Νάγια Στολίγκα πώς είναι να παίζεις σε γυναικεία ομάδα από την Έκτη Δημοτικού και να φτάνεις από τα 16 στην Εθνική Ελλάδας;

Η αρχή στον Αετό Καλλιθέας

Η 9χρονη Νάγια πήγε στην ομάδα της γειτονιάς της, προκειμένου να δοκιμάσει το μπάσκετ, αφού είχε ήδη βαρεθεί τις πολεμικές τέχνες, ξεκίνησε κάτι πιο ομαδικό. Ο Αετός αποτελεί την πρώτη της ομάδα και θα παραμείνει στην καρδιά της για πάντα, καθώς έχει να λέει πως από εκεί ξεκίνησαν όλα.

«Η πρώτη μου ομάδα ήταν ο Αετός Καλλιθέας που ήταν η γειτονική ομάδα. Με έπεισε πιο πολύ η μητέρα μου και ο αδελφός μου να παίξω μπάσκετ γιατί είχε αρχίσει και ο αδελφός μου να παίζει μπάσκετ εκείνη την περίοδο. Εγώ έκανα taekwondo και είπα τι άλλο μπορώ να κάνω γιατί έχω βαρεθεί».

Μία προπόνηση με τον Αετό Καλλιθέας ήταν αρκετή για τη Νάγια, έτσι ώστε να πάρει το «μικρόβιο» του μπάσκετ και μετέπειτα όπως λέει η ίδια…. πωρώθηκε.

Μάλιστα και τη μία φορά στα... 100 χρόνια που χιόνισε στην Καλλιθέα, η ίδια προτίμησε να πάει για προπόνηση, αντί να πάει με τις φίλες της να απολαύσουν κάτι το οποίο... σπανίζει στην περιοχής τους, το χιόνι!

«Όταν έπαιξα μπάσκετ μου άρεσε πάρα πολύ. Ακόμα και όταν χιόνισε μια φορά στην Καλλιθέα, είχα πάει να κάνω προπόνηση μια φορά μόνη μου. Ελεγαν ότι είχε ακυρωθεί η προπόνηση, αλλά είχα πάει με τη μαμά μου για σουτάκια».

Μετά τον Αετό Καλλιθέας όπου πήρε τις πρώτες… μυρωδιές, η Νάγια αποφάσισε να αλλάξει ομάδα και να παίξει για τις Εσπερίδες.

«Μετά πήγα στις Εσπερίδες που κάθισα 5-6 χρόνια. Ήταν πολύ καλή εμπειρία αυτή, έμαθα πάρα πολλά. Πήγαμε σε πανελλήνια πρωταθλήματα που ήταν πρωτόγνωρα για μένα. Ύστερα πήγα στον Κρόνο Αγίου Δημητρίου, που είχαμε κερδίσει το πρωτάθλημα στο Rising Star την πρώτη χρονιά, ήταν πάρα πολύ ωραία εκεί. Και μετά πήγα δύο χρόνια στον Πρωτέα Βούλας. Εκεί έμαθα τα περισσότερα πράγματα, γιατί ήταν Α1, ήταν τελείως διαφορετικά τα πράγματα. Υπήρχαν και ξένες παίκτες που με βελτίωναν ακόμα περισσότερο, όπως και το πρωτάθλημα».

Την πρώτη της μέρα στις Εσπερίδες έχει να τη θυμάται με άγχος, το οποίος παραδόξως δεν την επηρέασε στην απόδοσή της στο παρκέ και αυτό ήταν ένα από τα… σημάδια που έδειξαν πως ίσως να έχει θετικό μέλλον μπροστά της.

«Στην πρώτη μου μέρα στις Εσπερίδες ήμουν πρώτη γυμνασίου, είχα πάει στο γήπεδο, ήταν τελείως διαφορετικό το κλίμα γιατί στις Εσπερίδες ήξερα μερικά κορίτσια. Αλλά επειδή έπαιζα στις μεγαλύτερες κατηγορίες με κορίτσια που ήταν μεγαλύτερα από εμένα είχα ένα μικρό άγχος το οποίο όμως δεν με κατέβαλε γιατί έκανα αυτό που μου άρεσε πραγματικά».

Το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή ενός ανθρώπου είναι να κάνει αυτό που αγαπάει πραγματικά!

