Κλειστή λίγκα με δέκα ομάδες!

Το ποτήρι ξεχείλισε. Η τελευταία σταγόνα έπεσε με τις τελευταίες εξελίξεις στο ελληνικό… επαγγελματικό μπάσκετ και την απόφαση του αθλητικού δικαστή να αποβάλει τον Ηλυσιακό από την Α1, λόγω της σχέσης που έχει με την ομάδα ο εκπρόσωπος αθλητών Τάσος Δελημπαλταδάκης.

Μιλάμε για μια ιστορική απόφαση από τον αθλητικό δικαστή κ.Κανάκη, που υποχρεώνει όλους όσοι έχουν σχέση με το μπάσκετ να ξεκινήσουν οι διαδικασίες, ώστε να μπει ένα φρένο στην κατηφόρα του αθλήματος, να σπάσει το απόστημα και ν’ αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο.

Τα τελευταία χρόνια η Α1 δυσκολευόταν να πάρει μπροστά. Οι ομάδες έψαχναν στο παρά πέντε χαρτιά, για να τους επιτρέψει η Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού να πάρουν μέρος στο πρωτάθλημα. Κι αν δεν μπορούσαν να βρουν τα απαιτούμενα δικαιολογητικά έψαχναν για τα σωστά τηλέφωνα πολιτικών, οι οποίοι με τη σειρά τους έβαζαν στην άκρη τους νόμους, για να παίξει (επαγγελματικό) μπάσκετ η ομάδα της καρδιάς τους (και των ψηφοφόρων τους).

Και τι δεν έχουμε δει όλα αυτά τα χρόνια. Ομάδες με δισεκατομμύρια δραχμές χρέη να βαφτίζονται με άλλο όνομα και να συμμετέχουν κανονικά στις διοργανώσεις, ομάδες να πουλάνε τις ανόδους τους, ομάδες διαφορετικών κατηγοριών να συγχωνεύονται χωρίς να έχουν απολύτως καμία γεωγραφική σχέση μεταξύ τους, ομάδες να βγάζουν με το στανιό τη χρονιά μόνο και μόνο για να μην τελειώσει η Α1 με 13 ομάδες στα γήπεδα, ομάδες να μπαίνουν στην κατηγορία χωρίς να έχουν καν έδρα, ομάδες να αποβάλλονται από το πρωτάθλημα μερικές ημέρες πριν από την έναρξη της σεζόν, αλλά και το πρωτάθλημα να ξεκινάει με λιγότερες ομάδες επειδή η 14η της παρέας είχε μερικά προβληματάκια να λύσει.

Ελάχιστες είναι οι ΚΑΕ που δεν έχουν αμαρτίες. Η ΑΕΚ -για παράδειγμα- που θεωρεί ότι δικαιώθηκε από την απόφαση για την αποβολή του Ηλυσιακού θα μπορούσε -ή μήπως θα έπρεπε;- να είχε μηδενιστεί στη φετινή σεζόν όταν δεν είχε γήπεδο να παίξει με το Μαρούσι και παρά το ότι δεν το προβλέπει πουθενά ο κανονισμός, το ματς αναβλήθηκε.

Κι ενώ νομίζαμε πως όλα όσα είχαν δει τα μάτια μας ήταν αρκετά για να πούμε «αυτό ήταν ό,τι χειρότερο μπορούσε να συμβεί» αποδείχθηκε ότι κάναμε λάθος. Εκεί που ζοριζόμασταν να ξεκινήσουμε τη διοργάνωση, εκεί που ήταν δύσκολο να βγουν οι 26 αγωνιστικές, τώρα φτάσαμε στο σημείο να μην μπορούμε ούτε καν να τελειώσουμε τυπικά την κανονική περίοδο και να μπούμε στα πλέι οφς.

