Οι βολές του Καμπούρη!

Τί είμαι εγω δλδ; Ο χαζός της ιστορίας; Ολοι εδώ γράφουνε τις αναμνήσεις τους (όσοι έχουν) από εκείνο το Ευρωπαϊκό που κερδίσαμε στην Αθήνα με τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Φάνη, τον Φασούλα...

Και εγώ θέλω!

Είμαι λοιπόν τότε 31 ετών και έχω φάει τα νιάτα μου παρακολουθώντας τον ελληνικό αθλητισμό να παίζει τριτεύοντες ρόλους. Μιλάμε για πολύ χιόνι στις κερκίδες και πολλές απογοητεύσεις....φυσικά και ανείπωτες χαρές για μεμονωμένες νίκες ή «καλά αποτελέσματα» που δεν είχαν σχεδόν πτοέ σημασία…. ‘Ηταν μεγάλη επιτυχία να είμαστε 5^οι ή ακόμα και 7^οι ...δεν μιλάω μόνο για μπάσκετ....

Δεν ήμασταν τυχαία όλη η Ελλάδα κολλημένοι στις τηλεοράσεις μόνο επειδή ο Γκάλης ήταν ΥΠΕΡΟΧΟΣ.... ήμασταν και για έναν άλλο λόγο, σημαντικότατο: Συχνά-πυκνά μια ελληνική ομάδα (εν προκειμένω ο Αρης) ΚΕΡΔΙΖΕ τους ξένους... Πολύ συχνά.

Η γιαγιά που ενθουσιαζόταν με τον Γκάλη, δεν το πάθαινε επειδή ο εξωγηινος αυτος παίκτης έβαζε με χίλιους τρόπους την μπάλα στο καλάθι, αλλά επειδή έβλεπε επιτέλους τη φαμίλια της να ενθουσιάζεται. Εβλεπε τη χαρά στο σπίτι της...στη γειτονιά.

Ο Γκάλης την επανάσταση δεν την έφερε μόνο στο μπάσκετ.

Οταν τον είδα πριν απο λίγους μήνες να τον τιμούν στην Θεσσαλονίκη, στο Παλε ντε Σπορ... αλήθεια συγκινήθηκα ακριβώς γι’ αυτον τον ψιλοζαπροσδιόριστο, αλλά τόσο σημαντικό λόγο. Με έκανε εκείνο το βράδι και ένιωσα σαν μικρό παιδί...

Με την Εθνική λοιπόν το πράγμα ξέφυγε.

Η προοπτική να πάρεις την ευρωπαϊκή κούπα... είναι με σημερινά δεδομένα σαν να πάρει ο Ολυμπιακός το Τσάμπιονς Λιγκ, πηγαίνοντας τρένο στον τελικό βάζοντας μέσο όρο 4 γκόλ σε κάθε αγώνα.

Εκείνη την εποχή μένω στο Καλάμάκι στο ισόγειο ενός διόροφου. Ενας μεγάλος έρωτας με έχει εγκαταλείψει και έχει πάει να παντρευτεί κάποιον άλλον εκτός Αθηνών. Γάματα δλδ... Μεγάλη μίρλα, μεγάλη στεναχώρια.

Στον επάνω όροφο μένει ο φίλος μου και συναδελφός μου Δημήτρης Σταυρόπουλος, που στα νιάτα του είχε την καλύτερη ατάκα που έχω ακούσει ever. Eίναι σπουδαίος ελεύθερος ρεπόρτερ και καλύπτει μόνος του ένα ρεπορτάζ που έχει ανακαλύψει ο ίδιος: Το ρεπορτάζ αεροδρομίου στη λογική όποιος μπει ή βγει από το αεροδρόμιο θα περάσει. Είναι γνωστός κι ως « ο Ιππότης του Αερδρομίου»... Μεγάλος εραστής. Αποδεδειγμένα... στον κάτω όροφο έμενα σας λέω... Τουλάχιστον 2-3 φορές την εβδομάδα έφερνε και μια υπάλληλο αεροδρομίου (βασικα αεροσυνοδούς)... περνούσε μεσα από τον ΔΙΚΟ μου κήπο που αποκαλούσε κήπο ΤΟΥ, χάϊδευε τα ΔΙΚΑ μου σκυλιά που αποκαλούσε σκυλιά ΤΟΥ, την πήγαινε στην ακριβώς απο πάνω βεράντα, τους έλεγε ΠΑΝΤΑ την ίδια ιστορία (κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο), τους έφτιαχνε την ΙΔΙΑ μακαρονάδα και 3 στις 5 φορές τις οδηγούσε στην κρεββατοκάμαρα του που ήταν ακριβώς πάνω από το γραφείο μου... κι άρχιζε το σκριντζ-σκερντζ-σκροντζ του κρεββατιού που έτριζε. Καλοκαιράκι ήταν ντε.

Χάλια τα νεύρα μου...

Στο βάθος κήπος υπήρχε ένα μικρό δωματιάκι με κουζίνα και μπάνιο, το οποίο είχε νοικιάσει ένας ζωγράφος, εντελώς ΟΥΦΟ τύπος που είναι πάντα με έναν μπάφο στο χέρι. Λείπει όλη μέρα γιατι για να ζήσει διακοσμεί βιτρίνες καταστημάτων.

