«Μπουρούση ψηλέ, τρελέ και χαβαλέ!» (pic)

Θα άντεχε ως αντίπαλος στο ΣΕΦ; Ποιον υποστήριζε στους «πράσινους» τελικούς της Ευρωλίγκας; Ποια η γνώμη του για τον Παναγιώτη Γιαννάκη; Τι ήθελε να πετύχει ο Μίλος Τεόντοσιτς με το μπουκάλι; Σε ποιον έκανε πλάκα την ώρα των φωτογραφιών και ποια σπουδάστρια βοήθησε να... ξεμπλοκάρει;

Ο Γιάννης Μπουρούσης ήταν απολαυστικός στην «ανάκρισή» του από τους σπουδαστές της σχολής αθλητικής δημοσιογραφίας City Unity College. Άνετος κι ευδιάθετος, δεν δίστασε να απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις, κερδίζοντας έτσι πολλούς από τους σπουδαστές. Πολύ περισσότερο τον Γιώργο Σπύρου, ο οποίος καταθέτει στο gazzetta.gr τις εντυπώσεις του:

Έτσι, ρε αδερφέ, για να ξεφεύγουμε και λίγο από την καθημερινότητα, τα χυδαία συνθήματα και την αντιπαλότητα μεταξύ των «αιωνίων» που οδηγεί σχεδόν πάντα σε άσχημα επεισόδια...

Ο τίτλος του κειμένου μου έρχεται να... αντικαταστήσει το γνωστό σύνθημα των φίλων του Παναθηναϊκού για τον Γιάννη Μπουρούση και κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι αυτό που αντικατοπτρίζει την αλήθεια γύρω από το πρόσωπο του σέντερ του Ολυμπιακού. Ποιος είμαι εγώ και τι σημασία έχει η άποψή μου; Μαθητής της αθλητικής δημοσιογραφίας του City Unity College, όπου βρέθηκε μαζί μας για μιάμιση ώρα περίπου το πρωί της Πέμπτης ο διεθνής μπασκετμπολίστας.

Όποια ομάδα και να υποστηρίζεις, είσαι περίεργος να γνωρίσεις από κοντά και να συζητήσεις με έναν αθλητή σαν τον Μπουρούση, που, όπως και να το κάνουμε, τραβάει τα βλέμματα, θες δε θες, καθώς ατενίζει τον κόσμο από τα 210 εκατοστά! Οι Ολυμπιακοί τον λατρεύουν, οι Παναθηναϊκοί τον «αγαπούν» με το δικό τους τρόπο! Εγώ αυτό που αποκόμισα μετά τη γνωριμία μου με τον Γιάννη, ήταν ένα τεράστιο χαμόγελο κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στη σχολή μου κι ένας καλός λόγος για το άτομό του, με όποιον κι αν επικοινωνούσα μετά. Ο αδερφός μου, βέβαια, με είχε προϊδεάσει ότι «ο Μπουρούσης πρέπει να έχει πολύ γέλιο, θα δεις», χωρίς να τον ξέρει βέβαια κι από χτες! Πιο μέσα δεν γινόταν να πέσει, καθώς κάτι τέτοιες στιγμές είναι που καταλαβαίνεις ότι δεν πρέπει να κρίνεις κανέναν χωρίς να τον ξέρεις. Εγώ, λοιπόν, κατάλαβα ότι ακόμη κι οι Παναθηναϊκοί έχουν πολύ περισσότερους λόγους να συμπαθούν τον Γιάννη Μπουρούση ως άνθρωπο και ως αθλητή, παρά να τον μισούν και να τον βρίζουν μόνο και μόνο επειδή φοράει τα κόκκινα.

Ξέχασα δυστυχώς να τον ρωτήσω, «αν δεν γινόσουν μπασκετμπολίστας, για stand-up comedy θα ενδιαφερόσουν;». Πολύ άνετος τύπος, κάθε του ατάκα συνοδευόταν από το χαμόγελό του και καμιά φορά κι από το πονηρό κλείσιμο του ματιού. Απλό ντύσιμο, πουκαμισάκι με τζινάκι και γενικά σου έδινε την εντύπωση ενός πολύ απλού, χαλαρού κι ευδιάθετου τύπου. Με το που μπήκε στην αίθουσα με αποκάλεσε ως τον «νέο Συρίγο» (λόγω της πλούσιας γενειάδας), αλλά τον πρόλαβα και τον ενημέρωσα πως το μπάσκετ δεν το έχω και τόσο! Αλλά και με τα υπόλοιπα παιδιά σε κάθε ερώτηση που του γινόταν είχε κάτι να σχολιάσει και να κάνει χαβαλέ κι αυτό μόνο θετική εντύπωση μπορεί να δημιουργήσει. Λίγο αργότερα ξεκαθάρισε: «Θέλω ερωτήσεις κι από Παναθηναϊκούς, με όλους είμαι φίλος, μη νομίζουν τα παιδιά ότι έχω κάτι μαζί τους!» και κάθισε στην καρέκλα του για να... έρθει στο ύψος μας! Απολαυστικός σε κάθε του απάντηση, δεν μάσησε τα λόγια του σε καμία ερώτηση, ακόμη και σε κάποιες που δεν τον «συνέφεραν» οι απαντήσεις που θα έδινε.

