Πώς Κοπανάς Τον Ακοπάνιστο;

Παρά τη δεδομένη μου αντιπάθεια για την Μπαρτσελόνα και την μπάλα που παίζει (τα έχουμε ξαναπεί μην τα ξαναλέμε και αρχίσουν οι γραφικοί εδώ μέσα να με λένε άμπαλο και όλα τα άλλα μαλακισμένα), ένα είναι δεδομένο: ίσως δεν έχει υπάρξει στη σύγχρονη ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου μια τόσο τέλεια οργανωμένη και συνεννοημένη ομάδα, όσο αυτό έχει να κάνει με τον τρόπο παιχνιδιού της. Δεν κρύβεται ποτέ και δεν θα σου παίξει περίεργα παιχνίδια με την επιλογή των παικτών της, επειδή δεν της χρειάζεται.

Οι αντίπαλοί της ξέρουν από πριν ποιοι θα παίξουν, πως θα παίξουν και με ποιο τρόπο θα κινηθούν, αλλά και πάλι, τις περισσότερες φορές δεν σου προσφέρει κάτι αυτό. Σου προκαλεί τον φόβο, όχι επειδή έχει τίποτα θερία στη σύνθεσή της (μάλιστα είναι φοβερό το πόσο «σοφτ» μπορεί να φαίνεται στα χαρτιά η ομάδα του Πεπ και πόσο φόβο γεμίζει τις καρδιές των αντιπάλων της), αλλά επειδή πίσω της έχει αφήσει τα σπασμένα μυαλά όλων εκείνων που προσπάθησαν να την αποκρυπτογραφήσουν και απέτυχαν ξανά και ξανά. Τη φοβάσαι γιατί σε πείθει απόλυτα ο αέρας της. Εμένα δεν με νικάς, εκτός αν χάσω από μόνος μου. Όποιος και να είσαι, σε κάνει να τρέμεις αυτό.

Υπάρχει λοιπόν τρόπος, αυτή Μάντζεστερ Γιουνάιτεντ, η ίσως πιο λειτουργική ομάδα που έχει φτιάξει ο Φέργκιουσον σε όλη του τη θητεία, αλλά ταυτόχρονα και αυτή με τις πιο χτυπητές αδυναμίες, να χτυπήσει την Μπαρτσελόνα; Με μια γρήγορη σκέψη, η πρώτη απάντηση που σου έρχεται είναι αρνητική. Η Μπάρτσα έχει όλα αυτά που αποτελούν –ειδικά φέτος– τον εφιάλτη της Γιουνάιτεντ. Ένα ευέλικτο και γρήγορο στη σκέψη του κέντρο (ίσως το πιο γρήγορο στην Ευρώπη αν όχι στον κόσμο) και μια πολυπρόσωπη επιθετική λειτουργία, που δεν αντιμετωπίζεται εύκολα από το σε γενικές γραμμές αρκετά αργό κέντρο άμυνας και άξονα της Γιουνάιτεντ.

Η σκέψη που παίχτηκε πολύ από εδώ και από εκεί, ήταν να προσπαθήσει η Γιουνάιτεντ να περιμένει την Μπαρτσελόνα, χρησιμοποιώντας τους Νάνι, Βαλένθια και Παρκ για να χτυπήσει στην αντεπίθεση. Κάτι τέτοιο βέβαια θα ήταν σκέτη αυτοκτονία. Όσες ομάδες το προσπάθησαν αυτό με τους Καταλανούς απέτυχαν, κυρίως γιατί αυτή η ομάδα, με την τόση καλή και εξαντλητική κυκλοφορία της μπάλας, είναι λες και είναι φτιαγμένη για να ξεκλειδώνει μαζικές άμυνες. Το να της δώσεις χρόνο και μπάλα για να σκεφτεί πώς θα σε χτυπήσει δεν είναι σοφό. Εξάλλου η Γιουνάιτεντ δεν έχει και τα αμυντικά χαφ εκείνα με τα οποία θα μπορούσες να χτίσεις μια πειστική διπλή ζώνη ταμπουροσύνης. Ο Σκόουλς, ο Κάρικ και ο Άντερσον, δεν είναι αυτό που θα έλεγες σκυλιά και ο Φλέτσερ είναι κι αυτός μια ντεμί κατάσταση οχταριού, έστω και αν η αλήθεια είναι πως αντιδρά καλύτερα στα αμυντικά του καθήκοντα από τους άλλους τρεις.

Σου μένει λοιπόν μόνο η επιλογή να προσπαθήσεις να πιάσεις το παιχνίδι από το λαιμό, πράγμα που όμως και πάλι είναι εξαιρετικά δύσκολο, γιατί για όλη τη δαντέλα της και την οπτική της φλωριά, η Μπαρτσελόνα έχει δείξει ότι εντός ορίων μπορεί να αντεπεξέλθει καλά στον όποιο ποδοσφαιρικό τσαμπουκά.

Ίσως μια απάντηση να ήταν η Γιουνάιτεντ να ξανακατέβει με μια παρόμοια νοοτροπία που είχε στον προηγούμενο τελικό. Ναι, αλλά τότε έφαγε δύο γκολ και πήγε για ύπνο θα μου πείτε. Σαφώς, αλλά μέχρι να ανοίξει το σκορ η Μπάρτσα με εκείνο το μίνι σλάλομ του Ετό, η Γιουνάιτεντ φάνηκε να μπορεί να κοιτάξει την Μπάρτσα στα μάτια. Γιατί τελικά τα πάντα με τους Καταλανούς έχουν να κάνουν με τον χρόνο. Η Μπάρτσα είναι μια ομάδα τρομακτικών αυτοματισμών, που όμως σε κάθε της παιχνίδι χτίζονται από το μηδέν. Ο ρυθμός της δηλαδή χτίζεται κομμάτι κομμάτι, όπως τα λέγκο. Αν η Μπαρτσελόνα χτίσει τον ρυθμό της, τότε ό,τι και να κάνεις δεν έχει νόημα. Ο μόνος τρόπος λοιπόν για τη Γιουνάιτεντ να διεκδικήσει τις (λίγες) πιθανότητές της απέναντι στους Ισπανούς είναι να χτυπήσει νωρίς, ευελπιστώντας σε ένα γρήγορο γκολ (σαν αυτό που ΔΕΝ ήρθε την προηγούμενη φορά, όταν το σουτ του Ρονάλντο παραλίγο να τρυπήσει τον Βαλντές), που δεδομένα θα αποδιοργανώσει –έστω για κάποιο χρονικό διάστημα– την Μπαρτσελόνα και θα καθυστερήσει το χτίσιμο αυτής της τόσο τρομακτικής ρυθμομηχανής.

Οποιαδήποτε άλλη σκέψη, νομίζω δεν έχει νόημα. Το να κοιτάξει στα ίσια αυτή η Γιουνάητεντ αυτήν την Μπαρτσελόνα δεν θα της βγει σε καλό.

Εξώφυλλο ημέρας: Χριστέ και παναγία, καλός και άγιος παίκτης αυτός ο Χάμσικ και από τους παίκτες που θα τους ακούμε πολύ τα επόμενα χρόνια, αλλά τι διάολο κεφάλι είναι κι αυτό; Είναι που είναι μακρόστενο, έχει ξηγηθεί και αυτό το καούκι από πάνω και φαίνεται σαν εκείνα τα μπλε πράματα στο άβαταρ. Μήπως είναι καιρός, να ξηγηθεί το παιδί κανένα κούρεμα κομματάκι πιο σένιο;