Ντούντα μου, Πίξι μου!

Μια διευκρίνιση που τη θεωρώ απαραίτητη, διότι οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους: σας παρακαλώ πολύ όλους (και δη τους Αρειανούς, τους Παναθηναϊκούς και όποιον άλλον είναι πρόθυμος να εμπλακεί σε αυτό το γαϊτανάκι) να μην αρχίσουν πάλι να τσακώνονται για το ποιος είναι ο πρίγκιπας, ποιος ο βασιλιάς, ποιος ο αυτοκράτορας και ποιος ο παντοκράτορας του ελληνικού μπάσκετ. Άλλωστε η σημερινή ιστορία δεν έχει καμιά σχέση με τους τίτλους, ούτε καν με το ένα από τα δύο ημιτελικά ζευγάρια, διότι είναι ένα επεισόδιο που συνέβη σε αγώνα ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και στον Ολυμπιακό. Ξηγημένοι;

Πέρασαν κιόλας δεκατέσσερα χρόνια από εκείνη τη βραδιά, που αν δεν ήμουν παρών για να ξέρω ότι μας βρήκε στο ΟΑΚΑ, θα έβαζα στοίχημα ότι ήμασταν στην παλιά Τρούμπα. Το εννοώ αυτό διότι μόνο εκεί (στην παλιά κακόφημη γειτονιά της Τερψιθέας του Πειραιά) θα μπορούσαν να ακουστούν όσα είπε ο... στόμας του Ίβκοβιτς κι όσα απάντησε ο στόμας του Σούμποτις!

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου του 1997, στο ΟΑΚΑ, λοιπόν: ο (αποτυχημένος την προηγούμενη σεζόν) Παναθηναϊκός σαρώνει τον (προερχόμενο από το triple crown) Ολυμπιακό με 68-48 και παίρνει άτυπη ρεβάνς για το παρεμφερές σκορ με το οποίο είχε ηττηθεί πέντε μήνες νωρίτερα στα πλέι οφς της Ευρωλίγκας (49-69). Ο Ντίνο Ράτζα έπαιξε... αδιανόητη (σύμφωνα με μια δήλωση του Θανάση Γιαννακόπουλου) άμυνα πάνω στον Ντράγκαν Τάρλατς, ο Μπάιρον Σκοτ έβαλε δύο τρίποντα στον αιφνιδιασμό και ενώ το ματς υστέρησε σε ενδιαφέρον, απογειώθηκε από το ντέρμπι των δύο προπονητών...

Είκοσι λεπτά μετά τη λήξη του ματς ο «Πίξι», που εμφανίστηκε πρώτος στην αίθουσα των συνεντεύξεων Τύπου, αποχώρησε χωρίς να περιμένει τον Ίβκοβιτς που καθυστερούσε. Δεν ήταν γραφτό να καθίσουν μαζί στο πάνελ, αλλά η συνάντηση που εξελίχθηκε σε μακελειό, δεν αποφεύχθηκε και ασφαλώς θα κατέληγε είτε στο νοσοκομείο είτε στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα, εάν δεν επεδείκνυαν τέτοια γενναιότητα οι συνεργάτες τους!

Κατεβαίνοντας, λοιπόν, από τη σκάλα που οδηγεί από την αίθουσα Τύπου προς τα αποδυτήρια, ο Σούμποτιτς και ο Γκέκος έπεσαν πάνω στον Ίβκοβιτς και στον Μπογατσιώτη που εκείνη τη στιγμή ανέβαιναν, και ο διάλογος που εκτυλίχθηκε ήταν πράγματι μοιραίος, ζητώ μάλιστα συγγνώμη για την αναδημοσίευσή του, έστω και με πολλά αποσιωπητικά και ακόμη περισσότερα «μπιπ»!

ΙΒΚΟΒΙΤΣ: Δεν καταλαβαίνω, μπρε, γιατί δεν δίνεις το χέρι σου στον φιλοξενούμενο...

ΣΟΥΜΠΟΤΙΤΣ: Ούτε εσύ μου το έδωσες πέρυσι που ήμουν στον Άρη και παίξαμε στην έδρα σου...

ΙΒΚΟΒΙΤΣ: Γα..ώ τη μάνα σου, την Καθολικιά!

ΣΟΥΜΠΟΤΙΤΣ: Πάρε τώρα τα αρχ...ια μου και βάλ' τα στο στόμα σου!

