Από νεκροθάφτης, πρωταθλητής!

Λοιπόν, για να μη χάνουμε την ώρα μας με περιττούς προλόγους: ο Τζιμ Καλχούν ήταν 57 και 62 χρονών αντιστοίχως όταν κατέκτησε τον πρώτο και τον δεύτερο τίτλο του στο NCAA, ομνύοντας πίστη και υποταγή στην επίθεση, αλλά τώρα που γέρασε το πήγε λάου λάου και (αν δεν έμαθε, τουλάχιστον) εφάρμοσε το καινούργιο κόλπο της άμυνας: δυο μήνες προτού κλείσει τα 69 του αυτός ο μεγάλος ποιμήν του μπάσκετ, οι μεγαλόσωμοι σκύλοι (Huskies) του Κονέκτικατ στέφθηκαν πρωταθλητές με όπλο την take-no-prisoners-defense!

Μια άμυνα που δεν πιάνει καν αιχμαλώτους, αλλά ξεπαστρεύει όλους τους αντιπάλους στο πεδίο της μάχης!

Το 1999 στo Tropicana Field του Σεντ Πίτερσμπουργκ (της Φλόριντα) το Κονέκτικατ έβαλε 64 πόντους στον ημιτελικό με το Οχάιο Στέιτ και 77 στον τελικό με το Ντιουκ. Το 2004 στο Alamodome του Σαν Αντόνιο αβγάτισε ακόμη περισσότερο την παραγωγικότητά του, σκοράροντας 87 πόντους στον ημιτελικό με το Ντιουκ κι άλλους 82 στον τελικό με το Τζόρτζια Τεκ. Επτά χρόνια αργότερα στο Reliant Stadium του Χιούστον ο Καλχούν πέρασε στην αθανασία του κολεγιακού πρωταθλήματος παρουσιάζοντας ένα αμυντικό τέρας, που έφαγε με το ζόρι 96 πόντους σε ογδόντα λεπτά: 55 στον ημιτελικό με το Κεντάκι και μετά βίας 41 στον τελικό με τα... φιμωμένα μπουλντόγκ του Μπάτλερ!

Απλώς και σε αντίθεση με τη Σιένα, που επίσης έβαλε 41 πόντους στον πρώτο αγώνα με τον Ολυμπιακό, το κολεγιακό πρωτάθλημα δεν δίνει άλλες ευκαιρίες για ρεβάνς και εξιλέωση...

Α, υπάρχουν και τα «παρασυνελευόμενα» αυτής της τρομακτικής αμυντικής ιστορίας: στον ημιτελικό το Κεντάκι σούταρε με ποσοστό 34% και έμεινε επί πέντε λεπτά χωρίς πόντο, ενώ στον τελικό κάθε πόντος του Μπάτλερ ισοδυναμούσε με γκολ! Αποτέλεσμα; Οι επί δύο συναπτά έτη φιναλίστ του φάιναλ φορ είχαν επιθετικές επιδόσεις που μοιάζουν με ανέκδοτο: έβαλαν 41 πόντους (τους λιγότερους σε τελικό μετά τους 36 του Οκλαχόμα Στέιτ το 1949 κόντρα στο Κεντάκι) και ενώ στο ημίχρονο προηγήθηκαν με 22-19 στη συνέχεια έμειναν άποντοι επί επτάμισι λεπτά και είχαν 6 στα 37 σουτ, εκ των οποίων ένα στα 22 από το 21ο έως το 33ο λεπτό, τελειώνοντας το ματς με ποσοστό (κατ' ευφημισμόν) ευστοχίας μόλις 18,8%!!!

Σα δεν ντρέπονται!

Απέναντι λοιπόν σε μια ομάδα που έμεινε στην ουρά περιμένοντας να υποβάλει αίτηση με χαρτόσημο για να σκοράρει, ο Καλχούν εισήλθε υπερήφανος και καμαρωτός στο πάνθεον των προπονητών που έχουν κατακτήσει τουλάχιστον τρεις φορές τον τίτλο, μαζί με τον Τζον Γούντεν (10), τον Άντολφ Ραπ (7), τον Μάικ Σιζέφσκι (4) και τον Μπόμπι Νάιτ (3). Α και κάτι ακόμη, που προφανώς αποτελεί ακόμη παράσημο στην... πλουμιστή στολή του: με τη σημερινή νίκη του ο 69χρονος (άρα συνομήλικος του Τζέρι Σλόαν και κατά έναν χρόνο πρεσβύτερος του Ντούσαν Ίβκοβιτς) Καλχούν έγινε ο γηραιότερος πρωταθλητής στα χρονικά του NCAA, αφήνοντας πίσω του τον Φογκ Αλεν, που ήταν 66 ετών το 1952, όταν οδήγησε στο θρόνο το Κάνσας!