Μίλησε για τη λανθασμένη νοοτροπία που έχουμε στην Ελλάδα, να θεωρούμε εκ του αποτελέσματος αποτυχημένους τους προπονητές και τους παίκτες που δεν κατακτούν το πρωτάθλημα, ενώ έκανε και μικρή αναφορά στον Παναγιώτη Γιαννάκη. Σε αυτό το σημείο τόνισε: «Δεν συμφωνώ σε αυτά που έγραφαν για τον Γιαννάκη. Είναι αρκετά καλός προπονητής κι απέδειξε ότι μπορεί να κάνει και πρωταθλητισμό με τις επιτυχίες του με την Εθνική ομάδα, αλλά και με το Μαρούσι». Όσον αφορά τον Ίβκοβιτς, πέραν των άλλων, στην αίθουσά μας υπήρχε μια καθηγήτρια Ιατρικής με καταγωγή από τη Σερβία, η οποία ρώτησε τον 27χρονο σέντερ για τον τραυματισμό του στο μετακάρπιο κι εκείνη τη στιγμή ο Μπουρούσης γύρισε και μου είπε χαριτολογόντας πως «ο Ίβκοβιτς την έστειλε», προκαλώντας το γέλιο και στους υπόλοιπους. Σε κάποια στιγμή τον ρώτησα αν τον ενδιέφερε να γίνει μέλος της εξάστερης, πλέον, οικογένειας του Παναθηναϊκού, αλλά η απάντησή του ήταν αρνητική για έναν λόγο. «Δεν θα πήγαινα στον Παναθηναϊκό για τη νοοτροπία που έχει γενικά ο κόσμος στην Ελλάδα -βλέπετε τι γίνεται- κι όχι για να πουλήσω ολυμπιακοφροσύνη», είπε χαρακτηριστικά, καθώς γνωρίζει πως αν πήγαινε ποτέ στον Παναθηναϊκό, δεν θα μπορούσε ούτε να αναπνεύσει μέσα στην έδρα της πρώην του ομάδας! Και μια κι αναφέρθηκα στο θέμα της βίας, όταν ρωτήθηκε για το μπουκάλι που πέταξε ο Μίλος Τεόντοσιτς σε φίλο του Παναθηναϊκού, απάντησε στην αρχή με αρκετή δόση χιούμορ πως: «Ήθελε να πετύχει μια μύγα!»

Αλλά σαφώς και παραδέχτηκε πως τέτοιες ενέργειες πυροδοτούν την ατμόσφαιρα και πως πρέπει κι οι ίδιοι να είναι πιο προσεκτικοί, «είμαστε κι εμείς άνθρωποι, αλλά θα πρέπει να προσέχουμε τι κάνουμε», είπε χαρακτηριστικά.

Όσον αφορά το περιστατικό στο Final Four του Βερολίνου και τις «δέκα μέρες» που έδειξε με τα χέρια του στους φίλαθλους των «πρασίνων», ήταν ξεκάθαρος. «Για να μην κάνω κάτι χειρότερο, έκανα αυτό. Στον τελικό φυσικά και υποστήριζα τον Παναθηναϊκό, όπως και φέτος. Δέκα λεπτά μετά το τέλος του αγώνα είχα τηλεφωνήσει στον Διαμαντίδη, στον Τσαρτσαρή και στον Σπανούλη για να τους δώσω τα συγχαρητήριά μου. Έλληνας είμαι, με τα παιδιά είμαστε συμπαίκτες στην Εθνική, φυσικά και χαίρομαι τις επιτυχίες τους, όπως και αυτοί θα έκαναν το ίδιο».

Στο τέλος έφτασε η στιγμή των φλας, βγάλαμε δυο-τρεις ομαδικές φωτογραφίες και μετά όποιος ήθελε ξεχωριστά. Ακόμη κι εκεί το γέλιο ήταν άφθονο. Κουράστηκε κιόλας από την ορθοστασία, καθώς οι περισσότεροι βγάλανε από μία φωτογραφία με τον... «γίγαντα»! Όταν ένας συμμαθητής μας, Παναθηναϊκών αισθημάτων, πήγε να φωτογραφηθεί μαζί του, ο Γιάννης του έκανε την κλασική κίνηση με τα δάχτυλα πίσω από το κεφάλι του, τα λεγόμενα «κερατάκια», σκορπώντας το γέλιο στην αίθουσα. Το καλύτερο, όμως, ήταν όταν φωτογραφιζόταν με μια συμμαθήτριά μας, η οποία είχε ξεσπάσει σε γέλια όταν συνειδητοποίησε τη... διαφορά ύψους! Σε εκείνο το σημείο ο άσος του Ολυμπιακού την κοίταξε καλά-καλά και της είπε «καλά, αν με φλέρταρες έξω, θα γέλαγες;».

Μακάρι να μπορούσα να γράψω κι άλλα, αλλά υπάρχει κάτι στη δημοσιογραφία που ονομάζεται «off the record» κι ακόμα και εγώ που είμαι νέος σε αυτήν, οφείλω να το τηρήσω. Η γεύση που έμεινε σε όλους μας, ανεξαρτήτως ομάδας, ήταν πολύ γλυκιά και θα θυμόμαστε για πάντα αυτή τη μέρα. Αυτό που ελπίζω μέσα από αυτό το κείμενο να περάσω σε όσους το διαβάζετε, είναι να μην είστε προκατειλημμένοι με κανέναν άνθρωπο, αθλητή στην προκειμένη περίπτωση, και να μην εκφράζουμε τα ψυχολογικά μας μέσω των... αστείων συνθημάτων για κάποιους από αυτούς (βλ. «Διαμαντίδη να σαπ*** τα κόκ*** σου»).

Οπότε, προτείνω στους φίλους του Παναθηναϊκού στο επόμενο εντός έδρας παιχνίδι με τον Ολυμπιακό στο μπάσκετ (από του χρόνου), αντί για το συνηθισμένο σύνθημα, να φωνάξουν αυτό που αναγράφεται στον τίτλο μου. Κι όπως έλεγε και ο Τζον Λένον, «μπορεί να πείτε ότι είμαι ονειροπόλος, αλλά δεν είμαι ο μόνος»!