Βρήκε τον… Δασκαλάκη του!

Ο ΟΦΗ των… εννέα συμμετοχών!

Οι περισσότεροι τερματοφύλακες έχουν ένα κοινό. Γι’ αλλού ξεκίνησαν και αλλού βρέθηκαν στην πορεία. Ο Ιωσήφ Δασκαλάκης δεν αποτελεί την εξαίρεση. Η πλειονότητα των παιδιών, εξάλλου, δυστροπούν αν η παρέα τούς επιλέξει να κάτσουν στο τέρμα!! «Ξεκίνησα στον ΟΦΗ από μικρή ηλικία, αλλά δεν είχα στο μυαλό μου να γίνω τερματοφύλακας», διηγείται για τα πρώτα εφηβικά χρόνια, όταν το πείραμά του απέτυχε. «Δεν το έβαλα κάτω. Είχα κι αυτό το ψώνιο, ας το πούμε έτσι. Αργότερα, πήγα να δοκιμαστώ ξανά. Επέμεινα πολύ. Με έβαλαν στο τέρμα και από τότε δεν ξαναβγήκα».

Λιγότερο ταλαντούχος για να βρίσκεται μέσα στο γήπεδο ή ξεχωριστό ταλέντο για το τέρμα; Συνήθως η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση και το μακρύ ταξίδι του Σήφη ξεκίνησε στον ΟΦΗ το 2001. Ήταν τότε 19 ετών, μια ηλικία στην οποία οι γκολκίπερ αρκούνται να προπονούνται και να παρακολουθούν! Αν είναι αρκετά ικανοί ή αρκετά τυχεροί έχουν… εισιτήριο για τον πάγκο, αλλιώς στην κερκίδα! Ο Δασκαλάκης ήταν κάπου ενδιάμεσα. Πότε είχε τον Κώστα Χανιωτάκη και πότε τον Μιχάλη Σηφάκη μπροστά του και παρότι το ντεμπούτο του ήρθε γρήγορα, η καθιέρωση δεν θα ερχόταν ποτέ.

Στις 26 Μαρτίου του 2003, ο Ζντένεκ Σκάζνι τον εμπιστεύτηκε σε έναν αγώνα του ΟΦΗ στην Πάτρα (σ.σ. 0-2 το αποτέλεσμα) κι εκείνος στη συνέντευξη Τύπου θα στεκόταν στους συμπαίκτες του. «Είναι η πρώτη φορά που αγωνίστηκα στη βασική ενδεκάδα και είμαι ευχαριστημένος από τη βοήθεια που μου πρόσφεραν οι συμπαίκτες μου». Μέχρι το τέλος της σεζόν θα έπαιζε σε τρεις ακόμα αγώνες. Νούμερο που θα αποδεικνυόταν το… τυχερό του με τον ΟΦΗ, αφού οι συμμετοχές του κάθε χρόνο θα έμεναν σταθερές στο τρία! Επίσης, θα προλάβαινε να παίξει και σε πέντε παιχνίδια κυπέλλου, πριν έρθει η χρονιά-σταθμός το 2005-06.

Ο Ορέστης Καρνέζης θα ξεπερνούσε τον Δασκαλάκη στην ιεραρχία και ο Βαγγέλης Βλάχος δεν θα είχε τον 29χρονο τερματοφύλακα ούτε στις αποστολές. Κάποιοι εκείνη την εποχή θα μιλήσουν για κακή εξωγηπεδική ζωή του παίκτη, κάτι που θα σπεύσει να διαψεύσει ο Βαγγέλης Βλάχος, που ηγούνταν του ΟΦΗ στην εν λόγω σεζόν. «Αυτό είναι ψέμα. Έχω τρεις ισάξιους τερματοφύλακες και είπα να τους αλλάζω στη 18άδα κάθε βδομάδα, ώστε να μην αδικείται κανείς». Όντως δεν αδικήθηκε κανείς, αφού δεν έπαιξε και κανείς πλην του Μιχάλη Σηφάκη.

