Όποιος φοβάται να πνιγεί, πνίγεται

Έχουμε γράψει κι άλλη φορά πως από εδώ θα διαβάζετε ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που συνήθως «ισχύουν». Έκανα μια βόλτα από τα «πράσινα» sites και οι περισσότεροι τα... ρίχνετε στους παίκτες του Παναθηναϊκού. Στα «κόκκινα» sites θεοποιούνται οι παίκτες του Ολυμπιακού. Δυστυχώς έτσι είναι η ζωή και στο βόλεϊ ο Γουίλιαμ Μόργκαν δεν προέβλεψε την ισοπαλία. Εκ του αποτελέσματος κρίνονται όλοι...

Όταν όλοι δικαιολογούσαν τους παίκτες του Παναθηναϊκού για την ήττα στη Γλυφάδα τον Ιανουάριο, την απώλεια του ημιτελικού του Κυπέλλου και την απομάκρυνση του Καζάζη, γράφαμε τα πράγματα με το όνομά τους. Κάποιοι παίκτες ενοχλήθηκαν σε σημείο προπηλακισμού... Προσπερνάμε, όμως, γιατί όλοι έχουν δικαίωμα στο λάθος. Κι αυτοί και εσείς ξέρετε πως εδώ μέσα γράφουμε αυτό που πιστεύει το κεφάλι μας κι όχι το συναίσθημα και οι φιλίες.

Τώρα, όμως, μετά από αυτό που είδατε όλοι το Σάββατο και απόψε στου Ρέντη πειστήκατε για κάποια πράγματα που γράφαμε εδώ και πολύ καιρό. Ειλικρινά, όμως, δεν άξιζε ο Παναθηναϊκός αυτό το στραπάτσο. Είναι κάτι διαφορετικό, που πλέον αγγίζει τα όρια του «σκηνοθετημένου» θρίλερ.

Ανεξάρτητα από το σκορ, ο Παναθηναϊκός έδειξε πολύ καλύτερα στοιχεία στην τακτική και στην οργάνωση παιχνιδιού του απ΄ ό,τι ο Ολυμπιακός. Η ομάδα του Γιάννη Λάιου φάνηκε πιο οργανωμένη παρότι έχει ήδη χάσει 3-2 σετ και το περασμένο Σάββατο και η ψυχολογία ήταν βαριά.

Καλύτερη τακτική, στοχευμένο σερβίς και αποτελεσματική ανάπτυξη τουλάχιστον για δύο σετ. Βέβαια, εδώ και χρόνια το βόλεϊ παίζεται στα τρία νικηφόρα και συνήθως κερδίζει όποιος τα κατακτήσει πρώτος.

Σε ομάδες όπου η υποδομή των παικτών δεν είναι και η καλύτερη για να αντέξει σε συνεχή και εξαντλητικά παιχνίδια, μετά το 3ο σετ αρχίζει να δουλεύει μόνο το μυαλό. Το σώμα χάνει «καρέ» και χάνει συγχρονισμό με τη σκέψη. Το πνεύμα θέλει, το σώμα κάνει λάθη και κάπου εκεί αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση μέχρι που ήττα έρχεται αργά και βασανιστικά.

Το ότι ο Ολυμπιακός υπερέχει σε έμψυχο δυναμικό και διαθέτει υπεροχή στους ακραίους δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για να το δεις. Είναι το απόλυτο φαβορί για τον τίτλο, επίσης, το έχουμε γράψει εδώ και μήνες. Βέβαια όπως είπε και ο Καλμαζίδης, ο Ολυμπιακός «έπαιξε με τη φωτιά» και για άλλη μια φορά τη διαφορά έκανε ο Ντεσπέιν αλλά και ο εντυπωσιακός Φράγκος.

Ο Κουβανός δεν έχει το μυαλό του στην υποδοχή, αλλά στο σερβίς και στην επίθεση παίζει χωρίς αντίπαλο. Ο Φράγκος αποκτά ηγετικό ρόλο στην ομάδα και από αγώνα σε αγώνα ελέγχει απόλυτα όλο και περισσότερο γήπεδο. Η πολυτέλεια του Ολυμπιακού είναι να κερδίζει ακόμα κι όταν ο Τζούριτς με τον Γιαμπλόνσκι και τον Φιλίποφ είναι σε κακή μέρα. Η πολυτέλεια του Ολυμπιακού είναι να έχει τέσσερις παίκτες που να μπορούν να «χτυπάνε» και να αλληλοκαλύπτονται.

Στον αποψινό αγώνα ο Ολυμπιακός θύμισε πάλι βρεγμένο σπίρτο. Χάνει το 1ο σετ από 22-17 και εγκλωβίζεται στο 2ο σετ. Όλα μοιάζουν χαμένα, μέχρι που ο Φράγκος αργά αλλά σταθερά γυρίζει και πάλι όλο το παιχνίδι. Ο νεαρός διεθνής ακραίος παίρνει στις πλάτες του τον Ολυμπιακό και ξυπνάει και τον Ντεσπέιν.

