Ο σεβασμός κερδίζεται...

Θανάσης Ασπρούλιας

Πολλές φορές αισθάνομαι ότι απευθύνομαι σε ανθρώπους που είναι δύσκολο να τους μεταγγίσεις, όχι απαραίτητα το δίκιο, διότι αυτό σε πολλές περιπτώσεις είναι απολύτως υποκειμενικό, αλλά έστω και την στοιχειοθετημένη ύπαρξη μία διαφορετικής άποψης. Δεν απαιτεί κανείς να γίνει αποδεκτή. Απαιτείς να ληφθεί υπόψιν το γεγονός ότι υπάρχει μία διαφορετική άποψη, που έχει βάση, συλλογισμό και επιχειρήματα. Θυμάμαι και δε θα ξεχάσω ποτέ την αντίδραση μεγάλης μερίδας των φίλων του Παναθηναϊκού, όταν έγραψα για το "Θαύμα" που πέτυχε η ομάδα του Ομπράντοβιτς με τον αποκλεισμό της Μπαρτσελόνα. Κι αυτός γιατί πίστευαν ότι για τον Παναθηναϊκό, σε όποια κατάσταση κι αν βρίσκεται, όπως κι αν αγωνίζεται, όπως κι αν παρουσιάζεται, ό,τι προβλήματα κι αν παρουσιάζει, δεν δικαιοδοτείται κανείς να χρησιμοποιεί τη λέξη "θαύμα".

Υπάρχει μία μεγάλη μερίδα φιλοπαναθηναϊκού πληθυσμού, που υποστηρίζει ότι επειδή είναι ο Παναθηναϊκός είναι η κορυφαία ομάδα της Ευρώπης τα τελευταία 15 χρόνια, θα κερδίζει όλους τους τίτλους, θα είναι πάντα φαβορί, θα είναι πάντα ο καλύτερος. Ε, λυπάμαι, αλλά, σε πολλές περιπτώσεις, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Οι ίδιοι άνθρωποι που με παντός είδους εκφράσεις, έκαναν επιθέσεις εξαιτίας της λέξης "θαύμα", δεν σκέφτηκαν ότι ο Παναθηναϊκός από το 2007 κι εντεύθεν, δεν κατάφερε να προκριθεί ποτέ στα πλέι οφ της Ευρωλίγκα μετά από σεζόν που κατέκτησε τίτλους. Τότε τι; Ο Παναθηναϊκός δεν αγωνιζόταν; Αυτός δεν αποκλείστηκε; Η μήπως ήταν άλλη ομάδα; Συχωράτε με για την αναδρομή στο παρελθόν, αλλά αισθάνομαι ότι κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και σήμερα. Ο Παναθηναϊκός (δεν έχει υποχρέωση), αλλά είναι μία ομάδα που πάντα θα κερδίζει. Πάντα θα πηγαίνει στο Φάιναλ Φορ, πάντα θα έχει παικταράδες στο ρόστερ του. Μήπως όμως, δεν είναι έτσι τα πράγματα. Το γεγονός ότι βρέθηκαν κάποια παιδιά που πήραν το χρίσμα από τον Πεδουλάκη και οι η διοίκηση του προτίμησε έναντι κάποιων άλλων, δε σημαίνει αγαπητοί φίλοι, ότι έγιναν οι καλύτεροι παίκτες του κόσμου.

Ούτε καν καλύτεροι από αυτό που ήταν μέχρι να φορέσουν τη φανέλα με το τριφύλλι. Τα τελευταία 15 χρόνια, ο Ομπράντοβιτς,ο Διαμαντίδης, ο Μποντίρογκα, ο Αλβέρτης, ο Τσαρτσαρής, ο Μπατίστ, ο Ιμπο και τόσοι άλλοι, διαδραμάτισαν το ρόλο τους, ώστε ο Παναθηναϊκός να κερδίσει τη θέση του στην κορυφή. Δεν τους χαρίστηκε κανείς. Μόνοι τους την κέρδισαν. Την κορυφή, αλλά και τον σεβασμό, όσο και τον θαυμασμό των αντιπάλων. Εχοντας πάντα, βεβαίως, ως ομπρέλα, τον άνθρωπο γνώριζε ανά πάσα στιγμή τη συνταγή να δημιουργεί σπουδαίες ομάδες. Ο φετινός Παναθηναϊκός όμως, είναι κάτι διαφορετικό. Κάτι τελείως νέο, το οποίο θα πρέπει εκ νέου να διεκδικήσει τη θέση του στο σημερινό περιβάλλον του ευρωπαϊκού μπάσκετ, αλλά και στην Ελλάδα. Η φανέλα από μόνη της δεν κερδίζει κανέναν. Η ιστορία δε διαγράφεται ποτέ, ούτε το μέγεθος ενός συλλόγου, αλλά πάνω στο παρκέ, τα κριτήρια που καθορίζουν το νικητή, δεν έχουν καμία σχέση με όλα τα προηγούμενα. Το βάρος της φανέλας παίζει ρόλο, όταν τη φορούν παίκτες επί πολλά χρόνια. Και σε μία κακή στιγμή, ένα άσχημο βράδυ, και μόνο η όψη, ή το έμβλημα, μπορεί να προκαλέσει δέος στον αντίπαλο που θα θα ...φοβηθεί να κερδίσει, αν και θα μπορούσε. Φέτος;