Η Νάγια το βρήκε αυτό από πολύ μικρή ηλικία και την ωρίμασε, για να αντιμετωπίζει καταστάσεις και να αποφασίσει για το μέλλον της. Πέραν όμως των δύσκολων αποφάσεων, χωρίς τη σκληρή δουλειά δεν θα μπορούσε να πετύχει. Η Νάγια όμως το είχε στο… αίμα της το μπάσκετ.

Το παράδειγμα με τα χιόνια στην Καλλιθέα ήταν πολύ πειστικό για να αποδείξει πόσο πολύ αγαπάει το μπάσκετ, ενώ όταν έβρισκε λιακάδα και τον αδελφό της, πήγαιναν μαζί στα ανοιχτά της γειτονιάς και ξημεροβραδιάζονταν.

«Κάθε απόγευμα, καλοκαίρι ειδικά, πηγαίναμε κάθε μέρα και με τους φίλους μας εκεί πέρα στα ανοιχτά και παίζαμε μονά. Δηλαδή δεν φεύγαμε μέχρι να κλείσουν τα φώτα. Πωρώθηκα φουλ και αφού ήταν και ο αδελφός μου εκεί, κάναμε μετά ατομικές».

Μετά τις Εσπερίδες σειρά είχε ο Κρόνος Αγίου Δημητρίου, όπου όταν πήγε, ήταν σαν να άλλαζε «στρατόπεδο», καθώς ήταν ο κύριος αντίπαλος των Εσπερίδων.

«Στον Κρόνο ήταν μια τελείως διαφορετική εμπειρία, γιατί ήταν ο αντίπαλος των Εσπερίδων. Αλλά ήξερα όλες τις κοπέλες και με ήξεραν».

Ο τελευταίος σύλλογος όπου αγωνίζεται και παίζει μέχρι και σήμερα είναι ο Πρωτέας Βούλας, που αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις στην αθλητική της ζωή.

«Και μετά πήγα δευτέρα λυκείου, προς τρίτη λυκείου στον Κρόνο. Και αμέσως μετά στον Πρωτέα Βούλας».

Την εμπειρία από το τμήμα των γυναικών την είχε από πολύ μικρή ηλικία, καθώς αγωνιζόταν από τον Αετό Καλλιθέας στην πρώτη ομάδα και έκανε το ντεμπούτο της μόλις στην έκτη δημοτικού!

«Όταν ήμουν στον Αετό Καλλιθέας, ήμουνα και στις γυναίκες, και γενικά έκανα προπονήσεις φουλ, έκανα τρεις προπονήσεις με τρεις κατηγορίες.

Στο Αετό Καλλιθέας έπαιξα πρώτη φορά με τις γυναίκες, πήγαινα έκτη δημοτικού».

Για πολλούς εκεί έξω το να παίζει από τόσο μικρή ηλικία σε τμήμα γυναικών μπάσκετ, ακούγεται πολύ εύκολο και δεν γνωρίζει κανείς τις δυσκολίες που μπορεί να έχει.

Μάλιστα πολύ σημαντικό ρόλο σε τέτοιες αποφάσεις παίζουν οι γονείς, καθώς αυτοί έχουν την επιμέλεια ενός κοριτσιού η οποία είναι ακόμα στο δημοτικό και παίζει μπάσκετ με γυναίκες.

Οι γονείς της Νάγιας, ήταν δίπλα της από την πρώτη στιγμή, όπως εξακολουθούν να είναι μέχρι και σήμερα, δείχνοντάς της την απόλυτη εμπιστοσύνη και στήριξη που χρειάζεται.

«Ο πατέρας μου, επειδή ήταν πάντα δίπλα μου, όπως και η μητέρα μου, έβλεπα πόσο με υποστηρίζουν. Ο πατέρας μου είναι σαν τον μάνατζερ μου. Μου λέει, κάνε αυτό, κάνε εκείνο. Ή βλέπει για τις ομάδες. Ενδιαφέρεται πάρα πολύ για μένα».

Μια κοπέλα 1.74μ την πρώτη της χρονιά είχε παίξει στη θέση 5… Κι όμως το δοκίμασε για να γίνει καλύτερη και τελικά έπιασε.

«Την πρώτη μου χρονιά στις Εσπερίδες με είχαν βάλει πεντάρι. Ήταν για να δουλέψω. Αλλά πιο μετά, στη δεύτερη χρονιά, μπορούσαμε να κοντράρουμε την πιο μεγάλη ομάδα, εκεί το είχα πάρει πιο σοβαρά. Είχα δώσει παραπάνω. Και ήθελα να βελτιωθώ, για να παίξω πιο ψηλά.

