Απαντούν μόνα τους τα αστέρια!

Τώρα, δύο μέρες αργότερα, μετά το θρίαμβο επί της Μακάμπι στον τελικό και με το έκτο αστέρι στη φανέλα (ανεξακρίβωτες πληροφορίες που μεταφέρει σύνθημα των φίλων του Παναθηναϊκού, αναφέρουν πως το Αστεροσκοπείο θα καταθέσει μήνυση στον Ζοτς), έχω να αλλάξω από όσα έγραφα τότε μόνο μία λέξη: να κάνω το πέντε έξι!

Μια ομάδα, εδώ και χρόνια έξω από τα ελληνικά δεδομένα, σε πολύ υψηλό επίπεδο, με μπασκετική κουλτούρα, με προπονητή παικτών, με παίκτες προπονητή, με οργάνωση, στιβαρή διοίκηση, με απ' όλα!

Δεν νομίζω πάντως πως εδώ, σε αυτή τη στήλη, έχει νόημα...
α) Να μετράμε τίτλους (τους μετράει η στατιστική).
β) Να φτιάχνουμε «αγιογραφίες» (οι Παναθηναϊκοί ήδη έχουν εικόνισμα τον Ζοτς, τον Διαμαντίδη, ίσως και κάποιους ακόμα από την παρέα τους).
γ) Να πανηγυρίζουμε (ήδη οι περισσότεροι έχετε ξελαρυγγιαστεί).

Εκείνο που έχει νόημα να «μετρήσουμε», ως Έλληνες, είναι δύο άλλα γεγονότα του φάιναλ φορ που πρέπει να μας βάλουν σε σκέψεις. Το γεμάτο -από οπαδούς τεσσάρων ομάδων- γήπεδο, στο οποίο ο κόσμος... συμμετείχε στο παιχνίδι χωρίς να παρεμβαίνει στην εξέλιξή του (καταλαβαίνουμε όλοι τι εννοώ) και... ο Μπιγκ Σόφο.

Το παιδί έφυγε από την Ελλάδα (όχι από τον Ολυμπιακό, αλλά από την εντός συνόρων λογική) και ησύχασε. Έγινε άλλος άνθρωπος. Όχι άλλος παίκτης (έστω κι αν τη φετινή σεζόν ήταν όντως καλύτερος και αγωνιστικά). Έγινε αθλητής και όχι φαντάρος που πάει στον πόλεμο.

Φανταστείτε απλά ο Σόφο να έπαιζε στο φάιναλ φορ με τον Ολυμπιακό και όχι με τη Μακάμπι. Θα είχε ποτέ διανοηθεί να πάει παραμονή του τελικού να κάνει πλακίτσα με τους... οχτρούς, όπως έκανε με τους παίκτες του Παναθηναϊκού (συμπαίκτες και φίλους από την Εθνική) ως παίκτης της Μακάμπι; Θα τολμούσε ποτέ να δηλώσει πως «ο Παναθηναϊκός είναι μεγάλη ομάδα, έχει τον καλύτερο προπονητή και τον καλύτερο γκαρντ» χωρίς να τον επικηρύξουν για την εσχάτη προδοσία; Και στο φινάλε, θα τολμούσε να... χάσει;

Ούτε για καφέ (καλά, εντάξει, για πιτόγυρα) δεν θα μπορούσε να κυκλοφορήσει. Θα έπαιζε στο επόμενο ματς με τον Άρη για τα πλέι οφ και στο γήπεδο θα πήγαιναν 500, όχι για να υποστηρίξουν την ομάδα τους, αλλά για να κράξουν τους «λούζερ».

Και μετά θα άρχιζε το άλλο παραμύθι, ποιος από τους δύο, Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό, έχει τους καλύτερους (ή μήπως τους χειρότερους;) φιλάθλους. Ποιοι είναι πιο αγριεμένοι. Και ποιοι ξεχνάνε πιο εύκολα. Αυτοί που πανηγύριζαν ή εκείνοι που έβριζαν; Γιατί όταν παίζουν οι δυο τους, δεν είναι ποδόσφαιρο, δεν είναι μπάσκετ, δεν είναι παιχνίδι, είναι πόλεμος. Γιατί αυτοί είμαστε. Οι ίδιοι που πάνε στο εξωτερικό και κάθονται Παναγίες (όχι μόνο φέτος οι Παναθηναϊκοί στη Βαρκελώνη, θυμηθείτε τους όλους μαζί προ διετίας στο Βερολίνο), όταν μπουν στο κλουβί τους εντός συνόρων γίνονται θηρία ανήμερα. Από Παναγίες, Παναγία βόηθα!

Τέτοια μέρα, όμως, ας μη μας πάρει από κάτω με τα δικά μας. Ο Παναθηναϊκός φέρνει στην Ελλάδα το –ακόμα ένα– Πρωτάθλημα Ευρώπης. Γιορτή πρέπει να έχουμε, γιορτή έχουμε. Τα συκώτια μας μπορούμε να τα φάμε μετά, με την ησυχία μας. Με αφετηρία την άλλη Κυριακή, έχουμε καιρό μπροστά μας.

Μέχρι να αποκτήσει ξανά η Ελλάδα ομάδα αντίστοιχου επιπέδου και διεθνών επιτυχιών με τον μπασκετικό Παναθηναϊκό, εγώ ο Μίλτος να 'μαι καλά...