Ο βιασμός της χαράς!

Πείτε μου εσείς, λοιπόν, ποιος είναι ο λόγος που πρέπει να μεγαλώσω τη μικρή μου κόρη σε μια χώρα σαν την Ελλάδα;

Γιατί να μην πάμε να μείνουμε σε μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που θα διαλέξουμε επειδή θα μας αρέσει;

Πριν από μερικές μέρες ήμασταν στο Μόναχο.

Φάγαμε πρωινό σε απλό café. Φάγαμε τον αγλέουρα (φυσικό χυμό, τέλειες ομελέτες, κα-τα-πλη-κτι-κά κρουασάν, διάφορα είδη νόστιμων αλαντικών, τέσσερα είδη ψωμιού, καφέ, σοκολάτα και μερικά άλλα…), αφήσαμε τα μισά γιατί σκάσαμε.

Α, και φυσικά χωρίς να προλάβουμε να το ζητήσουμε, μας φέρανε και ειδικό καρεκλάκι για το μωρό. Αν είχαν αλλαξιέρα στο WC; Δεν απαντώ σε ανόητες ερωτήσεις.

Πόσο πληρώσαμε;

Δεκαέξι (16) ευρώ!

Έχετε δει πόσο κάνει ένας άθλιος καπουτσίνο στο Θησείο απέναντι από την Ακρόπολη;

Δεν σας αρέσει η Γερμανία;

ΟΚ! Νο problem!

Μήπως σας αρέσει το Άμστερνταμ;

Ακριβώς τα ίδια κι εκεί.

Ναι, αλλά δεν έχει ήλιο!

Πάλι no problem. Δεν φαντάζεστε (όσοι δεν ξέρετε) πόσο ΟΜΟΡΦΑ είναι στη Ρώμη. Δεν έχω πάει Ισπανία, αλλά έχω ακούσει ότι στη Βαρκελώνη είναι παραδεισένια. Άστε, καλύτερα να μη σας πω για τον έρωτά μου με την Κοπεγχάγη ή το Σάλτσμπουργκ.

Αν αγαπώ την Ελλάδα;

ΤΗ ΛΑΤΡΕΥΩ.

Εκείνη απλώς δεν με (μας) αγαπά.

Για την ακρίβεια, όχι μόνο ΔΕΝ μας αγαπά αλλά μας ΜΙΣΕΙ βαθύτατα.

Πολλοί αναρωτήθηκαν (ανάμεσά τους κι εγώ) αν η βόμβα με τον ελληνικό αθλητισμό (φυσικά δεν περιορίζεται στο ποδόσφαιρο) έσκασε για να σκεπάσει τη γενική αντίδραση για το Μεσοπρόθεσμο (που ζήτημα είναι αν 9 στους 10 Έλληνες ξέρουν περί τίνος πρόκειται).

Σκέφτηκα:

Ψωμιάδης, Μπέος, Τσακογιάνης (ποιος είναι αυτός;) και μερικοί άλλοι ήταν για πλάκα αναλώσιμοι σε σχέση με αυτά που οι πολιτικοί και τα media επιβάλλουν (και πολύ περισσότερο) είναι έτοιμοι να επιβάλουν στους Έλληνες. Τους δίνεις, λοιπόν, λίγο τυράκι και μέχρι να το φάνε, έχεις κάνει τη δουλειά σου.

(Μεταξύ μας) θα μπορούσε να ήταν και έξυπνη πολιτικάντικη κίνηση.

Αμ δε!

Σήμερα Σάββατο ξυπνώ αργά και μπαίνω στα news-portals σίγουρος ότι το θέμα με το ποδόσφαιρο θα έχει τρομερή εξέλιξη και το θέμα του Μεσοπρόθεσμου θα είναι (ελαφρώς υποβαθμισμένο) και ΩΩΩΩΩΩΩΩ του θαύματος! Συμβαίνει το αντίθετο…

Ρε σεις, μπας κι αυτοί (στο «αυτοί» βάλτε όποιους νομίζετε) προτιμούν να τα βάλουν με Αγανακτισμένους, ψηφοφόρους, συνταξιούχους, άνεργους, απογοητευμένους κ.λπ. κι όχι με τον απλό αλλά πανίσχυρο φίλαθλο που ούτε καν μπορεί να διανοηθεί ότι η ομάδα, ομαδούλα ή ομαδάρα του μπορεί να πάθει κάποια ζημιά;

Ρε μπας;

Όποιος αναρωτιέται στην Ελλάδα το «ρε μπας;» προφανώς είναι τουρίστας σ’ αυτήν τη χώρα ή πέμπτης γενιάς ομογενής.

Μαθαίνω λεπτομέρειες (σιγά την είδηση) για τον Μπέο ή τον Ψωμιάδη, συνομιλίες του ανόητου αχάριστου Μπουρούση ή του προέδρου της συνοικιακής ομάδας των Κουφονησίων… αλλά δεν βλέπω στα μεγάλα sites, στα κανάλια και (δεν τις έχω διαβάσει όλες) πολιτικές εφημερίδες ΕΚΤΕΤΑΜΕΝΑ ρεπορτάζ (δώστε σημασία στο «εκτεταμένα») για τις δηλώσεις (ΥΠΕΡ της Ελλάδας) του Χέλμουτ Κολ http://www.skai.gr/news/finance/article/169701/uper-tis-allilegguis-stin-ellada-tahthike-o-helmout-kol-/ ή του Χέλμουτ Σμίτ http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=286418

Διαβάζω τις διάφορες παπαρο-ιθαγενείς δημοσκοπήσεις, αλλά η δημοσκόπηση του ARD που λέει ότι το 60% των Γερμανών θέλουν να μας βοηθήσουν http://tro-ma-ktiko.blogspot.com/2011/06/blog-post_6437.html#more είναι σχεδόν αόρατη.