Γυρίζω δώδεκα χρόνια πίσω και επιστρέφω (παρέα με τις αναμνήσεις ενός πρωτάρη σε αυτή τη μυσταγωγία των φάιναλ φορ) στην Τάμπα, όταν συνάντησα για πρώτη φορά τον Καλχούν. Τότε ο Τζιμ φοβόταν πως θα αποσυρθεί από τους πάγκους και κάποια στιγμή θα κλείσει τα μάτια του χωρίς να κατακτήσει έναν τίτλο και μόνο αυτή η ιδέα τον τρομοκρατούσε! Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε καταφέρει να παίξει έστω σε ένα φάιναλ φορ, τη στιγμή που ο (αντίπαλός του στον τελικό του '99) Σιζέφσκι είχε κάνει αυτό το υπέροχο ταξίδι οκτώ φορές σε 19 χρόνια. Εισάκουσε όμως ο Θεός τις προσευχές του (τις οποίες ο ίδιος αποκάλυψε μετά τη νίκη του στον τελικό των Regionals του 1999 κόντρα στο Γκονζάγκα) και τον αξίωσε όχι μόνο να συμμετάσχει σε τέσσερα φάιναλ φορ μέσα στα επόμενα δώδεκα χρόνια, αλλά και να κατακτήσει τρεις τίτλους!

Ανοίγω εδώ μια παρένθεση διότι ως ελληνικό μπάσκετ έχουμε κι εμείς μια σοβαρή αφορμή για να πανηγυρίζουμε μαζί με τον Καλχούν, για διαφόρους λόγους: ο Τζιμ μυήθηκε στον φιλελληνισμό από τον (μάνατζερ της ΑΕΚ επί ημερών Ίβκοβιτς) Τσάρλι Σπασόφ, ενώ από το Κονέκτικατ πέρασαν έξι παίκτες που αργότερα έκαναν καριέρα στην Α1: ο Ροντ Σέλερς (ΑΕΚ, Απόλλων Πατρών, Πανιώνιος), ο Ντόνι Μάρσαλ (Νήαρ Ηστ), ο Κερκ Κινγκ (Νήαρ Ηστ), ο Κέβιν Φρίμαν (Αρης), ο Έντμοντ Σόντερς (ΠΑΟΚ) και ο Ρασάντ Άντερσον (Αιγάλεω). Ο Φρίμαν και ο Σόντερς υπήρξαν συμπαίκτες στους πρωταθλητές Ηuskies το 1999, ενώ ο Άντερσον ήταν βασικό στέλεχος (πενταδάτος και τρίτος σκόρερ) στην ομάδα που κατέκτησε τον τίτλο το 2004.

Α, παιδί του Κονέκτικατ (όχι όμως των Huskies) είναι και ο Στιβ Γιατζόγλου, καλή του ώρα!

Ο Καλχούν ήταν ανέκαθεν μαχόμενος προπονητής και εξόχως ανδρείος άνθρωπος. Γεννήθηκε στις 10 Μαΐου του 1942 στο Μπρέντρι της Μασαχουσέτης, έμεινε ορφανός από πατέρα στα 15 του και ανέλαβε από πολύ νωρίς προστάτης της μητέρας του, που πέθανε λίγο αργότερα, και των πέντε αδελφών του. Εξαιτίας των οικογενειακών υποχρεώσεών του αποδέχτηκε μόλις για τρεις μήνες την υποτροφία που του προσέφερε το Lowell State και στη συνέχεια γύρισε στο σπίτι του για να βοηθήσει την οικογένειά του κάνοντας διάφορες δουλειές του ποδαριού: πότε έκοβε γρανίτες σε λατομείο, πότε χάραζε επιγραφές σε ταφόπλακες, πότε περνούσε μωσαϊκά σε αυλές, πότε δούλευε σε σαπουνάδικα και δεν κώλωσε ακόμη και σε πιο μακάβρια επαγγέλματα όπως χαράκτης επιγραφών σε ταφόπλακες και νεκροθάφτης!

Ύστερα από είκοσι σκληρούς μήνες, ο 19χρονος Καλχούν ξαναγύρισε στο σχολείο, όπου κατάφερε να πάρει καινούργια υποτροφία (από το Αmerican International College του Σπρίνγκφιλντ της Μασαχουσέτης) όπου διέπρεψε ως παίκτης, ενώ παράλληλα σπούδασε κοινωνιολογία. Τέσσερα χρόνια μετά την αποφοίτησή του, το 1972, ο Καλχούν ανέλαβε προπονητής στο πανεπιστήμιο του Νορθίστερν, όπου παρέμεινε έως το 1986 (αναδεικνύοντας μεταξύ άλλων τον ηγέτη των Σέλτικς Ρέτζι Λιούις, που πέθανε το καλοκαίρι του 1993 παίζοντας μπάσκετ σε ένα ανοικτό γήπεδο!) και έκτοτε διακονεί την τέχνη του στο Κονέκτικατ με το οποίο έχει συμβόλαιο μέχρι το 2014, με ετήσια αμοιβή 3.200.000 δολάρια.

