Το σύνδρομο του Καζανόβα

Στατιστικά ο ισχυρός χάνει πιο εύκολα σε ματς μια κι έξω, όπως ένας τελικός ή ένα ματς σε μεγάλη διοργάνωση εθνικών ομάδων. Θυμηθείτε τη νίκη της Εθνικής μας επί των ΗΠΑ στο Μουντομπάσκετ της Ιαπωνίας. Απέναντι σε μια ομάδα με αστέρες του ΝΒΑ, η οποία σε σειρά αγώνων θα μας έκανε με τα κρεμμυδάκια, γιατί όσο εύκολο είναι να πιάσουν μια φορά όλα τα τρικ, άλλο τόσο δύσκολο είναι να πιάνουν πάντα.

Εν τέλει, το μπάσκετ είναι άθλημα... δίκαιο. Σε βάθος χρόνου, ο καλύτερος επιβραβεύεται και κερδίζει τον καλό.

Δεν ισχυρίζομαι αυθαίρετα πως ο Παναθηναϊκός είναι καλύτερος από τον καλό Ολυμπιακό επειδή τον κέρδισε στο Σεφ (για πρώτη φορά φέτος), γιατί αυτός ο αγώνας, ο πρώτος τελικός, ήταν μόνο η αρχή μιας σειράς.

Ωστόσο, δεν μπορούμε και να αγνοήσουμε κάποια δεδομένα. Τα οποία δεν λένε πως ο κανόνας δεν είναι το φετινό 3-0 του Ολυμπιακού, αλλά τα σερί πρωταθλήματα του Παναθηναϊκού. Άλλο άγχος σε φορτώνουν τρεις μεμονωμένες ήττες, μία τον Γενάρη, μία τον Απρίλη και μία τον Μάη και άλλο η συνεχής παρακολούθηση της πλάτης του αντιπάλου. Ο οποίος, παράλληλα, όντας σε θέση ισχύος και με έναν προπονητή-εγκέφαλο πάνω από δέκα χρόνια στον πάγκο του, δεν προχωρά –σχεδόν– ποτέ σε σπασμωδικές κινήσεις για να βρει επιτέλους –με κάποιο θαύμα– το κουμπί του αντιπάλου του, αλλά αντιθέτως κάθε χρόνο χτίζει πάνω στον ίδιο κορμό, στις ίδιες βάσεις, στην ολοένα αυξανόμενη εμπειρία, προσθέτοντας τεχνογνωσία και άλογα σε ένα όχημα που τρέχει με κεκτημένη ταχύτητα.

Από την άλλη, ο Ολυμπιακός, μένοντας 14 χρόνια στη σκιά του αιωνίου αντιπάλου, πάει κάθε χρόνο να φέρει τα πάνω κάτω με τεχνάσματα, κινήσεις εντυπωσιασμού, ρίσκα, δοκιμασμένες συνταγές του παρελθόντος, κάποιες φορές ακόμα και με κομπογιαννίτικες μεθόδους, γιατί είδαμε και τέτοιες όλα αυτά τα χρόνια. Κάθε χρόνο και κάτι καινούργιο, σχεδόν κάθε χρόνο άλλη ομάδα, άλλο «κόλπο», άλλες, νέες και εν τέλει φρούδες ελπίδες.

Όλα αυτά δημιουργούν σύνδρομα, τα οποία προσπαθεί να αποτινάξει από πάνω του στηριζόμενος σε κάθε ευκαιρία στην οποιαδήποτε μεμονωμένη επιτυχία. Έστω κι αν αυτή είναι ψευδαίσθηση. Είναι σαν να πηγαίνεις σε ίματζ μέικερ επειδή δεν σταυρώνεις γκόμενα με τίποτα, να σου λέει «άλλαξε στιλ», να αλλάζεις 30 στιλ, να βρίσκεις γκόμενα στο 31ο, να κάνεις μαζί της τρία καλά κρεβάτια και μετά να νομίζεις πως είσαι ο Καζανόβας. Αποτέλεσμα; Χυλόπιτα από την επόμενη, καλύτερη γκόμενα που δεν εκτίμησε το 31ο στιλ και επιστροφή στον ίματζ μέικερ για το 32ο...