Ο Άρης μπορεί να μην τα κατάφερε να μηδενίσει τον ΠΑΟΚ για τον μεταξύ τους αγώνα στην Πυλαία, αλλά η ΑΕΚ έπεισε τον αθλητικό δικαστή ότι έπρεπε να πέσει ο Ηλυσιακός διότι πριν από έξι μήνες ένας άλλος εκπρόσωπος παικτών, ο Δημητρόπουλος, είχε καταγγείλει δημόσια την εμπλοκή του Δελημπαλταδάκη με την ομάδα του Ηλυσιακού. Επί έξι μήνες δεν έγινε τίποτα, αλλά τώρα που τέλειωσε το πρωτάθλημα -και έπεσε η ΑΕΚ- θυμήθηκαν ότι υπάρχει θέμα. Δημοκρατία υπάρχει στην Ελλάδα. Ο καθένας δικαιούται να έχει την άποψή του και να την εκφράζει ελεύθερα. Γι’ αυτό και εμείς λέμε «ως εδώ και μη παρέκει…».

Τα περασμένα χρόνια, τέτοια εποχή –ό,τι και να γινόταν στο μπάσκετ– που συνήθως έπαιρνε φωτιά το ΟΑΚΑ και το ΣΕΦ, η φυσιολογική πορεία των πραγμάτων από εδώ και στο εξής ήταν να πήγαιναν οι πάντες διακοπές και από τα μέσα Σεπτεμβρίου και μετά να άρχιζαν οι παράγοντες να ψάχνονται για το πώς θα ξεπεράσουν τις δυσκολίες που είχαν με τους νόμους, ώστε να κατεβάσουν τις ομάδες τους στο πρωτάθλημα.

Μετά, όμως, από τις εξελίξεις της 28ης Απριλίου, τα πράγματα στο ελληνικό μπάσκετ δεν μπορεί να συνεχιστούν ως έχουν, τα νερά δεν μπορούν πλέον να παραμείνουν στάσιμα. Έτσι και αλλιώς ήταν θέμα χρόνου να φτάναμε στο σημείο να μην ξεκινούσε το επαγγελματικό πρωτάθλημα μπάσκετ. Οι περισσότερες από τις 14 ομάδες που έχουν δικαίωμα συμμετοχής, αντιλαμβάνονται ότι το μαγαζί κλείνει λόγω έλλειψης χρημάτων και πελατών. Και δεν υπάρχουν ικανοί αντικαταστάτες από τις χαμηλότερες κατηγορίες. Παλιά όλοι ονειρεύονταν τα μεγάλα σαλόνια της Α1. Το 2011 κανένας δεν θέλει να μπλέξει με τα αλώνια του ψευδεπίγραφου επαγγελματικού μπάσκετ.

Πάμε σε κάτι διαφορετικό πριν επανέλθουμε στο θέμα μας: Τις τελευταίες εβδομάδες έχουμε δει τουλάχιστον τέσσερα παιχνίδια μπάσκετ όπου στο γήπεδο δεν έπεφτε καρφίτσα. Στους ημιτελικούς του φάιναλ φορ του κυπέλλου γυναικών στο κλειστό της Ηλιούπολης, στον αγώνα ανάμεσα στις παιδικές ομάδες του Αμύντα και του Δούκα στον Υμηττό, στη ρεβάνς των ίδιων ομάδων στο Δαΐς μερικές ημέρες αργότερα και τέλος στη συνάντηση Ιταλία-Ελλάδα στην Ραγκούσα της Σικελίας, σε ένα τουρνουά που έγινε τις ημέρες του Πάσχα για τις ηλικίες κάτω των 16 ετών.

Δεν θέλουμε να βάλουμε στον λογαριασμό τα παιχνίδια του Παναθηναϊκού με την Μπαρτσελόνα και του Ολυμπιακού με τη Σιένα, τα οποία είχαν πολύ κόσμο, αλλά όταν μιλάμε για τα παιχνίδια της χρονιάς είναι αναμενόμενο να γεμίσουν οι κερκίδες από άτομα που πάνε στο γήπεδο πέντε φορές τον χρόνο.

