Φάιναλ-φορ με Γκάλη, Μπάνε και Σαν Επιτάφιο!

Έχω, όμως, την εντύπωση πως εκείνα, τα παλιά χρόνια, στα πρώτα φάιναλ-φορ μετά τα μέσα της δεκαετίας του ΄80 και πριν από εκείνα των μέσων της δεκαετίας του ΄90 στα οποία άρχιζαν να τρώγονται ο Παναθηναϊκός με τον Ολυμπιακό αλλάζοντας τη ροή του ποταμού και μεταφέροντας αλλού το ενδιαφέρον, τα «ζούσαμε» τα φάιναλ-φορ. Και τα απολαμβάναμε μαζικά, ως Έλληνες που ήθελαν να έρθει το κιούπι στην Ελλάδα.

Κι αυτό δεν ερχόταν...

Και ο πόθος αυξανόταν χρόνο με το χρόνο. Μαζί με τα όνειρα, τις προσδοκίες, τα «φέτος δεν το χάνουμε με τίποτα» και τις απόλυτα μπασκετικές δικαιολογίες: «Είχαν τον Μακαντού», «μας αποσυντόνισε ο καβγάς του Γιαννάκη με τον Μαγκί», «είχαν τον Κούκοτς» και «αχ αυτός ο Ραγκάτσι».

Μπάσκετ ήταν, μπάσκετ βλέπαμε, στο μπάσκετ χάναμε, για μπάσκετ μιλάγαμε, «κουκιά τρως, κουκιά μαρτυράς», που έλεγε κι ο Μαστρομανέλος τρώγοντας ...κουκιά με σκορδαλιά και προκαλώντας ζαλάδα από τις αναθυμιάσεις του σκόρδου (ή μήπως επειδή το σκόρδο ρίχνει την πίεση;).

Τα ζούσαμε τότε τα φάιναλ-φορ. Μεγάλη εβδομάδα συνήθως για εμάς τους ορθόδοξους, θυμάμαι τον Σαν Επιτάφιο της Μπαρτσελόνα να είναι πάντα έτοιμος να το σηκώσει ως αρχηγός που ήταν, αλλά ποτέ να μην τα καταφέρνει, βλέποντας το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης άλλον αρχηγό με το κιούπι κι εκείνος, ως Σαν Επιτάφιο που ήταν, υποσχόταν πάντα «αποκαθήλωση του χρόνου».

Αλλά και του χρόνου, πάλι Σαν Επιτάφιο ήταν, λες κι αυτό το «του χρόνου» ήταν σαν την ταμπέλα που είχε - πάλι - ο Μαστρομανέλος στο γκαράζι, προειδοποιώντας τους βερεσετζήδες. «Βερεσέ από αύριο», έγραφε η ταμπέλα κι όταν πήγαινες την επόμενη μέρα να ζητήσεις κανένα τσέρκι βερεσέ, ο Μαστρομανέλος έδειχνε με το δάχτυλο την ταμπέλα και συνέχιζε την ηλεκτροκόλληση μ΄ εκείνα τα γυαλιά σαν αεροπόρος από τον 2ο παγκόσμιο.

«Βερεσέ από αύριο»!

Έτσι και ο Σαν Επιτάφιο έλεγε «του χρόνου», έτσι κι εμείς ευχόμασταν «του χρόνου» στον Άρη αρχικά και μετά στον ΠΑΟΚ, που ήταν τότε πραγματικά μεγάλες ομάδες και ως Πρωταθλητές Ελλάδας στις χρονιές τους, είχαν την υποστήριξη όλης της Ελλάδας στα φάιναλ-φορ. Ή, του-λάστιχον, όλης της υπόλοιπης Ελλάδας εκτός Σαλονίκης, αν και ακόμα κι εκεί τότε υπήρχαν φίλαθλοι που δεν εύχονταν την αποτυχία του αιωνίου αντιπάλου.