Προφανώς σημαντικό ρόλο για την εξέλιξή μου, έχουν όλοι οι προπονητές που είχα από κάθε ομάδα που έχω περάσει!».

Το όνειρο που έγινε πραγματικότητα...

Την τρίτη της χρονιά στην ομάδα των Εσπερίδων, άρχισαν οι διακρίσεις για την ίδια και ήταν μόλις 16 ετών και τότε μάλιστα ήρθε η καταπληκτική στιγμή για τη Νάγια, όταν ένιωσε πραγματικά περήφανη για τον εαυτό της. Η πρώτη της κλήση για την Εθνική, ένα όνειρο το οποίο έγινε πραγματικότητα.

«Στην τρίτη μου χρονιά στις Εσπερίδες στα 16 μου, στην πρώτη χρονιά που είχαμε πάρει το πρωτάθλημα κορασίδων και το πρωτάθλημα νεανίδων, χτύπησε για πρώτη φορά το τηλέφωνό μου και μου είπαν ότι με θέλουν στην Εθνική.

Είχαμε πάει στο Πανελλήνιο Νεανίδων πρώτα, όπου είχα παίξει πολύ καλή, η ομάδα μου πήγε πολύ καλά. Και μετά, κατευθείαν, τον Ιούνιο, πήγαμε στην Εθνική Κορασίδων. Εκεί ήμασταν ακόμα πιο καλές».

Η επόμενη ερώτηση που έγινε στη Νάγια ήταν πώς έμαθε για την κλήση και πώς αντέδρασε όταν είδε το όνομά της στο σάιτ της ΕΟΚ.

«Είχε πάει εκεί ο coach Χρηστάκης και μας έβλεπε. Εν τω μεταξύ, είχαμε βγει τρίτες και είχα παίξει πολύ καλά και στα δύο Πανελλήνια. Και σε μια φάση έγραφαν στο σάιτ της ΕΟΚ τις κλήσεις για να μας πάρουν στην Εθνική Κορασίδων. Και δεν περίμενα να έχει το όνομά μου μέσα. Γιατί, δεν είχα μπει ούτε στην καλύτερη πεντάδα, ούτε ήμουν πρώτη σκόρερ ή οτιδήποτε.

Αλλά κάτι είχε δει ο coach και με πήρε. Και μετά πήγαμε στην Αρναία, κάναμε προετοιμασία, δηλαδή διπλές προπονήσεις και είχα δείξει πολύ καλό χαρακτήρα. Ήμουν πολύ καλή στην προπόνηση οπότε με πήρε».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Mark Yau (@wbb_mark)

Πόσο εύκολο ήταν για μια 16χρονη να χάσει τις διακοπές της ήταν το ερώτημα στο μυαλό κάθε λογικού ανθρώπου. Ένας «φυσιολογικός» άνθρωπος περιμένει την περίοδο των διακοπών σαν… τρελός, μετρώντας αντίστροφα από τα Χριστούγεννα τα Σαββατοκύριακα που απομένουν για να ξυπνήσει και να μην έχει στο μυαλό του τη δουλειά. Πόσο μάλλον μια 16χρονη κοπέλα, η οποία έχει συνδυάσει όλη το χειμώνα, σχολείο-προπόνηση-σπίτι.

Η Νάγια όμως έχει διαφορετική αντίληψη. Απολαμβάνει τις ώρες που περνάει εντός των τεσσάρων γραμμών του παρκέ…

«Δεν είχα κανένα πρόβλημα να χάσω το καλοκαίρι μου, παρότι ήμουν 16 χρονών, διότι ήταν το όνειρό μου να πάω στην Εθνική. Ήθελα να έχω μπλούζα της Εθνικής, να έχω το όνομά μου στην Εθνική. Μ' άρεσε πάρα πολύ. Είχαμε τελειώσει 27 Αυγούστου, 28 γυρίσαμε, οπότε διακοπές δεν έκανα καθόλου. Μετά ξεκίνησα κατευθείαν με την ομάδα».

