Ήρθε, Πήρε, Έφυγε.

Μέσες άκρες ήταν το ίδιο σχεδόν θεατρικό που είδαμε και την προηγούμενη φορά που οι δύο ομάδες συναντήθηκαν στον τελικό του Ζαμπιολί. Ο Φέργκις αποδείχτηκε πως δεν έμαθε και πολλά από την προηγούμενη ήττα, κατέβασε μια ομάδα ραμμένη για ήττα στα χέρια των Καταλανών και αυτό ακριβώς έγινε. Ενδεικτικό της κατάστασης είναι ότι ακόμα και τη στιγμή που ισοφάρισε ο Ρούνεη και θεωρητικά έδινε ξανά το ψυχολογικό αβαντάζ στη Γιουνάη, τίποτα ουσιαστικά δεν άλλαξε. Η Μπαρτσελόνα διατήρησε χωρίς μεγάλη δυσκολία τον έλεγχο του αγώνα και τα δύο έξτρα τέρματα ήρθαν και έκατσαν.

Περίμενε όμως κανείς κάτι άλλο; Θέλω να πω, όταν βλέπεις τη Γιουνάη να κατεβάζει έναν άξονα τον οποίο συνέθεταν ο συγκλονιστικά μέτριος Κάρικ και ο βετεράνος Ράιαν Γκιγκς, ποιο άλλο θα μπορούσε να είναι το αποτέλεσμα; Πώς θα χτύπαγες τον άξονα των Καταλανών με αυτούς τους δύο; Ειδικά στην περίπτωση του Κάρικ, το αστείο έχει πάψει να ακούγεται πια ως τέτοιο. Έχω πειστεί ότι ο Κάρικ έχει στα χέρια του φωτογραφίες του Φέργκι με στολή μπαλαρίνας και τον εκβιάζει, ώστε να είναι πάντα στην ενδεκάδα. Αλλιώς δεν εξηγείται πώς αυτός ο εκνευριστικά ανίκανος τύπος έχει καπαρώσει θέση βασικού στην ομάδα.

Όχι πως θα άλλαζε συγκλονιστικά το αποτέλεσμα αν η σύνθεση στο κέντρο ήταν διαφορετική, αλλά σίγουρα το συγκεκριμένο δίδυμο δεν είχε ελπίδα να χτυπήσει το τρίο μπελκάντο των Τσάβι, Ινιέστα, Μπουσκέτς. Η αρχή του αγώνα βρήκε τη Γιουνάη να ακολουθεί την προηγούμενη συνταγή της και να προσπαθεί να πιέσει την Μπάρτσα, ώστε να μην έχει τον χρόνο να στηθεί και να σκεφτεί, αλλά όπως ακριβώς και τότε, έτσι και χθες, όλο αυτό δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια πρόσκαιρη αναμπουμπούλα. Με το γκολ να μην έρχεται και τα αρχικά γκάζια της Γιουνάη να ελαττώνονται, οι Μπάρτσες πήραν την μπάλα στα πόδια τους και χαίρετε τι κάνετε, καλά ευχαριστώ εσείς.

Από εκεί και πέρα, η Μπάρτσα έχτιζε και η Γιουνάη μαζευόσαντο. Φάνηκε πάντως χθες, πόσο λείπει από τη Γιουνάη ένας κόφτης περιωπής, ένα σκύλουρας που θα κάνει τη μετάβαση των αντιπάλων της από το κέντρο προς τη μεγάλη της περιοχή σπαζοκεφαλιά. Η Μπάρτσα χθες φάνταζε να ξεκινάει όλες τις προσπάθειές της δύο με τρία μέτρα έξω από την περιοχή του Βαν ντερ Σαρ, τόσο αφοπλιστικά εύκολο της ήταν να κροσάρει τα μέτρα που χώριζαν σέντρα και περιοχή.

Αυτό που νομίζω αποδείχτηκε περίτρανα χθες –πέραν του ότι αυτήν την Μπαρτσελόνα θα κάνει καιρό κάποιος να την πιάσει– είναι το πόσο κακό έκανε στον Φέργκι και στη σκέψη του ο ημιτελικός με τη Σάλκε. Έχω την εντύπωση ότι η τραγικά εύκολη επικράτηση της Ματζέστε απέναντι στους Γερμανούς εφησύχασε τον Αλέκο και ενδεχομένως να τον έκανε να εμπιστευτεί υπερβολικά αυτήν τη σύνθεση, αφού δεν φάνηκε στο γήπεδο, πέρα από τα πρώτα λεπτά, ότι είχε κάνει κάποιες συγκεκριμένες σκέψεις για την αντιμετώπιση της Μπαρτσελόνα. Εν τέλει, δεν είχε τους παίκτες, το σχέδιο και το καθαρό μυαλό να αντισταθεί στους κοντοστουπαίους του Γλαδιόλα.

Ένα τελευταίο πόιντ. Όσο αντιπαθώ την Μπαρτσελόνα, τόσο συμπαθώ τον Γλαδιόλα. Ακούει ο δύσμοιρος ένα κάρο μαλακίες τύπου «αν πάει σε άλλη ομάδα δεν θα είναι τίποτα», «οι παίκτες τον έχουν κάνει μάγκα» και άλλα τέτοια όμορφα και αντί να αντιδράσει με καμιά κατάρα που θα ήταν απόλυτα δικαιολογημένη, κρατάει στόμα κλειστό, κοστούμι σενιάτο και μαζεύει κιούπια. Όχι και άσχημος τρόπος να βουλώνεις τα στόματα των περίεργων.

Υ.Γ. Αντιτέτοιε ως το κόκαλο. Την έχω παίξει την μπάλα μου στα χαμηλόνια, μη μου φοβούσαι. Απλά διατηρώ το δικαίωμα να μη μου αρέσει αυτό του είδους το ποδόσφαιρο. Να αναγνωρίζω πόσο άρτιο είναι, ναι, έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να το λέω, να κάθεται καλά στα προσωπικά μου γούστα μου, όχι. Ανέκαθεν ήμουν φαν του εξτρεμίσιου, λίγο πιο actionorientatedμπαλόσφαιρου. Πες με παλαιομοδίτη. Αν και χθες, διά να τα λέμε αυτά, οι ασυμπάθηστοι έδειξαν ίσως την πιο επιθετική και fullonβέρζιον της τρισκατάρατης τίκι τάκα τους. Δεν ήταν δα και δύσκολο εδώ που τα λέμε, όταν έχεις απέναντί σου τον σκορδόπιστο τον Κάρικ. Πού να σου καούν τα πηγούνια όλα, παλιοταραμά, έχω βαρεθεί να σε βλέπω.