Το μόνο σίγουρο, λοιπόν, είναι ότι υπάρχει κόσμος που αγαπάει το μπάσκετ, που του αρέσει το παιχνίδι και όχι μόνο η νίκη της ομάδας του. Άρα, για την κατάντια της Α1 το μόνο που δεν φταίει είναι η έλλειψη μπασκετικού κοινού. Η ευθύνη βρίσκεται στα πρόσωπα που έχουν το τιμόνι στα χέρια τους και δεν εννοούν να το παραδώσουν σε άλλους παρά το γεγονός ότι ρίχνουν το καράβι από τη μια ξέρα στην άλλη.

Εδώ που φτάσαμε, όμως, θα πρέπει να μπει μια τελεία και να γυρίσουμε σελίδα. Δεν υπάρχει κανένα νόημα να συνεχιστεί το ίδιο τροπάριο. Χρειάζεται εδώ και τώρα να γίνουν τομές, να πάμε σε ένα διαφορετικό πρωτάθλημα με διαφορετική λογική.

Η λύση είναι μία εδώ και τώρα για τη σεζόν 2011-12:

Δημιουργία κλειστής λίγκας με ομάδες μπορούν να παρουσιάσουν εγγυητική τραπέζης με το 50% του μπάτζετ τους και διακανονισμένα τα χρέη των προηγούμενων χρόνων.

Συμμετοχή μόνο δέκα ομάδων στην Α1, με βασικό κριτήριο την οικονομική τους κατάσταση και την οργάνωσή τους. Το αγωνιστικό θα μπαίνει σε δεύτερη μοίρα.

Στο τέλος κάθε περιόδου όσες ομάδες από τις μικρότερες κατηγορίες επιθυμούν την είσοδό τους στην Α1 θα πρέπει να υποβάλουν φακέλους με τα απαραίτητα δικαιολογητικά για την έδρα τους, την οικονομική τους κατάσταση, τα εισιτήρια διαρκείας κ.λπ. Δέκα ημέρες μετά τη λήξη της κανονικής περιόδου θα είναι γνωστά τα ονόματα των ομάδων που θα πάρουν μέρος στο επόμενο πρωτάθλημα. Έτσι, σταδιακά οι ομάδες μπορεί να γίνουν 12, 14 ακόμη και 16 αν έχει τόσες υγιείς η ελληνική αγορά (που με τα σημερινά δεδομένα το βλέπουμε δύσκολο).

Μείωση των μη Ελλήνων παικτών του ρόστερ κάθε ομάδας από έξι σε τέσσερις και υποχρεωτική παρουσία τουλάχιστον δύο Ελλήνων παικτών πάνω στο παρκέ και στα σαράντα λεπτά του αγώνα.

Κεντρική διαχείριση των τηλεοπτικών δικαιωμάτων με τα μισά χρήματα να μοιράζονται σε ίσα μέρη και τα υπόλοιπα ανάλογα με την τελική κατάταξη στην κανονική περίοδο.

Σαφή απόφαση για αποβολή από το πρωτάθλημα όποιας ομάδας οι οπαδοί δημιουργήσουν επεισόδια τα οποία θα δυσφημούν το άθλημα και θα θέτουν σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα όσων βρίσκονται στον αγωνιστικό χώρο.

Αντί επιλόγου: Η αποβολή του Ηλυσιακού από την Α1 λόγω της παρουσίας του Δελημπαλταδάκη στα πράγματα είναι ύμνος στην υποκρισία, τη στιγμή που στο πρωτάθλημα έχουν γίνει άλλες 999 παρανομίες από το σύνολο των ομάδων που συμμετέχουν. Το ποιος είναι ο καθένας στο ελληνικό μπάσκετ, το γνωρίζουν άριστα όλοι όσοι ασχολούνται με το άθλημα, όπως και το ποιος είναι ο ρόλος τους. Η απόφαση, όμως, του αθλητικού δικαστή είναι ιστορική, διότι θέτει τους πάντες προ των ευθυνών τους και δεν γίνεται να συνεχίσουν να κοιτάζουν το τρένο των εξελίξεων με το βλέμμα της αγελάδας…