Κι όποιος... αντέξει στο ΣΕΦ

ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΣΠΡΟΥΛΙΑΣ

Ο Διαμαντίδης αλλαγή στα 73''!!!

Μία εικόνα δίνει την απάντηση σε όλα τα ερωτηματικά. Ένα και μοναδικό στιγμιότυπο, μία εικόνα, μαρτυρά την απόλυτη πραγματικότητα, που είναι τόσο σκληρή για τον Παναθηναϊκό, όσο και η αντίσταση που βρίσκει από τον Ολυμπιακό στους δύο πρώτους τελικούς. Ασφαλώς και στις παλιοσειρές των περσινών πρωταθλητών Ευρώπης δεν αρμόζουν κουβέντες όπως «γερόντια», «απόμαχοι», «τελειωμένοι». Είναι ύβρις έστω κι αν το σκεφτεί κανείς. Μετά το 40-45 ο Ολυμπιακός πίστεψε ότι έχει το ματς στα χέρια του.. Και το πλήρωσε, εισπράττοντας με τέλος και χαρτόσημο ένα 23-2. Τη συνέχεια την έχετε δει όλοι φαντάζομαι. Υπάρχει όμως, μία σκληρή πραγματικότητα για τον Παναθηναϊκό, που θα τολμούσα να πω, ότι νίκησε σε ένα παιχνίδι, στο οποίο ήταν καλύτερος μόνο για 10 λεπτά. Και το αναφέρω στον τίτλο. Ο Διαμαντίδης έγινε αλλαγή στα 73'' πριν τη λήξη. Με το σκορ στον ένα πόντο και την κατοχή για τους πράσινους. Δε θυμάμαι ποτέ να έχει επαναληφθεί κάτι αντίστοιχο. Ο Διαμαντίδης αγαπητοί φίλοι, απόκαμε. Δεν άντεχε άλλο. Και φαινόταν από τις προηγούμενες φάσεις, έστω κι αν σημείωσε ένα παλικαρίσιο λέι απ μπροστά στον Ντόρσι.

Το πρόβλημα για τους πράσινους, είναι έντονο. Σε ακόμα ένα παιχνίδι έπαιξαν ουσιαστικά με 6.5 παίκτες (Διαμαντίδης, Μπατίστ, Σάτο, Καλάθης, Περπέρογλου, Σμιθ, Καϊμακόγλου). Το έλλειμμα ενέργειας, αλλά και η κούραση είναι ορατά για γυμνού οφθαλμού. Κι όσο οι υπόλοιποι δεν προσφέρουν βοήθεια στους συνήθεις, ο Παναθηναϊκός θα υπολείπεται του αντιπάλου του. Ο Ομπράντοβιτς προσπαθεί να φρεσκάρει την ομάδα του. Αλλά δεν έχει βοήθειες. Ο Καλάθης, έχασε τον έλεγχο όταν κλήθηκε να δώσει ανάσες στον Διαμαντίδη κι από τα δικά του χέρια ουσιαστικά ξεκινά η ανάσταση του Ολυμπιακού. Για τον Βουγιούκα αναφέρομαι πιο κάτω. Ο Λόγκαν ξεκίνησε στο δεύτερο δεκάλεπτο με αποκλειστικό στόχο να κερδίσει το 3ο φάουλ του Σπανούλη, αλλά ήταν χαρακτηριστικά εκτός αγώνα. Ο Μάριτς, δεν τελειώνει φάσεις και το βάρος πέφτει πάνω στον έτσι κι αλλιώς «λιωμένο» Μπατίστ. Ο Σμιθ πήρε λίγο χρόνο περισσότερο στο πρώτο μέρος, αλλά στην επανάληψη ήταν κι αυτός αφανής. Και να φανταστεί κανείς ότι στο τέταρτο δεκάλεπτο ο Διαμαντίδης δεν ξεκίνησε στην πεντάδα των γηπεδούχων, ώστε να πάρει ανάσες.

