«Μάγος είσαι, Ζέλικο»

«Αρλάουκααααας, πόρομ πορόμ πέρομ πέρομ». Αρκετά χρόνια, πριν ο ρυθμός του Μανόλο Εσκομπάρ γίνει συνώνυμο της εισόδου του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στο παρκέ του ΟΑΚΑ, το συγκεκριμένο τραγούδι, ακολουθούσε σε κάθε του βήμα τον Αμερικάνο με λιθουανικές ρίζες forward, Τζο Αρλάουκας σε κάθε του βήμα εντός και εκτός παρκέ.

«Που το θυμήθηκες αυτό; Οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού ήταν τρελοί. Δεν είχα παίξει ποτέ για τον Παναθηναϊκό, αντιθέτως τους έχω κερδίσει αρκετές φορές, κι όμως αυτοί με αποθέωναν επειδή κερδίσαμε τον Ολυμπιακό το 1995 στη Σαραγόσα. Θυμάμαι πριν πολλά χρόνια, ήμουν στη Μαδρίτη με τη γυναίκα μου για διακοπές και ξαφνικά πέφτουμε μπροστά σε 200 Έλληνες. Μπορεί να ήταν και λίγοτεροι, αλλά ξέρεις καλά ότι 50 Έλληνες φίλαθλοι που φωνάζουν μοιάζουν με 2.000. Δεν θυμάμαι ποια χρονιά ήταν ακριβώς, αλλά δεν είχαν περάσει πολλά χρόνια από το Final 4 που πήραμε με τη Ρεάλ, Μόλις κατάλαβαν ποιος είμαι έγινε χαμός. Ούτε στη Μαδρίτη δεν είχα υπογράψει τόσα αυτόγραφα. Τραγουδούσαν το γνωστό «πόρομ πομ πομ» και η γυναίκα μου δεν μπορούσε να το πιστέψει. Με ρώτησε «Τζο, μήπως έχει κλείσει στον Παναθηναϊκό και δεν το ξέρω;». Ήταν τρομερή στιγμή, αλλά μετά από λίγο, δεν ήξερα τι να κάνω. Βγάζαμε φωτογραφίες, υπέγραφα αυτόγραφα, αλλά ήθελα να φάω κάτι κι όμως ο κόσμος δεν σταματούσε να τραγουδάει. Θυμάμαι ότι ακόμα κι όταν ήρθα να παίξω στην Ελλάδα, και είχαμε κερδίσει τον Παναθηναϊκό, νομίζω με τον Άρη, ένας φίλαθλος μου είπε «Δεν πειράζει Τζο. Εσύ… έσκισες τον Ολυμπιακό, οπότε όλα καλά»… Πέρασαν τα χρόνια, αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την… βόλτα με τη γυναίκα μου στη Μαδρίτη».

Για όσους δεν τον θυμούνται, ο Τζο Αρλάουκας (που ίσως λέγεται και «Αρλούκας», αλλά εμείς στην Ελλάδα τον λέγαμε «Αρλάουσκας») ήταν ένας forward που στην καριέρα του έκανε όργια στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, ιδίως στην οκταετία που έπαιξε στην Ταουγκρές (1990 - 1993) και στη Ρεάλ (1994 - 1998). Στα 33 του, το 1998, ήρθε στην Ελλάδα για τα… τελευταία ένσημα με τη φανέλα της ΑΕΚ και του Άρη (1999-2000), αν και η καριέρα του στιγματίστηκε στα τελειώματά της, καθώς βρέθηκε θετικός σε χρήση απαγορευμένων ουσιών.

«Μου λείπει πάρα πολύ η ατμόσφαιρα των Final 4. Η μυρωδιά της μπάλας, οι στιγμές στα αποδυτήρια πριν βγούμε στο παρκέ, οι κουβέντες με τους συμπαίκτες και τους προπονητές μου. Πάρα πολύ… Από την άλλη, τώρα που βλέπω τους νέους παίκτες (σ.σ. τη στιγμή που μιλούσαμε, στο παρκέ του Παλάου Σαν Τζόρντι έκανε προπόνηση ο Παναθηναϊκός), δεν ξέρω αν θα ήθελα να… παίξω ξύλο μαζί τους για ένα ριμπάουντ. Φίλε, οι τύποι πηδάνε πιο πολύ, είναι πιο δυνατοί και τρέχουν πιο γρήγορα. Δεν ξέρω αν είναι τόσο πλήρεις όσο η δική μου γενιά σε τεχνική κατάρτιση, αλλά τα σώματά τους είναι πολύ πιο γυμνασμένα. Εγώ στην εποχή μου ένιωθα ανίκητος, αλλά βλέποντας το σημερινό μπάσκετ, φοβάμαι ότι θα έτρωγα πολλές αγκωνιές για να βάλω καλάθι. Δεν πειράζει, από τα δημοσιογραφικά (σ.σ. είναι σχολιαστής της ισπανικής τηλεόρασης) που θα δω τους αγώνες, μια χαρά θα είναι…»