Βέβαια, ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Δεν υπάρχει άλλη υπομονή. Ο κόσμος έχει βαρεθεί να περιμένει. Είδατε πώς έφευγαν απογοητευμένοι οι οπαδοί από το Σεφ; Πριν τελειώσει το ματς και χωρίς ελπίδα. Κάτι λίγοι, που έχουν τα μυαλά του –παιχταρά μεν, μισότρελου δε– Τεόντοσιτς, είχαν μείνει να γκρινιάζουν για τη διαιτησία. Άλλο σύνδρομο κι αυτό. Αντί να παίζουν μπάσκετ, μόνιμα γκρινιάζουν. Κερδίζουν-γκρινιάζουν, χάνουν-γκρινιάζουν, σε κάθε φάση γυρνάνε και κοιτάνε τους διαιτητές, έχουν δεν έχουν δίκιο. Και, φυσικά, χάνουν τη συγκέντρωσή τους, τον στόχο, δίνοντας πλεονέκτημα στον –πιο ψύχραιμο και δοκιμασμένο– αντίπαλο...

Είναι κι αυτό, μαζί με το βάρος της ψυχολογίας και την εξάντληση της υπομονής, μεγάλο πρόβλημα για τον Ολυμπιακό. Σύνδρομο πραγματικό. Λες και δεν το ξέρουν ότι σε αυτά τα ματς, όπου πέφτουν κορμιά και τα χέρια κατεβαίνουν σαν μπαλτάδες, θα υπάρξουν και τζούφια σφυρίγματα. Μπάσκετ είναι. Άθλημα επαφής. Και οι διαιτητές του μπάσκετ, ακόμα και στα καλύτερα σπίτια-πρωταθλήματα του κόσμου, έχουν την προδιάθεση να δώσουν καμιά φορά κανένα κουκούτσι παραπάνω σε αυτόν που είναι από πάνω. Το ξέρουν καλά αυτό στον Ολυμπιακό, όσοι τον παρακολουθούσαν και τις εποχές που ήταν από πάνω, με τον Ξανθό να κατηγορείται για «μαφία» ακόμα και από τον ίδιο τον πρόεδρα της ομάδας (που μετά, βέβαια, τον ξαναπήρε, σε ακόμα ένα τρικ πνιγμένου που πιάνεται από τα μαλλιά του).

Στο φινάλε, το μπάσκετ δεν είναι ποδόσφαιρο, να παίζουν οι δυο ομάδες κλοτσοσκούφι, να δώκει ο διαιτητής μια κόκκινη ή ένα μουσαντό πέναλτι και να κρίνει το αποτέλεσμα. Ένα φάουλ που δόθηκε ή δεν δόθηκε, δύσκολα θα κρίνει τη μάχη σε έναν πόλεμο 40 λεπτών όπου 70 ή 80 άλλα φάουλ έχουν δοθεί σωστά, ενώ άλλα 200 ή 300 (και από τις δυο μεριές) δεν έχουν σφυριχτεί καθόλου. Εκτός κι αν είναι η τελευταία φάση. Αν και για να φτάσουμε εκεί, έχουν προηγηθεί πάλι τα φάουλ που δόθηκαν ή δεν δόθηκαν...

Αυτές είναι οι συνθήκες, αυτά είναι τα δεδομένα, με αυτά πρέπει να πορευτεί ο Ολυμπιακός. Ο οποίος τώρα είναι με την πλάτη στον τοίχο. Ωστόσο, δεν έχει τελειώσει ακόμα τίποτα. Έχει κι άλλο πόλεμο μπροστά. Σειρά είναι οι αγώνες. Αν είναι όντως φέτος καλύτερος, αν τον έχει τον Παναθηναϊκό, τρόπος υπάρχει. Αρκεί να τον βρει...

Το σίγουρο είναι πως ο πάντα διαβασμένος Ζοτς, που παίρνει τις Ευρωλίγκες λες κι είναι τσίχλες από το περίπτερο, θα έχει σίγουρα προετοιμάσει τις κρυψώνες για να εξαφανίσει αυτόν τον τρόπο από τα μάτια του κουμπάρου του, του Ντούντα.

Ακόμα πιο σίγουρο είναι πως έχουν ψωμί ακόμα οι τελικοί. Και πως, παρότι το θέαμα δεν είναι πολύ υψηλού επιπέδου λόγω της κρισιμότητας των αγώνων, θα δούμε ματσάρες. Με ένταση, με παιχταράδες, με καλές μπασκετικές στιγμές, με εμπνεύσεις, με πάθος.

Μέχρι σε 6, 10 ή 14 μέρες να μάθουμε τον καλύτερο της φετινής χρονιάς, εγώ ο Μίλτος να 'μαι καλά...