Σχετικά με το πώς συνδύαζε σχολείο, προπονήσεις και διάβασμα απάντησε:

«Διάβαζα όσο μπορούσα. Έκανα ιδιαίτερα, γιατί δεν μπορούσα να πάω φροντιστήριο και να βάλω ώρες. Ευτυχώς όμως με βοήθησε η θεία μου η φιλόλογος. Αλλά, έβαζα το μπάσκετ πιο πάνω. Δεν μπορούσα να κάνω και αλλιώς.

Δεν μου έβγαινε το πρόγραμμα, λόγω των ωραρίων, αλλά μου άρεσε περισσότερο να παίζω μπάσκετ, παρά να διαβάζω».

Η Νάγια έχει περάσει στο πανεπιστήμιο και συγκεκριμένα στο ΤΕΦΑΑ Κομοτηνής, όμως οι υποχρεώσεις της στο μπάσκετ δεν της έχουν επιτρέψει να πάει.

«Μ' αρέσει και η αθλητική δημοσιογραφία, όπως και η φαρμακευτική».

Πώς ένιωσες την πρώτη φορά που κατάλαβες ότι θα παίξεις στην Εθνική;

«Ένιωσα το όνειρό μου πραγματοποιείται και είχα μία εβδομάδα για να προετοιμαστώ. Από όταν γύρισα, γιατί παίζαμε στην Καλαμάτα, όταν γύρισα στην Αθήνα, έπρεπε να προετοιμαστώ για να πάω στην εθνική.

Είχα τρελαθεί, έβαζα πλυντήρια, έκανα και προπονήσεις, γιατί ήθελα να είμαι πάρα πολύ καλή. Δηλαδή, δεν ξεκουράστηκα καθόλου. Αλλά εντάξει, μου άρεσε πάρα πολύ.

Πήγα για ταξίδια, γνώρισα πάρα πολλές κοπέλες με τις οποίες ακόμα μιλάω μαζί τους, είναι φίλες μου».

**Η φωτογραφία είναι από το EuroBasket U18 Β' κατηγορίας στη Σόφια, όπου είχε αναδειχθεί μέλος της καλύτερης 5αδας.

Οι... θυσίες πίσω από τα έξι NEXT GEN MVP που κατέκτησε στην Α1 γυναικών φέτος

Πότε έκανες πρώτη φορά ντεμπούτο στην Α1 γυναικών;

«Ντεμπούτο στην Α1 έκανα όταν ήμουν 13 ετών, ήμουν στις Εσπερίδες και παίζαμε κόντρα στον Ολυμπιακό και έβαλα καλάθι το θυμάμαι πάρα πολύ καλά, ένιωσα τέλεια.

Στην Εθνική στο ντεμπούτο μου, παίζαμε φιλικά εκεί πέρα, και ήθελα να παίξω πολύ καλά και ένιωθα πολύ ωραία, όταν έβαζα και καλάθια, και κερδίζαμε.

Αλλά όταν είχα παίξει πρώτη φορά που ήμασταν στην Πορτογαλία, πρώτο επίσημο αγώνα, είχα παίξει πάρα πολύ καλά κιόλας, το θυμάμαι ακόμα και μου άρεσε πάρα πολύ, γιατί ήταν εκεί που είχα γνωρίσει και τις φίλες μου και όλες πανηγυρίζαμε, και πίστεψαν σε μένα και οι προπονητές, δηλαδή όλο το κλίμα ήταν ιδανικό».

Πώς προέκυψε ο Πρωτέας Βούλας στη ζωή σου;

«Μου είχαν κάνει πρόταση, όταν ήμουνα στον Κρόνο και μου είχαν κάνει πρόταση για να πάω στην Πρωτέα. Και ήμουνα πολύ ενθουσιασμένη γιατί με ζήτησε μία ομάδα Α1 που ήμουνα στην Α2.

Με είχε καλέσει μία ομάδα Α1 και ήμουνα πολύ χαρούμενη, γιατί είχα μιλήσει με τον προπονητή και μου είχε πει ότι θα σε βελτιώσουμε, έχουμε στόχους για σένα, ένα πλάνο. Και ήμουνα πολύ ενθουσιασμένη».

Οπότε αυτομάτως είχες και πολύ ισχυρό κίνητρο;

«Ναι, είχα ένα κίνητρο. Να γίνω καλύτερη, να παίξω ένα level παραπάνω».

Για τη φετινή χρονιά;

«Βγήκαμε έκτες. Αλλά ήμασταν καλές πήγαμε και στο κύπελλο, βγήκαμε δεύτερες..