Η συζήτηση με τον Αρλάουκας δεν μπορούσε να μην πάει στον πιο… πολυσυζητημένο άνθρωπο του Final 4, τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς, που ετοιμάζεται για το 12ο Final 4 της καριέρας του σε 24 χρόνια ιστορίας του θεσμού. Τζο και Ζοτς συνεργάστηκαν από το 1994 ως το 1997, κατακτώντας το Κύπελλο Πρωταθλητριών του 1995 και το Κύπελλο Κυπελλούχων του 1997. «Έχω περάσει τα καλύτερά μου χρόνια με τον Ζέλικο. Είχαμε τρομερή ομάδα στη Ρεάλ εκείνη την εποχή, και ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω πώς χάσαμε τον τίτλο το ‘96 στο Παρίσι, αλλά… περασμένα ξεχασμένα. (σ.σ. στον ημιτελικό η Ρεάλ είχε προηγηθεί με 20 πόντους, αλλά η Μπαρτσελόνα κατάφερε να γυρίσει το ματς και πήρε την πρόκριση για τον τελικό με 76-66, σε έναν αγώνα που ο Αρλάουκας έβαλε 22 πόντους). Ξέρεις πολύ καλά ότι ο Ομπράντοβιτς έχει τον τρόπο του. Σε βρίζει, σου φωνάζει, σε ξαναβρίζει, τρελαίνεται κι όμως σε κάνει να παίζεις γι αυτόν. Έχει αυτή την μαγική ιδιότητα, που δεν περιγράφεται με λέξεις. Άκου ένα παράδειγμα. Πριν τρεις μέρες είχαμε πάει για φαγητό με τον Αντόνιο Μαρτίν και θυμόμασταν τις εποχές της Ρεάλ. Ο Αντόνιο ήταν ένας θρύλος της Ρεάλ και ο Ζέλικο, στην ουσία τον έδιωξε από την ομάδα το 1995. Τον έδιωξε στην κυριολεξία κι όμως ο Αντόνιο τον λατρεύει!!! Είναι παράλογο, αλλά για όλους εμάς που έχουμε παίξει για τον Ομπράντοβιτς είναι λογικό. Ξέρεις πόσες φορές έχουμε μαλώσει στην προπόνηση. Μου έλεγε «άντε γαμ… Τζο» και του φώναζα ακόμα περισσότερο «άντε γαμ… εσύ». Με έχει διώξει από την προπόνηση, με έχει τιμωρήσει και του έχω πει τα χειρότερα. Αλλά… δεν έχω παίξει ποτέ για καλύτερο προπονητή στην καριέρα μου, ούτε έχω γνωρίσει άλλον τέτοιον άνθρωπο στη ζωή μου. Έχει αυτό το μαγικό χάρισμα. Σε τρελαίνει στην προπόνηση, σε φτάνει στα όρια σου και μετά σε πάει για μπύρες και… δεν μπορείς να κάνεις χωρίς αυτόν».

Όσο για τα προγνωστικά, ο Αρλάουκας δεν είναι από αυτούς που πιπιλάνε την καραμέλα του 25% πιθανοτήτων που έχει κάθε ομάδα για να πάρει τον τίτλο. «Έχω φτιάξει μια δική μου φόρμουλα, στην οποία υπολογίζω όλες τις στατιστικές κατηγορίες, μαζί με τα αποτελέσματα των ομάδων, βάσει της οποίας πρώτη είναι η Μακάμπι και ακολουθούν ο Παναθηναϊκός, η Σιένα και η Ρεάλ. Μην το παίρνετε όμως στα σοβαρά αυτό, γιατί μπορεί η φόρμουλά μου να είναι λάθος. Εξάλλου εγώ μεταδίδω τους αγώνες για την ισπανική τηλεόραση και αυτές οι προβλέψεις μου δεν θα αρέσουν καθόλου στους φίλους μου στη Μαδρίτη. Το μόνο που θέλω είναι να δούμε καλό μπάσκετ. Δεν αντέχω τις ομάδες που ξέρουν να παίζουν μόνο άμυνα και πάνε τους αγώνες στους 50 και τους 55 πόντους. Δεν είναι έτσι το μπάσκετ φίλε. Το μπάσκετ είναι καλάθια και τρέξιμο. Γι αυτό δεν μου άρεσε ποτέ το μπάσκετ του Ιωαννίδη. Άμυνα, ξύλο και τόσο βαρετός ρυθμός που σε έκανε να κοιμηθείς. Δεν γίνεται ομάδες με τέτοιους παικταράδες να σκοράρουν 50 πόντους. Οπότε, η ευχή μου είναι να δούμε καλό μπάσκετ με μεγάλα σκορ και αν το πάρει η Ρεάλ! Αλλιώς… ε, αφού το ξέρεις, θα το πάρει πάλι ο Ζέλικο».