Πώς φτάσαμε στο 2-0!

Αστέρια, υπεροχή, κίνητρο, Διαμαντίδης, Μπατίστ, άγχος, σφυρίγματα, Σπανούλης, Ντούντα, Ψωμιάδης, Γύψος, Μπουρούσης, Εθνική, Σκούπισμα, ΣΕΦ και πάει λέγοντας. Έχουν περάσει μόνο τέσσερις μέρες από τον πρώτο τελικό, αλλά ήδη έχουμε υλικό για να συζητάμε για μήνες.

Ο Παναθηναϊκός κερδίζει με 2-0 γιατί:

Μετά την ήττα στο Κύπελλο και -κυρίως- τα όσα γράφτηκαν μετά από αυτήν, οι παίκτες του βρήκαν νέο κίνητρο.

Έχεις στις τάξεις του τον καλύτερο παίκτη που παίζει μπάσκετ στην Ευρώπη. Ναι, τον Διαμαντίδη εννοούμε!

Ο Μπατίστ μοιάζει με Ντούρασελ, καθώς σε κάθε ματς ξεπερνά τον εαυτό του (13 πόντοι, 6 ριμπάουντ στο ΣΕΦ και 19 πόντοι, 4 ριμπάουντ, 2 κλεψίματα στο ΟΑΚΑ), με τους ψηλούς του Ολυμπιακού να αδυνατούν να τον περιορίσουν.

Στον πρώτο τελικό ήταν ο Μάριτς και στον δεύτερο ματς ο Τσαρτσαρής. Ο Ομπράντοβιτς πετυχαίνει να βγάζει άσους από το μανίκι που με τους πόντους τους (Μάριτς) και τη δουλειά που δεν φαίνεται στο παρκέ (Τσαρτσαρής) δίνουν το κάτι παραπάνω στον Παναθηναϊκό.

Ξέρει ότι οι αγώνες δεν τελειώνουν στο 25ο λεπτό, αλλά στο 40ό.

Οι παίκτες του κατέβηκαν στους τελικούς με την πεποίθηση ότι έχουν καλύτερη ομάδα από τον Ολυμπιακό και είναι δεδομένο ότι θα κατάφερναν να κάνουν ένα διπλό.

Δεν έχει άγχος. Μετά το Ευρωπαϊκό στη Βαρκελώνη, ήξεραν ότι κανείς δεν θα τους έλεγε το παραμικρό, ακόμα κι αν έχαναν το πρωτάθλημα.

Εκτός από τον κορυφαίο παίκτη της Ευρώπης, έχει και τον κορυφαίο προπονητή της Ευρώπης.

Όσο κι αν δεν θέλουν να το παραδεχτούν οι φίλαθλοί του, σε ορισμένα σημεία των δύο αγώνων τον βοήθησε και η διαιτησία. Όπως συμβαίνει παντού και πάντα με τις μεγάλες ομάδες κι ο Παναθηναϊκός είναι η μεγαλύτερη που διαθέτει το ευρωπαϊκό μπάσκετ.

Έχει περισσότερους μεγάλους παίκτες ή για να το πούμε διαφορετικά, περισσότερους παίκτες με παραστάσεις μεγάλων αγώνων.

Οι παίκτες του μοιάζουν να μην πανικοβάλλονται στα δύσκολα και κυρίως δεν χάνουν τη αυτοσυγκέντρωσή τους –σχεδόν– ποτέ στα τελευταία κρίσιμα λεπτά των αγώνων.

Τα αποδυτήριά του θυμίζουν εκκλησία.

Όλοι οι παίκτες στην ομάδα έχουν ένα ρόλο και τις περισσότερες φορές φαίνονται ικανοποιημένοι με αυτόν.

Η χημεία της ομάδας είναι πρωτοφανής για επαγγελματικό σύλλογο αυτού του επιπέδου.

Έχει κάνει διπλό στο ΣΕΦ και πέρσι και πρόπερσι, οπότε η φετινή κάθοδος στο Λιμάνι δεν αντιμετωπίστηκε με ιδιαίτερο άγχος.

Αυτό το περιβόητο 3-0 του Ολυμπιακού, το οποίο στην πράξη είναι 2-1 (ο Διαμαντίδης έχασε επίτηδες τη βολή στον αγώνα του ΣΕΦ έτσι ώστε ο αγώνας να πάει στην παράταση) δεν φόβισε ποτέ τους παίκτες του Παναθηναϊκού. Αντίθετα, τους έκανε να πιστεύουν ότι είναι αδύνατον να χάσουν σε σειρά αγώνων από τον φετινό Ολυμπιακό.

Ο Ολυμπιακός χάνει με 2-0 γιατί:

Όταν χάνεις διαρκώς εδώ και 14 χρόνια, το άγχος και η πίεση είναι τεράστια. Σε κάθε σουτ, σε κάθε άμυνα, σε κάθε ριμπάουντ. Είναι αυτό το μόνιμο βουητό στο ΣΕΦ, που ακούγεται σε κάθε κακή προσπάθεια των παικτών του Ολυμπιακού!

Αν εξαιρέσουμε τον Σπανούλη, τον Μπουρούση, τον Τεόντοσιτς και τον Παπαλουκά –που είναι στη δύση της καριέρας του– δεν διαθέτει άλλους παίκτες πρώτης γραμμής.