Πλέον, ο καθένας πάει στο φάιναλ-φορ μοναχός του. Με ευχές (από τους οπαδούς του) και με κατάρες (από τους περισσότερους από τους άλλους - ας το αλλάξουμε αυτό φέτος). Δεν έχει νόημα μάλλον να αναλύσουμε τώρα, εδώ, τι άλλαξε από τότε, όμως έχω την αίσθηση πως σημαντικό ρόλο έπαιξε η γιγάντωση των δύο μεγάλων της Αθήνας. Τότε, οι Παναθηναϊκοί και Ολυμπιακοί δεν τον έβλεπαν ανταγωνιστικά τον Άρη ή τον ΠΑΟΚ γιατί ουσιαστικά ...δεν υπήρχαν στο άθλημα. Όσο κόστιζαν ο Γκάλης, ο Γιαννάκης, ο Φασούλας ή ο (ιπτάμενος) Κλιφ Λέβινγκστον για μια χρονιά, κόστιζε το μπάτζετ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού για μια τριετία, με τη γενιά του Κόντου, του Κορωναίου, του Καστρινάκη και του Γιατζόγλου να βρίσκεται πια λίγο πριν ή λίγο μετά τη σύνταξη*.

[* η «σύνταξη» θα είναι σε λίγα χρόνια μια άγνωστη λέξη για τους Έλληνες, γι΄ αυτό την αναφέρω, ώστε να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι πως κάποτε υπήρχε η σύνταξη, όπως κάποτε υπήρχαν τα τηλέφωνα με καντράν, ο χυμός και τα ντοματάκια ολόκληρα «Ομοσπονδίας», οι πεντανόστιμες ψαροκονσέρβες «ΤΑΙ-ΥΟ», τα παγωτά «ΑΣΤΥ» (τώρα ...πιάστη) και ο εισπράκτορας των αστικών λεωφορείων, ο οποίος φόραγε το περίφημο και …χιλιοτραγουδισμένο «πανταλόνι του εισπράκτορα» και βάσταγε στο χέρι ένα μπισικλέτι για να δίνει ρέστα φραγκοδίφραγκα και πενηνταράκια - ναι ρε, θυμάμαι ακόμα και τις δεκάρες τις τρύπιες, αλλά δεν πηγαίνω με το «πι»).

Πίσω στο μπάσκετ και στα φάιναλ-φορ. Τα οποία θυμάμαι με νοσταλγία. Τη Γάνδη του 1988 (με τη «μαύρη γάτα» που είχε ως θυρεό το ξενοδοχείο που έμεινε ο Άρης, με τις προφανείς επιπτώσεις στον προληπτικό και αρχιλούζερ Ξανθό), το Μόναχο του 1989 (με το γέλοου ρίβερ των οπαδών του Άρη), τη Σαραγόσα του 1990 (με την εδραίωση της ιστορικής Γιουγκοπλάστικα στην κορυφή της Ευρώπης με τον δεύτερο συνεχόμενο τίτλο της - βλέπε ταλαιπωρημένη φωτογραφία!) και το Φάληρο του 1993 (εκεί είχες την αίσθηση πως το Σεφ κουνιόταν από τους ΠΑΟΚτσήδες, αλλά δυστυχώς μάλλον δεν κουνήθηκε όσο έπρεπε στο περιβόητο σουτ του Ραγκάτσι, που έδωσε τη νίκη - πρόκριση στην Μπενετόν Τρεβίζο, η οποία με τη σειρά της έχασε από τους ξυλοκόπους της Λιμόζ του Μπόζα Μάλκοβιτς στον τελικό...).

Από την επόμενη χρονιά άρχισαν άλλα φάιναλ-φορ. Άλλη γενιά, άλλη εποχή, άλλα λεφτά, άλλες ομάδες, άλλη αντιμετώπιση του αντικειμένου, άλλη (πιο ισχυρή και πιο ακριβή) ελληνική εκπροσώπηση, άλλα δεδομένα, άλλα κόλπα, άλλο μπάσκετ, άλλοι οπαδοί, άλλοι ...εμείς. Και με άλλη ντομάτα στο φαγητό (πούμαρο αντί ντοματάκια «Ομοσπονδίας»), με λιγότερες ...λαχταριστές κονσέρβες (ας όψονται οι οπαδοί της υγιεινής δια-σ-τροφής), με άλλα, πιο ντιζαϊνάτα παγωτά και ...χωρίς εισπράκτορες. Αφού καμιά φορά βλέπω τέτοιο πανταλόνι, χαμογελάω κρυφά και κλείνω το μάτι στον εαυτό μου.

Υπάρχουν ακόμα...

Μέχρι να ξεχάσω εκείνα τα φάιναλ-φορ και τις ψαροκονσέρβες «ΤΑΙ-ΥΟ», εγώ, ο Μίλτος, νά ΄μαι καλά...