Η φάση του 10-8 του 3ου σετ, η κίτρινη στον Κόβατς, τα σερβίς του Κουβανού, η βαβούρα μέσα και έξω από τον αγωνιστικό χώρο ξυπνάνε τον Ολυμπιακό και πανικοβάλλουν τον Παναθηναϊκού. Οι «πράσινοι» άρχισαν να σκέφτονται το εφιαλτικό σενάριο της δεύτερης ανατροπής κι όπως έλεγε και ο Τζιαμπάολο Μοντάλι στους διεθνείς τις Εθνικής ομάδας, «όποιος φοβάται να πνιγεί, τελικά πνίγεται».

Ο Παναθηναϊκός είναι φανερό πως έχει αποκτήσει φοβίες κατωτερότητας έναντι του Ολυμπιακού. Από το 2007 οι ανατροπές είναι πολλές κι αυτό είναι που δεν συγχωρούν οι οπαδοί. Δεν μπορούν να συγχωρήσουν μια ομάδα που χάνει έστω και στο τάι μπρέικ. Το οξύμωρο είναι πως εάν ο Παναθηναϊκός έχανε απόψε με 3-0 κανείς δεν θα έλεγε τίποτα. Το προβάδισμα δημιούργησε πάλι προσδοκίες και μετά απογοήτευση.

Δύο ανατροπές από 0-2 σετ και μάλιστα σε διάστημα τεσσάρων ημερών δεν έχουν προηγούμενο. Όλο το βράδυ ψάχναμε το αρχείο μας για να βρούμε τις μεγάλες ανατροπές από 0-2 σετ και την προηγούμενη που βρήκαμε ήταν το 2003 στη Λεωφόρο όταν και πάλι ο Παναθηναϊκός είχε προηγηθεί 2-0 σετ στη Λεωφόρο και ο Ολυμπιακός είχε νικήσει 3-2.

Eπίσης, το 1996 στου Ρέντη επί Μοντάλι ο Ολυμπιακός είχε προηγηθεί 2-0 σετ και ο Παναθηναϊκός έκανε ανατροπή και νίκησε 3-2.

Πιο πίσω το 1988, στη Δραπετσώνα ο Παναθηναϊκός προηγήθηκε 2-0 σετ και νίκησε ο Ολυμπιακός 3-2 σετ.

Με άλλα λόγια, στα 43 χρόνια της Α΄ Εθνικής είχαμε πέντε ανατροπές από 0-2 σετ και οι τέσσερις ήταν για τον Ολυμπιακό και η μια για Παναθηναϊκό.

Έτσι είναι το βόλεϊ. Δεν μπορείς να κρυφτείς πίσω από ρολόγια και χρονόμετρα. Πρέπει να ρίξεις ξύλο πριν τις φας και είναι αργά. Ακόμα και με μια σχεδόν ισοδύναμη ομάδα η ήττα σε αφήνει εκτεθειμένο. Σε κάνει να φαίνεσαι «μικρός» κι ας έχεις δώσει την ψυχή σου σε τρεις ώρες αγώνα.

Η λογική λέει πως όλα είναι ανοικτά για μια «πράσινη» απάντηση, όμως στην πράξη κάτι τέτοιο θα είναι εξαιρετικά δύσκολο. Οι παίκτες του Παναθηναϊκού παλεύουν με τον εαυτό τους, με τα οικονομικά τους προβλήματα και την επιβίωσή τους σε ένα πολύ δύσκολο και ανταγωνιστικό πρωτάθλημα.

Από τον δεύτερο ημιτελικό στη Μίκρα προλάβαμε να δούμε τα δύο πρώτα σετ αφού έπρεπε να πάμε στου Ρέντη. Ο ΠΑΟΚ δεν θα βρει άλλες ευκαιρίες για να κάνει κάτι ξεχωριστό. Μετά την «αυτοκτονία» του Σάββάτου στην Κηφισιά, κλότσησε και τη νίκη στη Μίκρα απέναντι στον «αγχωμένο» Ηρακλή που πίστευε πως θα κερδίσει μόνο με τους οπαδούς του. Δεν παίχτηκε καλό βόλεϊ κι αυτό δεν βοηθάει την ομάδα που θα περάσει στον τελικό και θα ζητάει φορμάρισμα.

Δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί η ΕΣΑΠ με τη Νοva έβαλαν τους δύο ημιτελικούς την ίδια ημέρα; Κάθε χρόνο τα ίδια. Γιατί ο κόσμος του βόλεϊ να μην απολαύσει τους αγώνες σε ξεχωριστή ημέρα; Θα πέσει το νερό στο αυλάκι με μία ημέρα διαφορά; Και μετά αναρωτιόμαστε για το τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε.

Και κλείνουμε με την υπόθεση του Κώστα Χριστοφιδέλη. Αποδείχτηκε πως κακώς ο Παναθηναϊκός πόνταρε σε μια υπόθεση που ήταν αρκετά μπερδεμένη από την αρχή.