Η απουσία του Νεστέροβιτς τον έχει κάνει προβλέψιμο στην επίθεση και αυτός είναι ο λόγος που ύστερα από 20-25 λεπτά, τα προπονητικό επιτελείο του Παναθηναϊκού δεν δυσκολεύεται να καταστρέψει τα «ερυθρόλευκα» επιθετικά πλάνα.

Είναι δεδομένο ότι η διαιτησία αντιμετωπίζει με μεγαλύτερο σεβασμό τον Παναθηναϊκό, όμως οι παίκτες του Ολυμπιακού και ο πάγκος του ασχολούνται με τους «γκρι» περισσότερο απ’ όσο με τον ίδιο τον αγώνα.

Έχουμε φτάσει στο τέλος της σεζόν, αλλά Σπανούλης, Τεόντοσιτς και Παπαλουκάς αδυνατούν να συνεργαστούν αρμονικά.

Για πολλοστή φορά τα τελευταία χρόνια οι σχέσεις των παικτών του Ολυμπιακού τόσο με τον προπονητή τους όσο και μεταξύ τους, απέχουν πολύ από να χαρακτηριστούν αρμονικές.

«Οι παίκτες μου ήταν απείθαρχοι», είπε στη συνέντευξη Τύπου ο Ίβκοβιτς, με τη διαφορά ότι η βασική ευθύνης της πειθαρχίας δεν βαραίνει τους παίκτες που παίζουν με χίλιους σφυγμούς στο παρκέ, αλλά το προπονητικό επιτελείο.

Η απαράδεκτη κίνηση του Τεόντοσιτς να πετάξει το μπουκάλι στην εξέδρα φανερώνει ότι η υπομονή και το καθαρό μυαλό είχαν χαθεί από ώρα στον πάγκο του Ολυμπιακού. Οι διαιτητές έχουν προφανώς ευθύνη γι’ αυτό, αλλά όχι τη μεγαλύτερη…

Ο Μπουρούσης μοιάζει να παλεύει μόνος του απέναντι στα θηρία, όντας η μοναδική αξιόπιστη λύση του Ολυμπιακού στη ρακέτα.

Ο Σπανούλης είναι από τους καλύτερους παίκτες στην Ευρώπη, αλλά δεν μπορεί να κερδίσει μόνος του τον Παναθηναϊκό, όσο κι αν το θέλει. Η εμφάνισή του στο τέταρτο δεκάλεπτο και το αντιαθλητικό φάουλ στον Τσαρτσαρή μαρτυρούν ότι ακόμα κι αυτός –ένας από τους πιο συγκεντρωμένους παίκτες της Ευρώπης– είχε θολώσει. Και πάλι, δεν ευθύνεται μόνο η διαιτησία γι’ αυτό…

Το «πέσιμο» του κόσμου στον Παπαλουκά μετά τον πρώτο αγώνα φανερώνει ότι το κλίμα στο Λιμάνι είναι τεταμένο. Είναι αστείο πάντως να υποστηρίζει κάποιος ότι για τις ήττες του Ολυμπιακού φταίνε ο Παπαλουκάς και οι διαιτητές, όταν μιλάμε για μια ομάδα με το μέγεθος του Ολυμπιακού.

Ο Τεόντοσιτς δεν πρέπει ΠΟΤΕ να μαρκάρει τον Διαμαντίδη. Το έκανε για λίγα λεπτά στο ξεκίνημα του τρίτου δεκαλέπτου και ο αγώνας γύρισε ανάποδα, με τον Διαμαντίδη να πετυχαίνει 7 (2/2 δίποντα και 1/1 τρίποντο) αμαρκάριστους πόντους.

Στις αρχές της χρονιάς, ο Χαλπερίν και ο Ερτσέγκ ήταν με το ενάμισι πόδι εκτός ομάδας. Σήμερα, ανήκουν στο βασικό κορμό του Ολυμπιακού. Τον αντίθετο δρόμο ακολούθησε ο Νίλσεν. Προφανώς ο σχεδιασμός του καλοκαιριού έχει πάει περίπατο εδώ και πολύ καιρό!

ΥΓ1. Στο ΣΕΦ η ατμόσφαιρα ήταν άψογη. Στο ΟΑΚΑ ήταν προβληματική…

ΥΓ2. Και στο ΟΑΚΑ και στο ΣΕΦ οι οπαδοί των δύο ομάδων την «έπεσαν» για το πούμε κομψά, στους δημοσιογράφους και στον σχολιαστή που μετέδιδαν τον αγώνα. Πέρα από το παράλογο και γελοίον του πράγματος, δεν είναι δυνατόν τρεις άνθρωποι να δέχονται επίθεση επειδή ο κόσμος δεν συμφωνεί με τον τρόπο που περιγράφουν. Ακούστε μια μετάδοση αγώνων ΝΒΑ και θα καταλάβετε ότι το να παίρνουν θέση ο δημοσιογράφος και ο σχολιαστής είναι δεδομένο. Έλα μωρέ, τι να ξέρουν οι φλώροι οι Αμερικανοί από υπέροχο κόσμο και έκτο παίκτη!!!