Σε τί αναφερόμαστε; Είναι 10 νέα παιδιά συν τον Διαμαντίδη και Τσαρτσαρή... Ολοι μαζί μετρούν συνολικά 4(!!!) συμμετοχές σε Φάιναλ Φορ Ευρωλίγκας, όταν μόνο ο Μήτσος και ο Κώστας μαζί, τρέχουν ήδη 10(!!!). Φέτος θα παίξουν στον Παναθηναϊκό, αλλά αυτό δε σημαίνει πως έγιναν ούτε καλύτεροι παίκτες από αυτό που ήταν, ούτε πιο έμπειροι, ούτε πιο ποιοτικοί. Θέλω να σημειώσω με όλα αυτά, ότι ο σεβασμός των αντιπάλων και του κόσμου δεν είναι ντε φάκτο, ούτε εκ των ων ουκ άνευ. Οφείλουν να τον κερδίσουν, διότι πλην του Μήτσου και του Τσαρτσαρή, δεν τους τον χρωστάει κανείς. Τον δικαιούνται για την μεγάλη προσπάθεια που κάνουν στις προπονήσεις, τον ιδρώτα που χύνουν και για το γεγονός ότι δεν κοροϊδεύουν. Οχι για αυτά που έχουν καταφέρει με τη συγκεκριμένη ομάδα. Αυτό το χάρισμα, καλώς ή κακώς είναι κληρονομικό. Και ήττες σαν κι αυτή από τον Ικαρο, εμποδίζει την αύξηση του σεβασμού προς αυτή τη νέα ομάδα, που ναι μεν είναι νέα, καινούρια και έχει δικαίωμα να ζητήσει πίστωση χρόνου, την οποία όλοι οφείλουν να παρέχουν, από την άλλη πλευρά όμως, δεν έχει τίποτα (πλην Διαμαντίδη, Τσαρτσαρή και Μάνου Παπαδόπουλου) που να τη συνδέει με την ομάδα που έφτασε τον Παναθηναϊκό στο επίπεδο που βρίσκεται και τη λάμψη που έχει ως σύλλογος, ως το κορυφαίο (αγωνιστικά) κλαμπ της Ευρώπης.

Η προσπάθεια θα είναι σκληρή και όποιος σπεύσει να τα βάλει με τον Πεδουλάκη για το θέαμα που παρουσιάζουν οι πράσινοι, θα είναι απλά αφελής. Εχει τις ευθύνες του ο Αρτζι, αλλά από την άλλη πλευρά δεν είναι μάγος. Και όποια πορεία κι αν διαγράψει με τον Παναθηναϊκό, ένα πράγμα δεν πρέπει να αμφισβητηθεί: Το γεγονός ότι ο Πεδουλάκης είναι ένας πραγματικά εξαιρετικός προπονητής. Κι ας διαφωνούν πολλοί. Δικαίωμά τους! Κοντά σε όλα αυτά, μην ξεχνάμε και το γεγονός ότι ακόμα και σε διοικητικό επίπεδο, ο Παναθηναϊκός είναι μία εντελώς διαφορετική ομάδα.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος κουβαλάει μεν το μεγάλο όνομα, είναι ο γόνος των ανθρώπων που έπαιξαν τον πιο αποφασιστικό ρόλο για να φτάσει το τριφύλλι τόσο ψηλά, δεν έχει όμως τη διοικητική εμπειρία του Θανάση και του Παύλου. Και η εμπειρία δεν μεταγγίζεται. Την περπατάει ο καθένας από εμάς. Ο Παναθηναϊκός οφείλει να ξανακερδίσει τον σεβασμό όλων. Από τους παίκτες και τους προπονητές μέχρι τη διοίκηση. Το έργο αυτό θα είναι δύσκολο. Και το μόνο που δε χωρά αμφισβήτηση είναι ότι η ιστορία δεν κερδίζει τους Ικαρους, η φανέλα δεν λιώνει τις Φενέρ, ο τίτλος της κορυφαίας ομάδας της Ευρώπης δεν πετυχαίνει πόντους, ούτε βγάζει άμυνες απέναντι στις Μπαρτσελόνες και της ΤΣΣΚάδες. Ούτε βεβαίως τις Ολίμπιες. Καλό είναι αυτό να το έχουν όλοι στο μυαλό τους. Από τον κόσμο, μέχρι και τους παίκτες.

