Ασύγκριτες συγκρίσεις

Κάθε φορά που μια μεγάλη ομάδα (π.χ. η Μπαρτσελόνα) παίρνει μεγάλο τρόπαιο, γίνεται και μεγάλη κουβέντα ποια είναι η μεγαλύτερη ομάδα που είδαμε ποτέ.

Αυτό το «είδαμε» είναι και το πιο πιπεράτο και σημαντικό στην κουβέντα.

Συνήθως οι αρθρογράφοι ή αυτοί που κάνουν comments ξεκινάνε κάπως έτσι… «εγώ τη Λίβερπουλ δεν την έχω δει, αλλά…»

Κακά τα ψέματα! Αν δεν έχεις δει (ζήσει) κάτι πώς είναι δυνατόν να έχεις άποψη; Φυσικά και έχουν από τα πλάνα που έχουν δει στο youtube, αλλά δεν νομίζω ότι είναι αρκετό. Είναι σαν να γράψεις κριτική για ένα βιβλίο επειδή έχεις διαβάσει την περίληψη.

Έχω την τύχη να έχω δει από το 1970 και μετά.

Για να μην τα πολυλογώ, η ομάδα που έχω δει και μ’ έχει μαγέψει είναι ο Άγιαξ του Κρόιφ. Και ο μεγαλύτερος παίκτης που ’χω δει είναι ο Κρόιφ. Ήταν ιδιοφυΐα, όπως ακριβώς και ο Μέσι.

Η τρομερή αυτή ομάδα έπαιζε ΑΛΛΟ ποδόσφαιρο απ’ αυτό που έπαιζαν ομάδες της εποχής της. Καταρχάς πίεζαν όλοι. Δεν έκαναν λάθος πάσες. Έτρεχαν συνεχώς. Είχαν (βέβαια) μεγάλη κατοχή μπάλας. Δεν ήταν μικροσκοπικοί όπως π.χ. οι παίκτες της Μπάρτσα, αλλά σχεδόν θηριώδεις. Έπαιζαν θεαματικά, πολύ γρήγορα, πήγαιναν πρώτοι στην μπάλα και ήταν οι περισσότεροι υπερ-παικταράδες. Ο Σουρμπίρ, ο Χουλσόφ,ο Κρολ, ο Νέσκενς, ο Χαν, ο Μιούρεν, ο Ρεπ, ο Κάιζερ… Ο τερματοφύλακας ήταν λιγάκι για τα μπάζα, αλλά έτσι είχε και… ενδιαφέρον το παιγνίδι. Ακόμα κι όταν προηγείτο η άλλη ομάδα, είχες τη βαθιά πεποίθηση ότι ο Άγιαξ θα ανέτρεπε το σκορ. Και συνήθως έτσι γινόταν.

Από την άλλη, πρέπει να προσμετρήσει κανείς διαβάζοντας τις σκέψεις μου ότι εκείνη την εποχή ήμουν έφηβος, η ΕΡΤ μόλις είχε αρχίσει να δείχνει συστηματικά ζωντανά ποδόσφαιρο και ο εντυπωσιασμός μου ήταν τόσο μεγάλος, που να με έκανε να υπερβάλλω.

Το μόνο θετικό σ’ αυτήν την υποκειμενικότητα είναι ότι ακόμα και σήμερα συνεχίζω να έχω την ίδια άποψη.

Δηλαδή έπαιζε καλύτερο ποδόσφαιρο από τη σημερινή Μπαρτσελόνα;

Έπαιζε πιο θεαματικό.

Σήκωνε (!!!) από τα 25 μέτρα ο Κρόιφ την μπάλα έξω από την περιοχή και ο Ρεπ που έρχονταν από δεξιά, την έπιανε με το δεξί στον αέρα για το ανάποδο παράθυρο. Συνήθως οι αντίπαλοι τερματοφύλακες έμεναν αγάλματα με καθαρό σορτσάκι… εκτός από τις περιπτώσεις που ο Κρόιφ με την μπάλα στα πόδια στη μικρή περιοχή τούς έκανε να σέρνονται στις λάσπες.

Η Μπάρτσα δεν έχει τέτοιο θέαμα. Έχει όμως αυτό το PlayStation μέσα στην περιοχή του αντιπάλου, που σε κάνει να μην το καταλαβαίνεις πώς έγινε, ούτε στο ριπλέι.

Οι Ολλανδοί έπαιζαν εξαιρετικά, αλλά οι αντίπαλοί τους ήταν λιγάκι γιούχου. Βασικά οι του Άγιαξ είχαν πολύ καλύτερη φυσική κατάσταση και άλλαζαν θέσεις περίπου όπως κάνουν και σήμερα στο ποδόσφαιρο… Οι άλλοι ακόμα έψαχναν να βρουν τι ήταν αυτό που τους είχε κτυπήσει. Αυτό παίζει ρόλο, έτσι;

Στην εξέλιξη το ποδόσφαιρο έγινε πολύ πιο γρήγορο, το body contact έγινε αυτοκόλλητο, οι ποδοσφαιριστές είναι υπεραθλητές και οι χώροι μέσα στο γήπεδο εξαφανίστηκαν. Με άλλα λόγια το θεαματικό ποδόσφαιρο είναι εξαιρετικά σπάνιο και μόνο όταν το σκορ το επιτρέπει.

Έτσι η Μπαρτσελόνα μετέφερε το θεαματικό ποδόσφαιρο από την αλάνα στον τηλεφωνικό θάλαμο. Μπορεί να μη λέμε πια: «Πο ρε πούστη μου… μπαλιά ασίστ 70 μέτρων!» αλλά μένεις με μισάνοιχτο το στόμα και βλέμμα ηλιθίου όταν βλέπεις τον Τσάβι, τον Μέσι και τον Ινιέστα να αλλάζουν τέσσερα τετραγωνικά μέτρα, διακόσιες φορές την μπάλα χωρίς ποτέ να μπορεί να τους την ακουμπήσει αντίπαλος.

Είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσαν να το κάνουν εξίσου καλά και ο Κρόιφ με τον Νέσκενς και τον Ρεπ… δεν το έκαναν όμως γιατί δεν ήταν η εποχή τους να το κάνουν… Το ίδιο καλά μπορεί να δώσει και ο Τσάβι και ο Μέσι και ο Ινιέστα μπαλιά διαβήτη στα 75 μέτρα… δεν το κάνουν όμως (δηλαδή δεν το συνηθίζουν) γιατί δεν είναι η εποχή τους.

Αν θα ’θελα να δω τον Κρόιφ να παίζει μαζί με τον Μέσι;

Μπαααα!!! Θα προτιμούσα να τον (ξανα)δώ να παίζει με τον Νέσκενς… όπως και τον Μέσι προτιμώ να τον βλέπω με τον Τσάβι.

Τόση ώρα που γράφω, μου έρχονται διάφορες (γαργαλιστικές) συγκρίσεις:

Π.χ. ποιος είναι καλύτερος στράικερ, ο Γκερντ Μίλερ ή ο Ραούλ;

Μμμμμμμ;

ΥΓ. Ο Άγιαξ και η Μπαρτσελόνα είχαν και ένα άλλο κοινό (βασικότατο) στοιχείο. Οι περισσότεροι παίκτες τους (τότε και τώρα) προέρχονται από τις τρομερές ακαδημίες τους.

Μάνος Αντώναρος