Τα Gazzetta Awards του Βασίλη Σίμτσακ

Για καλύτερο αθλητή επιλέγω τον Σπύρο Γιαννιώτη. Γιατί κυνήγησε με πείσμα το όνειρό του και κυρίως δεν απογοητεύτηκε από την τελευταία παρουσία του στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Δούλεψε πολύ σκληρά και η περίπτωση του αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για κάθε αθλητή. Θυμάμαι ακόμη τα τελευταία μέτρα της κούρσας τα οποία ήταν συγκλονιστικά. Το χρώμα του μεταλλίου κρίθηκε στις λεπτομέρειες και το γεγονός ότι αποφάσισε να αποσύρει την ένσταση αποδεικνύει τον χαρακτήρα και το ήθος του.

Για καλύτερη αθλήτρια επιλέγω την Άννα Κορακάκη. Μπορεί να ήταν γνωστή στον χώρο της σκοποβολής, αλλά αυτό δεν ίσχυε για το ευρύ κοινό καθώς η σκοποβολή δεν συμπεριλαμβάνεται στα δημοφιλή αθλήματα. Συνυπολογίζω επίσης και τις συνθήκες της προετοιμασίας της. Αυτή η κοπέλα μας έκανε να νιώσουμε περήφανοι για την τρομερή συγκέντρωση που είχε κυρίως στις τελευταίες βολές του τελικού.

Για το βραβείου του καλύτερου προπονητή… Εντάξει δεν χρειάζεται και ιδιαίτερη σκέψη. Αυτό που κατάφερε ο Δημήτρης Ιτούδης ήταν μοναδικό. Η ΤΣΣΚΑ Μόσχας είχε συνηθίσει να ζει στην αποτυχία, αλλά ο κόουτς Ιτούδης άλλαξε πολλά στον τρόπο λειτουργίας της ομάδας και κατάφερε αυτό που δεν πέτυχαν εξίσου μεγάλα ονόματα της προπονητικής.

Για κορυφαία ομάδα θα έλεγα τους Μαντή, Καγιαλή γιατί δικαιώθηκαν έπειτα από περίπου μια δεκαετία πολύ σκληρής προσπάθειας και κατάφεραν να ανεβούν στο βαθμό. Θα έλεγα ότι το μετάλλιο που κατέκτησαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βραζιλίας ήταν το επιστέγασμα της προσπάθειάς τους και των διακρίσεών τους σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο.

Για να είμαι ειλικρινής, αν πρέπει σώνει και καλά να ξεχωρίσω έναν Παραολυμπιονίκη θα επέλεγα τον Δημοσθένη Μιχαλεντζάκη. Αυτοί οι αθλητές καταβάλλουν μια μοναδική προσπάθεια και ουσιαστικά ξεπερνούν τα όριά τους.