Ο νυν πορτιέρο του Άρη ήταν το αντίπαλο δέος για τον Ιωσήφ Δασκαλάκη, ωστόσο οι σχέσεις τους κάθε άλλο παρά ανταγωνιστικές είναι. Αμφότεροι μιλούν με τα καλύτερα λόγια ο ένας για τον άλλο και, μάλιστα, υπήρξε για μικρό χρονικό διάστημα φημολογία πως μπορεί και να συναντιούνταν ξανά. «Με τον Μιχάλη μεγαλώσαμε μαζί, είχαμε όμως διαφορετική πορεία. Αυτός είχε τις ευκαιρίες και ο καθένας βρήκε τον δρόμο του. Πέρασε από μια τρικυμία στον Ολυμπιακό. Ό,τι γίνεται, γίνεται για καλό. Επέστρεψε δυνατότερος και στον Άρη νιώθει καλά. Ο Μιχάλης είναι παράδειγμα», είχε δηλώσει ο Σήφης για να έρθει σε ανύποπτο χρόνο η απάντηση του Σηφάκη.

«Πραγματικά του εύχομαι ολόψυχα να κάνει μια καλή μεταγραφή και να τον δούμε σύντομα στην Εθνική ομάδα».

Ο Εργοτέλης του… Πόζα!

Θα χρειαζόταν χρόνος μέχρι τη στιγμή που θα μπορούσε να υλοποιηθεί η ευχή του Μιχάλη Σηφάκη. Και φυσικά υπομονή! Το 2006 ο Ιωσήφ Δασκαλάκης θα ζητήσει και θα μείνει ελεύθερος από τον ΟΦΗ, προκειμένου να καταφέρει να βρει ομάδα όπου θα αγωνίζεται. Η επιλογή του ήταν ο Εργοτέλης και στις 3 Ιουνίου θα υπέγραφε τριετές συμβόλαιό του με την έτερη ομάδα του Ηρακλείου. «Ήρθα στον Εργοτέλη με σκοπό να παίξω βασικός. Σίγουρα ο Πόζα είναι πολύ καλός τερματοφύλακας, αλλά ο ανταγωνισμός μπορεί να κάνει μόνο καλό στην ομάδα», θα είναι οι πρώτες του δηλώσεις, στις οποίες παράλληλα θα εκφραστεί για τον ΟΦΗ.

«Όλοι ξέρουν ότι ξεκίνησα από εκεί την καριέρα μου και έχω βγει από τα σπλάχνα της ομάδας. Φεύγω πικραμένος από την ομάδα γιατί έγιναν πολλά κακά περιστατικά. Άξιζα να πάρω ευκαιρίες, αλλά δεν τις πήρα. Τα τελευταία πέντε χρόνια δεν μου έδωσαν τις ευκαιρίες και έγιναν πάρα πολλά».

Η νέα αρχή δεν θα είναι όπως την ονειρευόταν. Ο Ζολτ Πόζα θα συνεχίσει όπως τελείωσε την προηγούμενη χρονιά, δηλαδή πραγματοποιώντας εξαιρετικές εμφανίσεις. Ο Δασκαλάκης θα βρει χώρο μόνο στα δύο τελευταία ματς της σεζόν. Κι εκεί ήταν που το μυαλό του στριφογύριζε στον άνθρωπο που ίσως και να είναι δίπλα του για να τον συμβουλεύει την επόμενη σεζόν. «Ο Αντώνης Νικοπολίδης είναι πρότυπο. Και εγώ σχετικά σε μεγάλη ηλικία ξεκίνησα να παίζω, στα 26 μου. Είμαι δέκα χρόνια επαγγελματίας και έμεινα πάρα πολλά χρόνια στον πάγκο. Για μένα πάντα ήταν παράδειγμα και μάλιστα στις δύσκολες στιγμές σκεφτόμουν την υπομονή του Νικοπολίδη. Και έλεγα "αφού μπόρεσε, μπορείς και εσύ"».

Και όντως μπόρεσε… Έστω κι αν χρειάστηκε να τραυματιστεί ο Ζολτ Πόζα. Ο Ούγγρος τερματοφύλακας διαγνώστηκε με το πρόβλημα κοιλιακών-προσαγωγών και η μεγάλη ευκαιρία παρουσιάστηκε στον Έλληνα τερματοφύλακα. Στις 11 Νοεμβρίου του 2007 θα γινόταν βασικός και δεν είχε σκοπό ποτέ ξανά να καθίσει στον πάγκο! Η στιγμή της δικαίωσης, που συνήθως για έναν τερματοφύλακα αργεί λιγάκι παραπάνω, είχε φτάσει. Το ίδιο κιόλας καλοκαίρι, ο Εργοτέλης κάλεσε τον Σήφη Δασκαλάκη για επέκταση του συμβολαίου του με καλύτερους οικονομικούς όρους και ρήτρα 350 χιλ. ευρώ. Εκείνος υπέγραψε και επέκτεινε τη συνεργασία του με τους Κρητικούς ως το 2011.