Κι αν στο ΣΕΦ υποστήριζα ότι οι πράσινοι, μπασκετικά ήταν ανώτεροι, στο ΟΑΚΑ θα μου επιτρέψετε να αντιστρέψω τους ρόλους. Οι πράσινοι είχαν και πάλι καλύτερη τακτική και στόχευση, όμως αυτή τη φορά ο Ολυμπιακός είχε λύσεις κι επιλογές. Σημάδεψε τον Χάινς, όταν τον μάρκαρε ο Βουγιούκας και με τα δύο γκολ φάουλ που σημείωσε, δεν πρόσφερε απλά 5 πόντους στην ομάδα του, αλλά το μεγαλύτερο κέρδος που είχε ήταν η απενεργοποίηση του μοναδικού ψηλού που θα μπορούσε ο Παναθηναϊκός να ακουμπήσει τη μπάλα κοντά στο καλάθι. Αν ο Ιαν έμενε στο γήπεδο θα μπορούσε, όπως στο ΣΕΦ,να τελειώσει με 20+ πόντους. Ο Ζοτς όμως δεν μπορούσε να ρισκάρει το +20 στην επίθεση να ισορροπείται με την αδυναμία που επέδειξε ο Βουγιούκας στην άμυνα απέναντι στον σαφώς κοντύτερο Χάινς. Επιπλέον οι ερυθρόλευκοι διάβασαν πολύ πολύ καλύτερα την κλειστή -και προσαρμοσμένη πάνω στον Σπανούλη- άμυνα του Παναθηναϊκού.

Κυκλοφόρησαν τη μπάλα εξαιρετικά και ο V Span, που από τους φίλους του Ολυμπιακού, μάλλον θα επικριθεί εξαιτίας της αστοχίας του στο τέλος, θα έλεγα ότι ήταν ο παίκτης κλειδί της ομάδας του. Διάβασε άριστα τις βοήθειες κι από τα δικά του χέρια ξεκινούσε η διαδικασία πανικού στην οποία έμπαιναν συχνά πυκνά οι γηπεδούχοι στην προσπάθειά του να έχουν καλές περιστροφές και close out. Σπανίως τα κατάφερναν με αποτέλεσμα, ο Ολυμπιακός όχι μόνο να βρίσκει ανοιχτά σουτ, αλλά και ορθάνοιχτους διαδρόμους στη ρακέτα του Παναθηναϊκού, του οποίου η άμυνα, εξαιτίας των πολλών τρεξιμάτων για να καλύψει χώρους, δεν είχε συνοχή, ούτε ήταν συμπαγής. Κι αν παρατηρήσετε με ποια πεντάδα γυρνάει ο Ολυμπιακός το παιχνίδι θα διαπιστώσετε ότι η συνταγή είναι ίδια. Με .ελεύθερους σκοπευτές στην περιφέρεια (Γκετσεβίτσιους και για κάποια διάστημα Κέσελ), χαμηλό σχήμα με τέσσερις παίκτες να απειλούν από παντού και τον Πρίντεζη, Χάινς, εκτός των άλλων να πιέζουν και να διεκδικούν όλα τα επιθετικά ριμπάουντ. Κι αυτό για τους ερυθρόλευκους είναι ικανότητα. Βεβαίως, ουδείς έχει δικαίωμα να ξεγράψει τον Παναθηναϊκό για τον τρίτο τελικό. Παραμένει μία μεγάλη ομάδα, μία τεράστια ομάδα με απίστευτη προσωπικότητα. Και κάτι μου λέει ότι σε αυτή τη σειρά, ο Μάικ Μπατίστ χρωστάει ένα μεγάλο παιχνίδι στην ομάδα του.

Αν το βρει ο Παναθηναϊκός συνάμα με την χαμένη ενέργειά του, τότε το ματς στο ΣΕΦ μπορεί να είναι διαφορετικό. Μέχρι τώρα πάντως δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Ο Ολυμπιακός είναι καλύτερος. Πολύ καλύτερος. Και κυρίως πιο φρέσκος κι επίμονος, έχοντας παράλληλα και αγωνιστική σκέψη, ψυχραιμία και σωστό πλάνο (όπως αποδείχθηκε στο ΟΑΚΑ).

Υ.Γ. Για τη διαιτησία μη ρωτάτε. Θα είμαι πάλι ωμός. Στις τελευταίες φάσεις, ο Ολυμπιακός έχει αδικηθεί δύο φορές. Σε σημεία που μπορεί να είναι αποφασιστικά. Συνολικά σε όλο το παιχνίδι πάντως, οι δύο ομάδες έχουν ό,τι τους αναλογεί. Ο Παναθηναϊκός πάει έξυπνα στην επαφή και το λόου ποστ για αυτό και κερδίζει βολές. Υπάρχουν πάρα πολλά λάθη γενικώς και στις δύο πλευρές, αλλά μένω με την αίσθηση ότι προφανής διάθεση εύνοιας σε κάποια από τις δύο ομάδες δεν υπάρχει. Το γεγονός ότι φωνάζουν και οι δύο αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΒΑΛΙΕΡΑΤΟΣ

Ο Ολυμπιακός κερδίζει στα σημεία...

