Ζακ Ράιτ: χωράει σε Ολυμπιακό ή Παναθηναϊκό;

ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΒΑΛΙΕΡΑΤΟΣ

Οι έξυπνες αγορές και ο δρόμος του μέλλοντος

Το φάιναλ φορ πλησιάζει, όμως η ζωή δεν αρχίζει, ούτε σταματάει στην Πόλη. Ούτε βέβαια το μπάσκετ θα πάψει να υπάρχει μετά τους τελικούς. Οπως θα συνεχίσουν να υπάρχουν Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός, έστω κι αν υπάρχουν απορίες για την επόμενη μέρα. Κυρίως για τον Παναθηναϊκό, αφού οι Αγγελόπουλοι δείχνουν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο ότι δεν θα αποχωρήσουν από την ΚΑΕ.

Αλλωστε ο ίδιος ο Ομπράντοβιτς δήλωσε πως περιμένει να μάθει πριν από το φάιναλ φορ τι ακριβώς συμβαίνει με τους Ρώσους υποψήφιους. Κάτι που αποδεικνύει πως ναι μεν η συγκέντρωση σε αγωνιστικό επίπεδο αφορά τούτη την περίοδο το φάιναλ φορ, όμως το μέλλον της ομάδας δεν αφήνει αδιάφορο κανέναν.

Οπως και να έχει, βέβαια, μπαίνουμε σε μια άλλη εποχή για τον αθλητισμό. Οχι μόνο στην Ελλάδα, όχι μόνο στο μπάσκετ. Δεν είναι εύκολο τα πάντα να αγοράζονται, το χρήμα δεν περισσεύει στην Ευρώπη, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Αντε Ρωσία και Τουρκία να αντέχουν ακόμα.

Ο Ολυμπιακός φρόντισε από πέρυσι να ρίξει το μπάτζετ και στα ίδια επίπεδα θα κινηθεί και στο μέλλον, ο Παναθηναϊκός έκανε μείωση αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό. Και αν δεν αλλάξει κάτι στις διοικητικές εξελίξεις, αν δεν βρεθούν κάποιοι από το εξωτερικό να ρίξουν πολλά χρήματα, το μοντέλο των πράσινων θα διαφοροποιηθεί. Χρήματα πολλά δεν θα υπάρχουν, αλλά με βάση το σχέδιο, θα μπορεί να δημιουργείται αξιοπρεπής ομάδα κάθε χρόνο.

Ποιος είναι ο δρόμος, λοιπόν; Με δεδομένο ότι τα χρήματα θα είναι λιγότερα, αλλά δεν θα είναι και... ψίχουλα για τα δεδομένα του ευρωπαϊκού μπάσκετ, θα χρειαστεί σωστό ψάξιμο της αγοράς και μεταγραφές που δεν θα κοστίζουν. Θα ξεχωρίζουν πλέον όσοι προβλέπουν, όσοι κάνουν σκάουτινγκ, όσοι παρακολουθούν σωστά τις εξελίξεις. Ξέχωρα από το γεγονός ότι πρέπει να πέσει το βάρος σε Ελληνες παίκτες - ευτυχώς το ταλέντο περισσεύει στην Ελλάδα - χρειάζονται και έξυπνες αγορές από το εξωτερικό.

Παράδειγμα; Το Ρέθυμνο ψώνισε φτηνούς Αμερικανούς και βρέθηκε στην 4αδα της κανονικής περιόδου... Ο Λαμάρ Ράιτ το εκμεταλλεύτηκε, έκανε μεταγραφή μεσούσης της περιόδου, πήρε και κοινοτικό διαβατήριο και πλέον είναι μια εξαιρετική λύση. Ο Πανιώνιος κινήθηκε έξυπνα και υπέγραψε προσύμφωνο μαζί του, αλλά ακόμα ο Αμερικανός είναι ελεύθερος... Αλήθεια, ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός κοιτάζουν μια τέτοια περίπτωση; Φτηνού και πολύ καλού παίκτη, με κοινοτικό διαβατήριο;

ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΣΠΡΟΥΛΙΑΣ

Το φθηνό απαιτεί ...γνώση και όραμα

Πόσο εύκολο είναι να κουμπώσει στο παζλ μίας μεγάλης ομάδας ένα παιδί το οποίο διακρίνεται για το ταλέντο και την ποιότητά του σε ένα κλαμπ δεύτερης ή ακόμα και τρίτης γραμμής; Θα'΄λεγε κανείς ότι αυτό το ερώτημα έχει απασχολήσει πολλές φορές την ελληνική μπασκετική ..πιάτσα. Κυριολεκτώ όταν μιλάω για πιάτσα, διότι συνήθως, στα καφενεία (όταν κάποιοι μιλούσαν για μπάσκετ), βλέποντας έναν άγνωστο παίκτη να φορτώνει με πόντους τα αντίπαλα καλάθια, ονειρεύονταν τη στιγμή που θα φορέσει τη φανέλα της αγαπημένης ομάδας τους. Είναι λογικό αυτό όμως; Κι εν τέλει, όποιος παίκτης καταφέρνει triple double figures σε μικρές ομάδες, ή εξελίσσεται σε καλαθομηχανή, είναι αυτονόητο ότι μπορεί να κουβαλήσει και το βάρος της ευθύνης παίζοντας σε τοπ κλαμπ Ευρωλίγκα; Επί της ουσίας, είναι δυσάρεστο να σκέφτεται κανείς ότι τώρα έχει έρθει η ώρα για ...έξυπνες αγορές... Εξαιρετικά δυσάρεστο!