Οποιος θέλει να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του, όταν δήλωνε ότι θα παρέχει την πίστωση χρόνου σε αυτή τη νέα προσπάθεια, οφείλει να παραδεχθεί ότι τέτοιες ήττες όπως αυτή με τον Ικαρο, φυσιολογικά θα έπρεπε να τις περιμένει. Η πίστωση αυτή όμως, πρέπει να έχει κι ένα όριο. Κι επίσης, θα πρέπει να γνωρίζουμε όλοι ποιοι είναι οι στόχοι της φετινής ομάδας. Διότι αν ο στόχος είναι και οι τρεις τίτλοι, στο τέλος, όλο αυτό που ξεκίνησε το καλοκαίρι, θα κριθεί με το ισοζύγιο των κατακτήσεων τίτλων. Αν όχι, το εγχείρημα του Δημήτρη Γιαννακόπουλου θα κριθεί με όποιο στόχο γίνει ξεκάθαρος εκ μέρους της ομάδας. Εμείς θα αποδεχτούμε ό,τι κι αν ακούσουμε. Αρκεί να είναι σαφές και ειλικρινές.

Σπύρος Καβαλιεράτος

Ο Παναθηναϊκός δυσκόλεψε τη ζωή του στο ελληνικό πρωτάθλημα ακόμα περισσότερο, πλέον θα χρειαστεί να γυρίσει ο κόσμος... ανάποδα για να μην παίξει με αβαντάζ έδρας στα πλέι οφ ο Ολυμπιακός. Από Νοέμβρη προβάδισμα τίτλου, λοιπόν, για τους ερυθρόλευκους, που μπορούν να επικεντρωθούν στις ευρωπαϊκές τους υποχρεώσεις.

Είναι ξεκάθαρο ότι και οι δύο αιώνιοι έχουν πρόβλημα, απλά οι ρόλοι αλλάζουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Την Πέμπτη ο αδύναμος κρίκος ήταν ο Παναθηναϊκός, την Παρασκευή ο Ολυμπιακός, την Κυριακή πάλι ο Παναθηναϊκός.

Βέβαια το μέγεθος της ήττας του Παναθηναϊκού προκαλεί και τεράστια συζήτηση. Μην ξεχνάμε πως μία εβδομάδα πριν, ο Ολυμπιακός πέρασε από το ίδιο γήπεδο με 40αρα και μόνο ένας άνθρωπος στο ελληνικό μπάσκετ έδινε τύχη στον Ικαρο απέναντι στους πράσινους. Ο Σταύρος Ελληνιάδης που έλεγε σε όλους ότι η ομάδα του μπορεί να νικήσει τον Παναθηναϊκό, σε βαθμό που άποψή του να έχει καταντήσει ανέκδοτο... Τέτοιο δούλεμα δεν έχει γίνει σε άνθρωπο. Τώρα, βέβαια, γελάει μόνο ο μάνατζερ του Ικαρου. Ο πιο... τρελός Ελληνας δικαιώθηκε.

Το ότι ο Παναθηναϊκός έχασε στην Γλυφάδα δεν σημαίνει ότι αυτόματα έλυσε τα δικά του προβλήματα ο Ολυμπιακός, αυτά υπάρχουν και τα ξέρουν καλά οι ερυθρόλευκοι. Αν κλείσουν τα μάτια, σύντομα θα βρεθούν στη θέση του αιωνίου τους αντιπάλου. Απλά είναι πιο τυχεροί γιατί η δικής τους κακή εμφάνιση με την Τσεντεβίτα, δεν συνδυάστηκε με απώλεια. Οποιος, όμως, κρύβεται πίσω από τα αποτελέσματα, αργά ή γρήγορα θα ξεγυμνωθεί, αν δεν βλέπει μπροστά του.

Το έπαθε ήδη ο Παναθηναϊκός, που προσπαθεί να βρει παντού εχθρούς, αλλά δεν βλέπει ότι είναι ασθενής. Ο ίδιος ο Σοφοκλής Σχορτσανίτης έδωσε τη δική του διάσταση στο πρόβλημα, το ζητούμενο είναι να διαβάσει κανείς και την πραγματικότητα. Διότι ο Παναθηναϊκός δεν έχει πίεση, δεν είναι πρόβλημα οι αόρατοι εχθροί του, είναι το ρόστερ του. Από τους ξένους παίρνει την ελάχιστη δυνατή βοήθεια, ο Διαμαντίδης δεν μπορεί να βγάλει το κάρο από τη λάσπη (όπως έκανε πέρυσι ο Σπανούλης για τον Ολυμπιακό σε αντίστοιχη κατάσταση), έτσι ήρθε η ήττα ακόμα και από τον Ικαρο, που μέχρι και πριν από μια εβδομάδα έψαχνε μια καλή εμφάνιση. Πλέον, πανηγυρίζει τη μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία του. Την ίδια στιγμή που ο Παναθηναϊκός πρέπει να αναθεωρήσει τις απόψεις του και να αλλάξει ρόστερ.