«Ευχαριστώ» και «γιατί;»...

Την ώρα και τη μέρα που γράφεται αυτό το σχόλιο ο Παναθηναϊκός παρακαλούσε και τελικά κατάφερε (!) να πείσει τον Γιάννη Σαμαρά να αναλάβει τελικά κάποιο πόστο στην ομάδα. Όχι πάντως αυτό του τεχνικού διευθυντή, τον οποίο επί της ουσίας ακόμη τον ψάχνουμε.

Μια δουλειά που βασικά θα την κάνει ο Φερέιρα και την οποία μάλιστα έχει ξεκινήσει εδώ και μέρες αλλά… δεν βαριέσαι τέτοια ώρα! Σε καμία άλλωστε περίπτωση το θέμα δεν μπορεί να είναι ο Σαμαράς και ο κάθε τεχνικός διευθυντής που ποτέ δεν ήρθε, όταν πάνε να πάρουν φωτιά τα μπατζάκια σου με άλλα, ΣΟΒΑΡΟΤΕΡΑ, ζητήματα.

Για να είμαστε ρεαλιστές, σαφώς και δεν υπάρχει κανείς που να πίστευε ή να πιστεύει ότι ο Τζιμπρίλ Σισέ θα παραμείνει στην (αμέτοχη) ομάδα. Μας το είχε πει ακόμη και ο ίδιος με κάθε επισημότητα. Όταν ωστόσο πλησιάζει αυτή η ρημάδα η ώρα του αποχαιρετισμού είναι που πας να σαλτάρεις. Τσιμπιέσαι να δεις αν είναι κακό όνειρο ή απλά η σκληρή πραγματικότητα και χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου.

Δεν είναι της παρούσης να αναλύσουμε τι σημαίνει αυτός ο παιχταράς για τον Παναθηναϊκό. Η ελληνική γλώσσα είναι εξαιρετικά φτωχή για να το περιγράψει, ενώ τα αμέτρητα αφιερώματα που συνόδεψαν τα κατορθώματά του σε αυτή την οργιώδη πράσινη διετία μιλάνε από μόνα τους. Κανένας άλλος δεν κατάφερε τόσα πολλά σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. ΚΑΝΕΝΑΣ. Και αυτό τα λέει όλα.

Λένε πως όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά. Και μπορεί οι φανατικοί οπαδοί της Λάτσιο να είναι ρατσιστές (γνωστή, μεταξύ τόσων άλλων, η ιστορία με τον Εντόι στο φιλικό με το Τριφύλλι) ωστόσο για τον Τζιμπρίλαρο λογικά θα την κάνουν… πέτρα την καρδιά τους και θα τον (απο) δεχτούν. Να που δεν ήταν τυχαία τα δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών και το ιταλικό ενδιαφέρον, δυστυχώς, είναι πραγματικό.

Η λογική λοιπόν λέει ότι αργά ή γρήγορα ο Σισέ μας αποχαιρετάει. Ακόμη κι αν δεν τα βρει με τους Ιταλούς, με τους οποίους επί του παρόντος υπάρχει οικονομική διαφορά, όλο και κάποιος άλλος θα θελήσει να τον κάνει δικό του. Αφού δεν τον θέλουμε εμείς, κάπου θα βρει κι αυτός να τη συνεχίσει την καριέρα του.

Δεν είμαι καλός στους «αποχαιρετισμούς», γι’ αυτό και το ξεκινάω από τώρα μπας και μας έρθει σιγά σιγά και πιο μαλακά. Είναι βλέπετε και τα ατελείωτα καθημερινά δημοσιεύματα που δεν σε αφήνουν να χαλαρώσεις. Αν και υπάρχουν και πολλοί φίλοι της ομάδας που απλά παρακολουθούν τις εξελίξεις δίχως να έχουν ακόμη πιστέψει το κακό που έρχεται. Γι’ αυτούς το ξυπνητήρι θα χτυπήσει στο πρώτο φιλικό της ομάδας, τότε που δεν θα τον δουν μαζί με την υπόλοιπη παρέα…

Ο Παναθηναϊκός γενικότερα ως σύλλογος –και όχι για παράδειγμα απλά η ανύπαρκτη σημερινή του διοίκηση που πηγαίνει από ήττα σε ήττα– οφείλει ένα μεγάλο ευχαριστώ σε αυτόν τον τύπο που μας έκανε τη χάρη να φορέσει την πράσινη φανέλα. Είναι ο ορισμός του απόλυτου σταρ, ένας άνθρωπος που εκπέμπει την ίδια ακριβώς λάμψη είτε βρίσκεται εντός είτε εκτός γηπέδων, είναι τα πάντα όλα. Και για να τελειώνουμε, είπαμε και πιο πάνω επίσης πως δεν χρειάζεται να το υπενθυμίζουμε γιατί το ξέρει ο κόσμος όλος…

Εκτός όμως από το ευχαριστώ, την επικείμενη αποχώρηση του Τζιμπρίλαρου θα συνοδεύσουν και πολλά γιατί. Κανένας δεν μπορεί να χωνέψει πόσο εύκολα του άνοιξαν οι Πράσινοι την πόρτα της εξόδου. Λες και ήταν κανένα παιδάκι που πέρασε και δεν ακούμπησε, λες και δεν χάρισε ποτέ όλες αυτές τις στιγμές της ποδοσφαιρικής ηδονής. Και γι’ αυτό η ευθύνη ανήκει ολοκληρωτικά και ξεκάθαρα σε ΟΛΟΥΣ τους μετόχους της ομάδας που είναι απόντες και αφήνουν να συμβαίνουν όλα αυτά στην καθημερινή παναθηναϊκή ζωή.

Έγραφα πριν από μήνες ότι ο Γάλλος θα πρέπει να πάρει σύνταξη στην Παιανία, αλλά για να συμβεί κάτι τέτοιο θα πρέπει να τον έχεις συνέχεια από κοντά, να τον φτιάχνεις και να τον πωρώνεις, να τον έχεις ευτυχισμένο. Από τη σημερινή διοίκηση ποιος και με τι τρόπο μπορεί αλήθεια να τον εμπνεύσει; Πλάκα κάνουμε τώρα;

Η αποχώρηση του Ζιλμπέρτο ήταν το πρώτο «αίμα», του Σισέ η χαριστική βολή. Στην περίπτωσή τους ασφαλώς και δεν μπορεί ΠΟΤΕ να ισχύσει το «ουδείς αναντικατάστατος», διότι τέτοιοι παίκτες ΔΕΝ έρχονται ξανά στην Ελλάδα. Μακάρι να βρεθεί ένα «αόρατο χέρι» και να σταματήσει όλα αυτά που συμβαίνουν, μακάρι να διαβάζουμε τον Αύγουστο αυτό το blog και να γελάμε, όμως τέτοια θαύματα γίνονται μονάχα στις ταινίες και τα παραμύθια, όχι στην πραγματικότητα. Η αντίστροφη μέτρηση πλησιάζει στο τέλος της. Ας αρχίσουμε να το παίρνουμε απόφαση...