Αφενός, διότι όλοι οι παίκτες που πέρασαν από τους δύο αιώνιους, δεν ήταν ανέκαθεν πρώτης γραμμής κι αναγνωρισιμότητας. Κι όμως (αν το τωρινό timing επιβάλλει οικονομικές εκπτώσεις) οι δύο ομάδες πλήρωσαν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, πληρώνοντας ουσιαστικά υπεραξίες. Μόνο και μόνο επειδή τύχαινε να ασχοληθούν με τους συγκεκριμένους παίκτες, δύο ομάδες που ήταν ανάμεσα στις καλύτερες της Ευρώπης. Οι ίδιοι παίκτες, τον ίδιο χρόνο, αν δεν κατέληγαν σε Αθήνα ή Πειραιά, τα συμβόλαιά τους θα ήταν ακόμα και τα μισά, λέγοντας μάλιστα "Ευχαριστώ".

Είναι δυσάρεστο όμως, σήμερα να κάνουμε λόγο για έξυπνες αγορές, διότι αυτή έπρεπε ανέκαθεν να είναι η λογική κάθε ομάδας. Αλλά, η έξυπνη αγορά, αγαπητοί φίλοι, απαιτεί ρίσκο, απόλυτη γνώση του θέματος και του ανθρώπου τον οποίο υπογράφει μία ομάδα για λογαριασμό της, υπομονή και σεβασμός από την εξέδρα. Εχω την αίσθηση ότι όλα αυτά στην Ελλάδα δεν υπάρχουν. Γνώση του μπάσκετ υπάρχει βεβαίως, στο ύψιστο επίπεδο, αλλά είναι άλλη η γνώση του αθλήματος κι άλλη η γνώση της αγοράς... Και πολύ περισσότερο της αγοράς νέων προσώπων και όχι δοκιμασμένων λύσεων. Η λογική της έξυπνης μεταγραφής, δεν θα έπρεπε να έχει γίνει ανάγκη σήμερα, αλλά καλό θα ήταν να υπήρχε στο μυαλό των ομάδων εδώ και χρόνια...

Για παράδειγμα, οι Ισπανικές ομάδες χτενίζουν κάθε χρόνο τη λατινική Αμερική (και την Ευρώπη) αναζητώντας τους σταρ του μέλλοντος. Πληρώνοντας όχι πολλά χρήματα για συμβόλαια πενταετή και πλέον, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις αναδεικνύουν παίκτες που καταλήγουν στο ΝΒΑ (Σκόλα, Νοτσιόνι). Από εκεί και πέρα όμως, για να μπουν κάποια πράγματα στη θέση τους, το γεγονός ότι κάποιοι παίκτες μπορεί να διακρίνονται σε μικρότερες ομάδες και να κάνουν θαυμάσια πράγματα δεν τους καθιστά αυτομάτως εν δυνάμει στόχους των μεγαλύτερων.

Αφενός, γιατί σε πολλές περιπτώσεις, η ειδοποιός διαφορά που απογειώνει, ή κρατάει στάσιμη μία καριέρα, είναι η χημεία του παίκτη με τον προπονητή, αλλά και την υπόλοιπη ομάδα. Ο Ράιτ του Ρεθύμνου επί παραδείγματι, ή ο Κρίστμας, στην Κρήτη προσαρμόστηκαν και έδεσαν με τον Κουφό σαν δύο κομμάτια παζλ... Στον ΠΑΟΚ την προηγούμενη χρονιά, ο Κρίστμας δεν είχε εκτιμηθεί αντιστοίχως. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο Μαρκόπουλος έκανε λάθος...

Το πιο σημαντικό από όλα όμως, έγκειται σε μία άλλη προϋπόθεση... Το μπάσκετ στην Ελλάδα, εξαιτίας της παρουσίας σπουδαίων προπονητών (όχι μόνο ξένων αλλά και γηγενών) έχει περάσει σε μία άλλη διάσταση. Όπου συνάμα με το ταλέντο, τα αθλητικά προσόντα και τη σωστή συμπεριφορά, έχει τεράστια σημασία το μυαλό! Το μπάσκετ στην Ελλάδα πλέον είναι κυρίως εγκεφαλικό σπορ... Τύποι που καρφώνουν με τα ...πόδια, ή σκοράρουν σαν να πετούν βότσαλα στη θάλασσα, πιθανώς δε θα μπορέσουν να περάσουν ούτε ..απ'έξω, αν δεν έχουν διάθεση να παίξουν με το μυαλό τους, να κατανοήσουν τη φιλοσοφία του προπονητή, να έχουν συγκέντρωση. Κι αυτό είναι πολύ δύσκολο κομμάτι. Το πιο δύσκολο από όλα... Ποιος λέει ότι ο Λόγκαν, ή ο Σμιθ, ή ο Πατ Καλάθης είναι κακοί παίκτες; Κανείς! Ωστόσο, δεν έχουν καταφέρει να προσαρμοστούν. Αντιστοίχως μπορεί να συμβεί με οποιονδήποτε άλλον.

Οι έξυπνες επιλογές είναι σωστές, ωστόσο χρειάζεται καλή χημεία, υπομονή και ...μυαλό. Και για να βρεις παίκτες που συγκεντρώνουν όλες αυτές τις αρετές, δεν είναι απλό. Δεν μοιάζει με mission impossible, αλλά χρειάζεται πλήρης γνώση της αγοράς... Την έχουν οι Ελληνες;