Με το που ολοκληρώθηκε αυτή η απείρου κάλλους και παροιμιώδους ευγένειας στιχομυθία μεταξύ δυο κουστουμαρισμένων, γραβατωμένων και ευυπόληπτων κυρίων, ο Ίβκοβιτς όρμησε στον Σούμποτιτς κι ενώ έπεφταν οι πρώτες ψιλές, μπήκαν στη μέση ο Μηνάς και ο «Μπόγας», που έφαγαν κιόλας τις περισσότερες, αλλά τουλάχιστον κατάφεραν να τους χωρίσουν και να τους τραβήξουν, ο καθένας προς διαφορετική κατεύθυνση, υπό το βλέμμα και του αντιπροέδρου του Ολυμπιακού Τάκη Χατζηγρηγοριάδη. Ο μεν Σούμποτιτς πήγε στα αποδυτήρια, ο δε Ίβκοβιτς αφού ηρέμησε για λίγο ανέβηκε στην αίθουσα Τύπου...

Σε τέτοιες περιπτώσεις, συνήθως τηρείται η omertà, κοινώς ο νόμος της σιωπής. Κανείς από τους δύο δεν είχε λόγο να κάνει βούκινο τον καβγά, αλλά το έπραξε ο Πίξι, σε μια... παρασυνέντευξη που έδωσε έξω από τα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού και μάλιστα υποστήριξε ότι (εκτός των άλλων) ο Ντούντα τον απείλησε κιόλας για τον αγώνα του δευτέρου γύρου στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. «Μετά απ' όλα όσα έγιναν, τον προκαλώ να ζητήσει συγγνώμη. Αν δεν μπορεί να δεχθεί μια ήττα, ας μην κάνει αυτή τη δουλειά και επιτέλους ας ξεκουμπιστεί από δω. Αν πάλι έχει κάτι μαζί μου, τότε ας μου τηλεφωνήσει για να βρεθούμε έξω από το γήπεδο και να τα πούμε»!

Ο Ντούντα δεν άφησε το γάντι να πέσει κάτω κι όταν κλήθηκε να σχολιάσει τις φήμες περί του επεισοδίου και τις καταγγελίες του Σούμποτιτς, απάντησε ως εξής: «Είναι ψεύτης. Εγώ πήγα να του δώσω πρώτος το χέρι μου και τον ρώτησα γιατί δημιουργεί ένα καινούργιο στιλ συμπεριφοράς, με την τακτική του να μη χαιρετάει τον αντίπαλο. Λέει επίσης ψέματα ότι τάχα εγώ δεν τον χαιρέτισα πέρυσι, και αν θέλετε ρωτήστε τον κύριο Γκέκο και τον κύριο Μπογατσιώτη να σας επιβεβαιώσουν ότι σε όλη τη διάρκεια του αγώνα κοίταζε προς το μέρος μου και μου έκανε χειρονομίες. Αν ήταν άντρας, θα κρατούσε μυστικό το επεισόδιο μας. Το έβγαλε όμως στη φόρα γιατί αισθάνεται ένοχος και θέλει να κερδίσει τις εντυπώσεις».

Ο σκυλοκαβγάς των προπονητών έβαλε νερό στο μύλο της έχθρας των δύο ομάδων, άλλο που δεν ήθελαν κιόλας. Την επόμενη μέρα ο Ολυμπιακός εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία κατήγγειλε τον Σούμποτιτς για «επίδειξη θρασυδειλίας, κουτοπονηριάς, μικρότητας και άγνοιας του fair play», συμπληρώνοντας μάλιστα ότι «το παρελθόν του είναι γνωστό στη Θεσσαλονίκη και σε ολόκληρο το πανελλήνιο»!

Εκείνος ο καβγάς αποδόθηκε από τους εξειδικευμένους... σερβολόγους και σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα στα δύο lobbies! Ούτως ή άλλως, είχαν χωρίσει τα τσανάκια τους από παλιά, καθώς ο Πίξι συνέχισε να ομνύει στο όνομα του προφέσορα Άτσα Νίκολιτς και βρισκόταν στην ίδια πλευρά με τον Μπόζινταρ Μάλκοβιτς και τον Βλάντο Τζούροβιτς, ενώ ο Ντούντα είχε μαζί του τον ανατέλλοντα αστέρα (ήδη τρεις φορές πρωταθλητή Ευρώπης και διάδοχό του στον πάγκο της εθνικής ομάδας) Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Μάλιστα σύμφωνα με τον αστικό μύθο εκείνων των ημερών, το πρώτο τηλεφώνημα που δέχτηκε το επόμενο πρωινό ο Σούμποτιτς ήταν από τον (ουσιαστικό προκάτοχό του στον πάγκο του Παναθηναϊκού) «Μπόζα», οι ζητωκραυγές του οποίου ακούστηκαν ως το Βελιγράδι!