«Είμαι ευτυχισμένος με την εξέλιξη των πραγμάτων και την επέκταση της συνεργασίας μου με τον Εργοτέλη. Θέλω να πω ένα ευχαριστώ σε όλους αλλά κυρίως στον πρόεδρο της ομάδας τον κ. Παπουτσάκη, ο οποίος είναι ο ποδοσφαιρικός μου πατέρας. Θα δώσω τον καλύτερό μου εαυτό για να τους δικαιώσω για την εμπιστοσύνη τους προς το πρόσωπό μου».

Παράλληλα, ο Σήφης άρχισε να κοιτάει ολοένα και ψηλότερα. Ουδέποτε, άλλωστε, είχε κρύψει τις μεγάλες του φιλοδοξίες. «Στόχος μου είναι να γίνω ο πρώτος παίκτης του Εργοτέλη που θα αγωνίζεται ταυτόχρονα και με τα χρώματα της Εθνικής μας ομάδας. Έχω ανεβάσει τον πήχη, τόσο για μένα όσο και για τον Εργοτέλη, κοιτάζουμε πλέον ψηλά και πιστεύω ότι αυτή η συνεργασία θα βγάλει κερδισμένες και τις δύο πλευρές».

Το καλοκαίρι του… Σήφη!

Χρόνο με τον χρόνο θα γίνεται καλύτερος και σταθερότερος. Με μοναδικό μελανό σημείο στην πενταετία του στον Εργοτέλη ένα επεισόδιο με τον προπονητή τερματοφυλάκων Μιχάλη Ξημεράκη, το οποίο του είχε κοστίσει τον Γενάρη του 2010 τη συμμετοχή του στον αγώνα με τον Πανθρακικό. Ο Δασκαλάκης απολογήθηκε, ζήτησε συγγνώμη και την επόμενη Κυριακή ήταν και πάλι κάτω απ’ τα δοκάρια του Εργοτέλη. Η φετινή σεζόν… φώναζε από μακριά ότι θα ήταν η τελευταία του στην Κρήτη. Όπως το φώναζε και ο ίδιος. «Από τη στιγμή που άρχισα να παίζω ποδόσφαιρο πάντα έβαζα στόχους μεγαλύτερους. Είναι στα υπόψη μου το βήμα παραπάνω. Είμαι ευχαριστημένος στον Εργοτέλη, αλλά θέλω μετά από δέκα χρόνια στη Superleague να κάνω το βήμα παραπάνω και είναι ένα καλό timing».

Το όνομά του γράφτηκε για τον Άρη. «Θα με ενδιέφερε πολύ να αγωνιστώ με την φανέλα του Άρη, όπως άλλωστε και κάθε ποδοσφαιριστή». Συζητήθηκε για την ΑΕΚ. «Πιστεύω ότι για να πάω στην ΑΕΚ, θα πρέπει πρώτα να φύγει ο Σάχα και μέχρι στιγμής δεν κουνιέται φύλλο σε καμία ομάδα». Ακουγόταν έντονα για τον Ολυμπιακό. «Δεν υπάρχει κάτι επίσημο για μένα παρά μόνο ανεπίσημες κρούσεις». Έφτασε πρόταση –την οποία και απέρριψε– από την ΑΕ Λεμεσού. «Καλό είναι να υπάρχει ενδιαφέρον, αλλά να φύγω από την Ελλάδα και να πάω σε μια χώρα και σε ένα πρωτάθλημα κατώτερο δεν θα το σκεφτόμουν καν».

Η αρετή ενός τερματοφύλακα είναι η υπομονή… Ο Σήφης Δασκαλάκης είχε μείνει ελεύθερος από τον Εργοτέλη από τις 12 Μαΐου, ωστόσο δεν ανησύχησε μήπως περιμένοντας το καλύτερο, χάσει ακόμα και το καλό. Το μόνο για το οποίο μπορεί να ανησυχεί, πλέον, είναι οι προπονήσεις στο Ρέντη…

«Προσωπικά δεν φοβάμαι κάποιον. Κανέναν θα έλεγα. Όταν παίζεις αντίπαλος με μεγάλες ομάδες και είναι απέναντί σου ο Σισέ και ο Μιραλάς, έχεις κάτι στο μυαλό σου, αλλά φόβο δεν έχω νιώσει».