Το μόνο που μου φτιάχνει τη διάθεση και έχω πορωθεί είναι η πορεία της Εθνικής μπάσκετ στο Ευρωπαϊκό της Αθήνας.

Αμέσως μετα τον ημιτελικό μου χαλάει η τηλεόραση.

Δεν ήταν για να μένω χωρις τηλεόραση. Βρίσκω με τα χίλια ζόρια (είναι απίστευτο πόσες συσκευες πουλήθηκαν εκείνη την εποχή!) μία 14αρα με ενσωματωμένο video. Tςςςςςςς μεγάλη μαγκιά.

Εχω κάτσει λοιπόν στο κηπάκι, έχω παραγγείλει σουβλάκια, έχω κρύα μπύρα, έχω την αγαπημένη μου πολυθρόνα στη σωστή θέση και παρακολουθώ το παινγίδι. Μόνος, Αντί για τα σουβλάκια τρώωω τα νύχια μου... Νομίζω και του ποδιού.

Ο Καμπούρης ετοιμάζεται να σουτάρει την πρώτη βολή.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή πηδάει από πουθενά πάνω από μία πικροδάφνη ο ζωγραφος. Φυσικά κρατά έναν μπάφο... προσγειώνεται μπροστά μου... και με ρωτάει:

-Τις έβαλε;

-ΚΟΙΤΑ! του λέω κοφτά.

Ο τύπος πιάνει αταξικά το κοντρόλ της ολοκαίνουργιας τηλεόρασης μου.

Ο Καμπούρης βάζει την πρώτη βολή.

Ο τύπος σεληνιάζεται... και πετά με ΟΛΗ ΤΟΥ τη δυναμη το κοντρόλ ποοοολύ μακρυά και προς άγνωστη κατεύθυνση...

Μένω με ανοικτο το στόμα...

-Τί κάνεις ρε μαλάκα;

-Σσσσσσσσσσς!

Σωστά.Ο Καμπούρης ετοιμάζεται και για τη δεύτερη βολή. Φτύνει τα χέρια του...

-ΜΕΣΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!

Μένουν 4 δευτερόλεπτα και κάτι ψιλά....

Ο ζωγράφος βρίσκεται σε παροξυσμό. Σηκώνει το δεξί πόδι και με το πέλμα κλωτσάει ακριβώς στο κέντρο της οθόνης , την 14άρα μου με το ενσωματωμένο βιντεο. Η συσκευη προσγειώνεται με το πίσω μέρος και ...σβήνει. (για πάντα). Ο ζωγράφος ουρλιάζει, μου...σκίζει το Τ-shirt από τον γιακά....πηδά πάνω από την πικροδάφνη και... εξαφανίζεται.

Τα ουρλιαχτά των γειτόνων με διαβεβαιώνουν ότι είμαστε Πρωταθλητές Ευρώπης. Μένω μόνος στον κήπο με μια χαλασμένη τηλεόραση και δυο παγωμένα σουβλάκια. Δεν είδα ποτέ live τους πανηγυρισμούςς... Σε κανένα 10λεπτο παρκάρει ο Σταυτρόπουλος... Ελπίδες! Θα δω την απονομή μαζί του στην τηλεόραση. Εμφανίζεται όμως κρατωντας από το χέρι μια... αεροσυνοδό.

-Ωραίο ματς ε; Σκίσαμε μου λέει... το είδαμε στο αεροδρόμιο... Τί έπαθε ρε η μπλούζα σου;

-Μήπως θα μπορούσα να ανέβω να δω την απονομή γιατι η δικη μου τηλ... άρχισα να λεώ.

-Δυστυχώς φίλε μου... η Κέλλυ κι εγώ έχουμε μια επέιγουσα δουλειά. Ετσι δεν είναι αγάπη μου;

-Χαχαχαχαχαχα.... ναι... πολύ επειγουσα.

Μένω μαλάκας.

σκριντζ-σκερντζ-σκροντζ... σκριντζ-σκερντζ-σκροντζ... σκριντζ-σκερντζ-σκροντζ... Μσόλις το πράγμα πλησιάσε το κρεσέντο του... ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΚΡΙΣΙΜΗ ΣΤΙΓΜΗ...τον παίρνω τηλέφωνο.... (είχε «δεσμό» βλέπετε εκείνη την εποχή και δεν τον έπαιρνε να μην σηκώνει το τηλέφωνο... φυσικά δεν υπήρχαν κινητά και αναγνωρίσεις κλήσεων)

Ντρίιινννν

σκριντζ-σκερντ... STOP… απότομα.

Ντρίιιιιινννν!

Tον άκουσα να καθαρίζει τη φωνή του.

Ντρίιιιινννν!

-Μην μιλήσεις... είπε στην κοπέλα...

Ντριιιιινννννν

-Παρακαλώ;

-Δημήτρη, ο Μάνος είμαι απο κάτω... συγγνώμη μου ενοχλώ μωρέ ... αλλά μήπως έχεις έναν κύβο κνορ να μου δώσεις για τέλειωσαν οι δικοί μου;

ΥΓ. Την τηλεόραση την επισκεύασα, αλλά το κοντρολ δεν το βρήκα ποτέ.