Η Στολίγκα την τρέχουσα αγωνιστική χρονιά έχει καταφέρει κάτι μοναδικό, το οποίο την αναδεικνύει ως μία από τις καλύτερες στην ηλικία της στην Ελλάδα.

Συγκεκριμένα έχει αναδειχθεί έξι φορές πολυτιμότερη κάτω των 23 ετών, στο πρωτάθλημα της Α1 Γυναικών!

Τι… θυσίες έχει κάνει;

«Δουλεύω σκληρά. Ξεκουράζομαι κιόλας, αλλά είναι πιο πολύ η δουλειά μου, μου αρέσει η σκληρή δουλειά. Και ειδικά τώρα που είμαι και σε ένα επίπεδο που δεν μπορώ, δεν υπάρχουν λάθη στην Α1, πρέπει να δουλεύω και ήθελα να παίξω περισσότερο.

Τι θα έκανα; Γι' αυτό έπρεπε να δουλέψω. Ήθελα να γίνω καλύτερη. Αυτό πιστεύω, η δουλειά μου».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη 𝐇𝐞𝐥𝐥𝐞𝐧𝐢𝐜 𝐁𝐚𝐬𝐤𝐞𝐭𝐁𝐚𝐥𝐥 𝐅𝐞𝐝𝐞𝐫𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧 (@hellenicbf)

Τι «γεύση» σας άφησε το Κύπελλο;

«Ανάλογα την ημέρα. Η ημέρα που νικήσαμε τον Παναθηναϊκό ήταν πάρα πολύ ωραία. Το επόμενο ματς με τον Αθηναϊκό δεν μας πήγε καλά, αλλά πιστεύω ότι όλα για κάποιο λόγο γίνονται και δουλεύουμε πάνω στα λάθη μας.

Στεναχωρηθήκαμε πάρα πολύ που δεν βγήκαμε πρώτες. Αλλά δεν είναι ότι δεν παλέψαμε γι' αυτό. Σίγουρα θα μπορούσαμε να έχουμε δείξει ένα καλύτερο πρόσωπο. Απλά και η διαφορά της ποιότητας, νομίζω, ήταν φανερή.

Στο πρωτάθλημα τους έχουμε κοντράρει όλους και στα δύο ματς με τον Αθηναϊκό. Τώρα, ήταν ένα ματς νοκ-άουτ αυτό. Δηλαδή, μία φορά αν νικήσεις, νίκησες».

Σκέφτεσαι όταν παίζεις με ομάδες όπως ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, ο Αθηναϊκός, ότι θέλεις να παίξεις καλύτερα για να δείξεις ποια είσαι ή όχι;

«Σε όλα τα ματς το σκέφτομαι. Και δεν θέλω να το αποδείξω σε κάποιον άλλο. Σε μένα θέλω να το αποδείξω ότι με τη δουλειά μου γίνομαι εγώ καλύτερη. Δεν θέλω να δείξω στον κόσμο τι μπορώ να κάνω γιατί θέλω εγώ να το πιστεύω πρώτα αυτό».

Η Νάγια τελείωσε τη σεζόν, έχοντας μ.ο 8.5 πόντους και 2.5 πόντους μ.ο ανά αγώνα.

Η «πρώτη» στην Εθνική Γυναικών: «Έπαθα ΣΟΚ...»

Ποια ήταν η πρώτη σου αντίδραση όταν σε πήραν στην Εθνική γυναικών;

«Καλά, εντάξει, έπαθα σοκ!»

Για πες μου. Πού ήσουν όταν το έμαθες, πώς το έμαθες»;

«Με είχαν πάρει στην προεπιλογή τον Νοέμβριο. Αλλά δεν με είχαν καλέσει. Και ήμουνα στο σπίτι μου, 23:00 το βράδυ. Και εγώ είχα κλείσει για να κάνω τα νύχια μου με μία κοπέλα. Και με παίρνει τηλέφωνο κάποιο άγνωστος αριθμός.

Και σκέφτηκα πως θα μου ακυρώσει το ραντεβού η νυχού μου. Και με παίρνει τηλέφωνο ένας αριθμός. Δεν την είχα σημειώσει εγώ ούτε τη νυχού, ούτε κανέναν. Και το σηκώνω στο δωμάτιό μου, το σηκώνω. Έτρωγα τότε κιόλας.