Στο background της υπόθεσης τώρα: Ο Ντούντα και ο Πίξι δεν συνυπήρξαν ποτέ στην ίδια ομάδα και με καμία ιδιότητα. Είχαν βρεθεί αντιμέτωποι στο πλαίσιο του ενιαίου γιουγκοσλαβικού πρωταθλήματος , ο Σούμποτιτς ως παίκτης της Ολίμπια Λιουμπλιάνας και ο Ίβκοβιτς ως προπονητής της Παρτίζαν, της Σιμπένκα και της Βοϊβοντίνα. Οι σχέσεις τους δεν ήταν ούτε καλές ούτε κακές, μάλλον τυπικές θα χαρακτηρίζονταν, ενώ στον απόηχο του επεισοδίου ο Πίξι θυμήθηκε ότι το 1987, που ο Ντούντα ήταν περαστικός από τη Θεσσαλονίκη, πήγε με την παρέα του στο μπαρ «6,25», το οποίο είχε ο τότε παίκτης του Άρη και τους κέρασε ένα μπουκάλι ουίσκι.

Ο Ντούντα δεν έχει συγχωρήσει ποτέ τον Σούμποτιτς επειδή έμεινε προσκολλημένος στον Νίκολιτς και κυρίως διότι μπέρδεψε τις εθνικότητες και τα θρησκεύματα και ενώ γεννήθηκε στο Μαυροβούνιο, αντί να σταθεί κοντά στους Σέρβους, πήγε με τους Σλοβένους και τους Κροάτες, εξού και η αναφορά του στην Καθολική μητέρα του. Παρεμπιπτόντως η μητέρα του Σούμποτιτς, Κατερίνα, το γένος Σάρκα είναι μεν Καθολική στο θρήσκευμα, αλλά έλκει την καταγωγή της από την Ελλάδα. Μάλιστα ο αδερφός της Νίκος Μίσκης ήταν δικηγόρος και έμενε στη Νίκαια! Απλώς όταν (μετά το φάιναλ φορ του Κυπέλλου του 2002) το είπε ο Σούμποτιτς επικαλούμενος τις ρίζες του από την Κοκκινιά, φάνηκε... ξεκούδουνο και δημαγωγικό!

Από την πλευρά του ο Πίξι κατηγορούσε τον Ντούντα για επίδειξη ασέβειας προς τον Νίκολιτς, επικαλούμενος το γεγονός ότι το 1992 που τον έφερε για υποστήριξη στον Αρη, ο τότε προπονητής του ΠΑΟΚ δεν πέρασε καν να τον χαιρετίσει. Συν τοις άλλοις του το κρατούσε μανιάτικο από τους αγώνες Ηρακλής-Πανιώνιος, τη σεζόν 1994-95, όταν σχολίασε τη διαιτησία και ο Ίβκοβιτς του είπε «είσαι μικρός ακόμη να λες τέτοια πράγματα», ενώ στο ματς της Νέας Σμύρνης τον έπιασε από το χέρι για να τον μαλώσει!

Πέρασαν λοιπόν 14 χρόνια και ασφαλώς ο πανδαμάτωρ χρόνος έχει κάνει τη... δουλίτσα του. Την έκανε ήδη μέσα στα πρώτα τρία χρόνια: στις 8 Οκτωβρίου του 2000, όταν οι δυο τους βρέθηκαν ενώπιος ενωπίω στην παρουσίαση του τελικού του τουρνουά «Ανδρέας Βαρίκας» στη Νέα Σμύρνη (ΑΕΚ-Πανιώνιος) και αντάλλαξαν χειραψία και αναμνηστικά λάβαρα. Συν τοις άλλοις, ο Σούμποτιτς είχε απαντήσει καταφατικά την προηγούμενη μέρα στην ερώτηση του τότε προέδρου του Πανιωνίου Σάκη Γερασιμίδη για το αν «θα σε πείραζε να βραβεύσουμε τον Ντούντα που τον είχαμε προπονητή δυο χρόνια και μας οδήγησε στην Ευρωλίγκα»...

· ΥΓ. Δεν έχω μιλήσει από τότε γι' αυτή την υπόθεση με τον Ντούντα, αλλά σήμερα το πρωί που ρώτησα τον Πίξι (στον αέρα του Sentra 103.3) ήταν σαφής: «Ό,τι έγινε, έγινε τότε. Κι εγώ άλλωστε όταν χάνω, τρελαίνομαι»...