Ο Παναθηναϊκός έκανε το 1-1 στους τελικούς της Α1, όμως η εικόνα των δύο αγώνων δίνει προβάδισμα στα... σημεία στον Ολυμπιακό. Μέχρι τώρα οι ερυθρόλευκοι δείχνουν πιο δυνατοί, δεν φοβούνται τον Παναθηναϊκό και βρέθηκαν πολύ πιο κοντά στο μπρέικ, απ' ό,τι οι πράσινοι στο ΣΕΦ. Δεν πρόκειται να σταθούμε στη διαιτησία ως προς το ποιος αδικήθηκε περισσότερο. Στο δεύτερο τελικό Γκόντας, Πηλοϊδης και Τανατζής απογοήτευσαν. Εκαναν πολιτική, δεν μπήκαν στη διαδικασία να σφυρίξουν σωστά, διότι προσπαθούσαν να κρατήσουν ισορροπίες. Στόχος τους ήταν να μην έχουν διαφορά οι ομάδες στις βολές και τα φάουλ, αυτό τα λέει όλα. Και από πειθαρχικό έλεγχο, πήραν μηδέν.

Πάμε παρακάτω. Ο Ολυμπιακός είχε με άνεση τον έλεγχο στο πρώτο ημίχρονο, ο Παναθηναϊκός ξέσπασε μόνο όταν βρέθηκε να χάνει με 40-45. Για ένα πεντάλεπτο, οι πράσινοι κατέθεσαν την ψυχή τους, έστειλαν μήνυμα πως δεν πρόκειται να παραδοθούν αμαχητί. Στο 23-2 που έκαναν, θύμισαν τον παλιό καλό Παναθηναϊκό, με τον Καϊμακόγλου και τον Μπατίστ να βοηθούν τον Διαμαντίδη.

Εκεί, λοιπόν, που όλοι πίστεψαν πως ο Παναθηναϊκός θα κυριαρχήσει απόλυτα και θα αποκτήσει ψυχολογικό αβαντάζ ενόψει της συνέχειας των τελικών, ο Ολυμπιακός αντέδρασε. Γύρισε από το -16, σε ένα σκηνικό που έμοιαζε με τον τελικό της Ευρωλίγκα. Εξω ο Σπανούλης, μέσα ο Μάντζαρης και μαζί με τον Γκετσεβίτσιους στην περιφέρεια, ήρθαν τα πάνω κάτω. Η άμυνα έσφιξε, μπήκαν τα τρίποντα, ήταν καλοί και ο Χάινς με τον Παπανικολάου και ο Ολυμπιακός έφτασε το ματς στο σουτ. Απλά στην προκειμένη ο Σπανούλης δεν το έβαλε, όπως έκανε ο Πρίντεζης στην Πόλη. Ομως έκανε τον Παναθηναϊκό να καρδιοκτυπήσει και να φοβηθεί. Κάποτε ήταν οι ερυθρόλευκοι σε αυτή τη θέση. Πλέον, οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί.

Βέβαια η σειρά βρίσκεται στο 1-1. Ο Παναθηναϊκός έχει εικόνα ομάδας που πήρε παράταση ζωής, αλλά κάπου εκεί υπάρχει μια αλήθεια. Ο Παναθηναϊκός είναι ακόμα ζωντανός, συνεπώς κανείς δεν μπορεί να τον ξεγράψει. Ο Ολυμπιακός είναι σαφώς καλύτερος, πολύ πιο φρέσκος, έχει το πλεονέκτημα έδρας. Είναι το φαβορί για το πρωτάθλημα, αλλά έχει απέναντι τον κάτοχο του τίτλου. Κι αυτό λέει πολλά.

ΥΓ: Ο κόσμος στις εξέδρες και η αστυνομία δίνουν μια πολύ ωραία απάντηση. Μακάρι να υπάρξει και συνέχεια σε ΣΕΦ και ΟΑΚΑ... Επί του παρόντος, παρακολουθούμε εξαιρετικούς τελικούς, αποδεικνύεται πως όταν υπάρχει θέληση, όλα μπορούν να γίνουν.