Το μαχητικό πνεύμα και ο γενναίος χαρακτήρας του χρειάστηκαν όχι μόνο στην τρυφερή παιδική ηλικία του, αλλά και στα γηρατειά του, όταν τουλάχιστον τέσσερις φορές αποδείχτηκε παλικάρι...

• Στις 3 Φεβρουαρίου του 2003 διαγνώστηκε ότι έπασχε από καρκίνο του προστάτη, υποβλήθηκε αμέσως σε εγχείρηση, πήγε στην προπόνηση μόλις βγήκε από το νοσοκομείο και στις 21 Φεβρουαρίου καθόταν και πάλι στον πάγκο για τον αγώνα των Ηuskies με τον Σεντ Τζον!

• Στις 30 Μαΐου του 2008 αντιμετώπισε νέο σοβαρό πρόβλημα με ένα καρκίνωμα στα κύτταρα, ακολούθησε εντατική θεραπεία και δεν έχασε ούτε μέρα από την προετοιμασία της ομάδας για την επόμενη σεζόν που κατέληξε στη συμμετοχή στο φάιναλ φορ του Ντιτρόιτ.

• Στις 13 Ιουνίου του 2009 έπεσε από ένα ποδήλατο στη διάρκεια μιας φιλανθρωπικής εκδήλωσης κι έσπασε πέντε κόκαλα, αλλά ξαναστάθηκε αμέσως όρθιος και.. ούτε γάτα ούτε ζημιά!

• Στις 19 Ιανουαρίου του 2010 ζήτησε άδεια από τη διοίκηση του UConn για λόγους υγείας, αλλά δεν άντεξε να μείνει μακριά από την ομάδα και ύστερα από 25 μέρες βρισκόταν πάλι στον προμαχώνα του για να κοουτσάρει την ομάδα του στο all time classic ντέρμπι της Βig East με το Σινσινάτι. Η επιστροφή του σημαδεύτηκε από ήττα και ο Καλχούν απολογήθηκε όντας απαρηγόρητος: «Είναι η χειρότερη στιγμή μου στα 24 χρόνια που βρίσκομαι εδώ και νιώθω απίστευτα απογοητευμένος από τον εαυτό μου»!

Μιλάμε για μεγάλη ψυχή!

Ο Καλχούν είναι παντρεμένος εδώ και 44 χρόνια με την Πατ, έχουν δύο γιους και έξι εγγόνια και επειδή αμφότεροι έχασαν τους γονείς τους από καρδιακές παθήσεις, έχουν ιδρύσει το «Pat and Jim Calhoun Cardiology Center» στο Κονέκτικατ. Επίσης κάθε χρόνο διοργανώνουν μια μεγάλη φιλανθρωπική εκδήλωση, από την οποία έχουν αποκομίσει (προς ενίσχυση των ασθενών) πάνω από ένα εκατομμύριο δολάρια! Ο Τζιμ διετέλεσε επί πολλά έτη επίτιμος πρόεδρος του κέντρου αντιμετώπισης του εφηβικού διαβήτη και γενικώς έχει αναλώσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής και της καθημερινότητάς του στις κοινωφελείς δράσεις.

Πριν από έναν μήνα ο Καλχούν τιμωρήθηκε από το NCAA με ποινή αποκλεισμού από τους πρώτους τρεις αγώνες της σεζόν 2011-12 για παραβίαση των κανόνων του recruiting (διαδικασία ανεύρεσης και «στρατολόγησης» παικτών) στην περίπτωση του Νέιτ Μάιλς...

Στα 69 του ο Καλχούν μετράει 39 σεζόν στην πρώτη γραμμή της μάχης, τρεις τίτλους του NCAA, τέσσερις συμμετοχές σε φάιναλ φορ, 1.221 ματς στην πρώτη κατηγορία του κολεγιακού πρωταθλήματος, 854 νίκες και 367 ήττες, 26 παίκτες που έχουν αγωνιστεί στο ΝΒΑ, μια θέση (από το 2005) στο Hall of Fame και ένα μάθημα ζωής που το διδάσκει σε όλους: Την τέχνη (όχι της προπονητικής, αλλά) της επιμονής, της αυταπάρνησης και της επιβίωσης, μολονότι στα μικράτα του έκανε τον... νεκροθάφτη!