Με άλλα λόγια προτάσουν το πολιτικο-οικονομικό κουρεμένο και τίγκα στην απαισιοδοξία (τι ωραίο άλλοθι… ο τρομαγμένος πολίτης είναι ο ελεγχόμενος πολίτης) κι από την άλλη «μαζεύουν» την (ειλικρινά δεν μ’ αρέσει η λέξη) σκατίλα του ποδοσφαίρου.

Με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια.

Το μόνο που ξέρουν είναι να θωπεύουν την καταστροφή.

Πάω ένα βήμα πιο κει:

Ούτε ένας ποτέ δεν αναρωτήθηκε τι διάολο έγιναν όλοι εκείνοι οι (χαχαχαχαχα) σούπερ αθλητές που πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες έτρεχαν σαν δαιμονισμένοι, σήκωναν σαν Άτλαντες, πηδούσαν σαν καγκουρό… και μετά αναρωτιούνται γιατί γελάνε ΠΑΝΩ από τα μουστάκια τους οι ξένοι για μας…

Πού είναι αυτοί που χειροκροτούσαμε;

Κάποιος ΟΦΕΙΛΕΙ να μας πει ΠΟΥ είναι.

Διαβάζω τα comments που μας κάνουν οι Έλληνες του εξωτερικού και ειλικρινά ζηλεύω. Μου γράφει συχνά-πυκνά π.χ. ο @ Μπάγιερν Μονάχου… δεν τον ξέρω τον άνθρωπο, ούτε πάντα συμφωνεί μαζί μου ούτε εγώ μαζί του, γράφει όμως για τον Ούλι Χένες ενώ εγώ γράφω για τον Βρύζα… Είναι να μη ζηλεύω;

Όχι, δεν θέλω η κόρη μου να γίνει χειροκροτητής ψεύτικων αληθειών. Στην πραγματικότητα δεν θέλω κανένα νεαρό άτομο να πιστεύει ότι η ομάδα που δίνει το αίμα του, τις φωνητικές του χορδές ή το χαρτζιλίκι του, να πιστεύει ότι είναι η Μπαρτσελόνα, ενώ στην πραγματικότητα είναι μια φούσκα και μισή.

Καταλάβατε λάθος αν πιστεύετε ότι η Μπάρτσα είναι μεγάλη επειδή έχει τον Μέσι ή επειδή πήρε το Champions League. Είναι μεγάλη επειδή έχει στις φανέλες της το λογότυπο της UNICEF ή επειδή έχει μόνιμα κενή θέση για τον Στόιτσκοφ.

Ξέρετε πώς λέγεται αυτό;

Σεβασμός. Σεβασμός σε όσους αγαπάνε την ομάδα.

Εσείς πότε νιώσατε τελευταία φορά να σας σέβονται;

Εδώ στο internet η λέξη respect (σεβασμός) είναι παράσημο.

Η Μάντσετσερ Γιουνάιτεντ δεν είναι μεγάλη επειδή έχει πάρει 147 πρωταθλήματα, αλλά επειδή βγαίνει ο σερ Άλεξ και λέει ότι η αντίπαλός του (η Μπαρτσελόνα απ’ την οποία έχασε πανηγυρικά) είναι η καλύτερη ομάδα που αντιμετώπισε ποτέ - και δεν κουνιέται φύλλο. Δεν τον πλακώνουν στις κλοτσιές ούτε του έριξαν πουτίγκες.

Ξέρετε γιατί;

Επειδή είπε την αλήθεια. Μια αλήθεια που είδε ολος ο πλανήτης.

Πότε είπαν την αλήθεια σε σας;

Όλα αυτά είναι μια απλή, σχεδόν αόρατη διαφορά, που φυσικά και δεν φαίνεται στη διάρκεια ενός ντέρμπι, αλλά αυτή η μικρούλα διαφορά στη βόλτα του χρόνου είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ.

Ναι, θέλω να μείνει ο Σισέ στον Παναθηναϊκό.

Ε, είμαι ένας βλάκας και μισός… δηλαδή αν εσείς ήσασταν ο Τζιμπρίλ, θα μένατε στα τριάντα σας σε μια χώρα σαν την Ελλάδα;

Δεν έχω τίποτα με τους χουλιγκαναίους. Δεν μ’ αρέσουν, αλλά δεν έχω τίποτα. Εδώ μας σπάνε τις συνειδήσεις, τα όνειρα, σιγά που θα χαλαστώ επειδή μερικοί σπάνε καθίσματα στα γήπεδα. Στο κάτω-κάτω για ποδόσφαιρο μιλάμε, που εκ φύσεως προκαλεί κραυγές, υπερβολές ακόμα και ασχημίες. Για ποδόσφαιρο μιλάμε και όχι για σκάκι.

Δεν με πειράζει, φίλε, που είσαι χουλιγκάνος.

Με πειράζει να είσαι θύμα. Σας βιάζουν που σας βιάζουν την ομάδα, δεν θέλω να πιστέψω ότι θα τους επιτρέψετε να βιάσουν και σας τους ίδιους.

Θα φτάσει λέει το μαχαίρι στο κόκαλο.

Περίεργο. Δεν ήξερα ότι τα μαλάκια έχουν κόκαλα.

Μάνος Αντώναρος