«Σάλιαρι καπ»

Αλλά επειδή η Ελλάδα και το βόλεϊ δεν κοιμούνται ποτέ, έτσι και μετά τη συνεδρίαση της ΕΣΑΠ μπορείτε να κοιμάστε όλοι ήσυχοι. Δύο μέρες τα είπαν οι παράγοντες των ΤΑΑ, έκαναν την αυτοκριτική τους, είπαν τον πόνο τους, έφαγαν, ήπιαν και εξαγνίστηκαν. Έγινε η αυτοκάθαρση. Από εδώ και πέρα αρχίζει η αντεπίθεση. Δηλαδή, μέχρι τώρα ότι βλέπατε ήταν σε στάση άμυνας. Τώρα που θα περάσουν και στην αντεπίθεση θα δείτε τι έχει να γίνει. Της κακομοίρας.

Και αφού οι παράγοντες των ΤΑΑ μιλούσαν δύο ολόκληρες μέρες, στο τέλος ο Σωπήλης μπήκε στο ψητό και ζήτησε να γυρίσει ο Παναθηναϊκός στη Λεωφόρο. Δηλαδή, ύστερα από δύο ημέρες «αυτοκάθαρσης» τέθηκε ζήτημα επιστροφής του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο. Αποχώρησε και από την Ευρώπη ο Παναθηναϊκός μαζί με τον ΠΑΟΚ και την ΕΑΠ, θα γυρίσει και ο Ολυμπιακός στη Δραπετσώνα, ο Ηρακλής στο Κατσάνειο και ο ΠΑΟΚ στη Σταυρούπολη. Θα πάει και ο Φοίνικας στο παλιό της Σύρου, ο Άρης φουλ για Χαριλάου και πάμε για τη μεγάλη «επανεκκίνηση».

Η αλήθεια είναι πως ένα τέτοιο «restart» το χρειαζόμαστε όλοι στο επαγγελματικό βόλεϊ. Να αφομοιωθούν να νέα... προγράμματα και να μπορέσει το άθλημα να πάρει και πάλι την... ανηφόρα.

Πώς νομίζετε ότι θα ανέβει και πάλι το ελληνικό βόλεϊ. Με ένα κουμπάκι κι ένα restart. Εκτός κι περιμένετε τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό να οργανωθούν. Πιστεύετε πως θα φέρουν βολεϊκό κόσμο στο γήπεδο ή θα οργανώσουν καμία εξέδρα με ακαδημίες; Η συνταγή είναι παλιά και δοκιμασμένη. Στο «Τάφο» μέχρι τελικής πτώσεως για να θυμούνται οι παλιοί και κυρίως, να μαθαίνουν οι νέοι που κοντεύουν να ξεχάσουν τις παλιές καλές εποχές.

Όπως καταλάβατε τα καλύτερα έρχονται, είναι ακόμα μπροστά. Και να 'ταν η Λεωφόρος το πρόβλημα, άντε και να το λύσουμε. Θα ρίχναμε τη μία εξέδρα να κερδίσουμε σε ύψος. Εδώ μιλάμε πως οι «αιώνιοι», μαζί χρωστάνε πάνω από δύο εκατομμύρια ευρώ.

Ακόμα και πλάνο πενταετίας να καταρτίσουν, θα πρέπει έκαστος να δίνει 200.000 ευρώ τον χρόνο μόνο για να κλείνει τα ανοίγματα του παρελθόντος και εννοείται να έχει ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς από εδώ και πέρα. Νομίζετε πως είναι εύκολο; Όχι, βέβαια. Είναι και επώδυνο και κουραστικό και για να υλοποιηθεί ένα τέτοιο πρόγραμμα θα πρέπει τα έσοδα να είναι δεδομένα και σταθερά.

Πολλά άκουσα και στη συνέντευξη Τύπου από τον Ταρνατόρο και δεν τα πολυκατάλαβα. «Να κάτσουμε σε ένα τραπέζι με τους αθλητές και να τα βρούμε», είπε ο πρόεδρος της ΕΣΑΠ, αλλά εγώ δεν κατάλαβα τι θα μπορούσαν να βρουν με τους αθλητές που είναι απλήρωτοι εδώ και σχεδόν ένα χρόνο.

Γιατί να κάνουν πίσω οι αθλητές; Ειδικά αυτοί που είναι στη δύση της καριέρας τους, γιατί να κάνουν υποχωρήσεις και να δεχτούν να παίζουν με ψίχουλα;

Το «σάλαρι καπ» είναι μία ακόμα «εφεύρεση», που είναι καλή μόνο όταν ευημερούν οι αγορές και τα νούμερα. Είναι καλό κυρίως όταν ευημερούν τα σωματεία και μπορούν να ελέγξουν την αγορά.

Όταν τα σωματεία ισορροπούν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, όταν χρωστούν στους αθλητές και δεν γνωρίζουν τι τους ξημερώνει, όταν είναι ο αδύναμος κρίκος δεν μπορούν να θέσουν όρους στη αγορά. Με άλλα λόγια, χωρίς... σάλιο δεν θα γίνει «σάλαρι καπ», αλλά «σάλιαρι καπ».

Επιπλέον τα κριτήρια για τιμές πλαφόν στους παίκτες ανάλογα με την αξία τους και τη δυναμική τους θα επηρεαστούν σημαντικά από τη μείωση των ξένων από τέσσερις σε τρεις και εκτός των άλλων, η συγκρότηση μιας τέτοιας λίστας θα πρέπει να γίνει από ειδικούς με πολύπλοκα κριτήρια.

Δεν είναι άρπα-κόλα, βάλαμε μια τιμή στον κάθε αθλητή λες και είναι ντομάτες στα ράφια του Σκλαβενίτη. Χρειάζονται μηχανισμοί, εποπτικός έλεγχος, αλλιώς υπάρχει ο κίνδυνος να εκτοξευτούν και οι τιμές των αθλητών και οι τιμές της ντομάτας.

Στα θετικά της ΕΣΑΠ η συνεργασία με εταιρία μάρκετινγκ αλλά και η ανανέωση του συμβολαίου με τη Nova και πάμε στο σημαντικότερο ζήτημα, αυτό της αθλητικής ηγεσίας.

Είναι κοινό μυστικό πλέον πως δεν υπάρχει ούτε βούληση ούτε ενδιαφέρον, ούτε στρατηγική ούτε γνώση από τους αρμόδιους υπουργούς, υφυπουργούς και γενικούς γραμματείς για το πού θα πάει όχι μόνο το βόλεϊ αλλά ολόκληρος ο ελληνικός αθλητισμός.

Η ΕΣΑΠ έθεσε διορία στην αθλητική ηγεσία για να απαντήσει μέχρι 10 Ιουνίου για το τι θα πράξει με το βόλεϊ. Το πιο κωμικοτραγικό είναι πως περιμένει απαντήσεις.

Εδώ δεν γνωρίζουν οι άνθρωποι εάν θα είναι στη θέση τους μέχρι τις 10 Ιουνίου και η ΕΣΑΠ τους ζητάει να πάρουν θέση για το ημι-επαγγελματικό βόλεϊ; Σάμπως θα είναι οι μισοί παράγοντες των ΤΑΑ στην επόμενη συνεδρίαση; Λέμε, τώρα...

Να σας πω τι θα γίνει μέχρι 10 Ιουνίου. Τίποτα δεν θα γίνει. Χέστηκε ο Μπιτσαξής να ασχοληθεί με τα ΤΑΑ και να δώσει λύσεις για στραβομάρες εικοσαετίας. Τόσοι και τόσοι προκάτοχοί του τα έκαναν σκατά. Θα ρίξει κι αυτός ένα χέσιμο για να αφήσει το στίγμα του. Είμαστε σίγουροι πως χειρότερα δεν γίνονται.

Και στο κάτω-κάτω, γιατί να δώσει λύση ο Μπιτσαξής σε όλα αυτά; Μήπως θα του πει και κανείς ευχαριστώ; Ενώ αν δεν μιλήσει, θα αναγκαστεί η ΕΣΑΠ να καταργήσει μονομερώς τα συμβόλαια και αυτός θα γλιτώσει τις επιχορηγήσεις και στην Α1 και στην Α2. Στο τέλος, πάλι οι αθλητές θα την πληρώσουν. Πάλι θα πρέπει να βάλουν πλάτη και πάλι θα πρέπει να μη μιλάνε για «το καλό τους».

Και κάτι άλλο. Ακόμα και να ήθελε ο Μπιτσαξής να δώσει αυτά που έχει υποσχεθεί, το ζήτημα είναι εάν μπορεί να τα δώσει το ελληνικό κράτος. Εγώ πιστεύω πως δεν μπορεί να τα δώσει και τσάμπα μοιράζονται υποσχέσεις και φρούδες ελπίδες. Η ΕΣΑΠ δεν κερδίζει χρόνο. Χάνει χρόνο και πρέπει να τα δει πιο «ωμά» τα πράγματα. Δυστυχώς θα πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουν πως έγινε «κραχ» και οι νόμοι της επιβίωσης δεν καταλαβαίνουν ούτε από διορίες ούτε σάλαρι και σάλιαρι καπ. Είναι σκληροί και ωμοί γιατί είναι δοκιμασμένοι στη ζούγκλα.