Το σηκώνω και λέω, παρακαλώ. Και μου λέει η Σοφία Κλιγκοπούλου που ήταν η manager. Και λέει, "Ε, γεια σου, Νάγια, είμαι η Σοφία Κλιγκοπούλου." Και είχα μείνει τώρα εγώ έτσι. Και λέει, "Ε, η Καρλάφτη είχε πάθει δευτέρου βαθμού διάστρεμμα και δεν ξέρουμε άμα θα είναι καλά. Αύριο ξέρω ότι παίζεις, γιατί είχαν παίξει όλες το Σάββατο.

Και εμείς παίζαμε Κυριακή. Και λέει, "Αύριο ξέρω ότι παίζεις, αλλά μετά έχουμε προπόνηση στο γήπεδο του Αθηναϊκού, στον Βύρωνα, και πρέπει να έρθεις, γιατί σε επέλεξαν οι προπονητές και γενικά το staff και πιστεύουν ότι θα σε είσαι επόμενη, ότι είσαι πολύ καλή και είσαι επόμενη."

"Έλα αύριο και θα δούμε άμα θα σε πάρουμε ή όχι."

Εγώ είχα μείνει. Λέω, κάτσε να παίξω γ@μ@τ@ τώρα στο στο ματς. Είχα αδρεναλίνη full. Μετά την επόμενη μέρα, πήγα στον αγώνα και μετά πήγα στην προπόνηση».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη 𝐇𝐞𝐥𝐥𝐞𝐧𝐢𝐜 𝐁𝐚𝐬𝐤𝐞𝐭𝐁𝐚𝐥𝐥 𝐅𝐞𝐝𝐞𝐫𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧 (@hellenicbf)

Πώς ήταν η πρώτη προπόνηση;

«Ήταν πολύ τέλεια, με υποδέχτηκαν πολύ θερμά,. Και εγώ, ήμουνα λίγο μαγκωμένη, εντάξει, είναι φυσιολογικό. Ηταν και η Διαμάντω που την είχα πέρσι, η Αλεξία που την είχα πέρσι και στην ομάδα. Αλλά όλες μου με υποδέχτηκαν θερμά.

Μου είπαν, "Γεια σου, πώς σε λένε", ήταν τα τυπικά. Εγώ κιόλας τις ήξερα, γιατί τις έβλεπα τόσα χρόνια να παίζουν. Αυτό. Ήταν πολύ ωραίο το κλίμα να βλέπω αθλήτριες σαν την Σπανού που έπαιζαν στο Eurobasket 2017, να προπονούμαι μαζί τους, όπως και τη Φαδούλα και την Παυλοπούλου. Είναι ωραίο να παίζεις με παίκτριες που έχει παίξει αντίπαλες».

Πώς είναι η εμπειρία να παίζεις τελικό Κυπέλλου γυναικών στα 20;

«Είχε πάρα πολύ κόσμο, ήταν πολύ ωραίο αυτό. Εγώ δεν το περίμενα, αλλά είχε πάρα πολύ κόσμο. Είχαμε προετοιμαστεί. Λέγαμε ότι πάμε να τα δώσουμε όλα και ήταν το τελευταίο μας ματς. Δεν σκεφτόμουν τίποτα. Απλά ότι είναι ένα ματς και ότι πρέπει να δώσω το 100% και να είμαστε πολύ καλές. Δεν είδα αν είναι τελικός κυπέλλου, απλά όπως σε κάθε αγώνα έλεγα, πάμε να τα δώσω όλα, 100%, να είμαι συγκεντρωμένη. Αυτό, να κάνω αυτό που ξέρω. Okay. Ένα παιχνίδι είναι το μπάσκετ, αν δεν το απολαύσεις δεν θα είσαι καλός».

Το... όνειρο για το μέλλον και η Νάγια σαν άνθρωπος

Ποιο είναι το όνειρό σου τα επόμενα πέντε χρόνια

«Θέλω να 'μαι βασική στην Εθνική Ελλάδος. Να 'μαι εκεί. Αλλά αυτό θα γίνει μόνο με τη δουλειά μου..».

Είσαι διατεθειμένη να το κάνεις; Να δουλεύεις όλο το καλοκαίρι;

«Ναι, από τη στιγμή που με πήραν μία φορά στην Εθνική, ε, μου είχε δώσει boost αυτό και πιστεύω ότι αν δουλέψω κι άλλο και άλλο και άλλο, θα έχω περισσότερα πράγματα».

Μπορεί να ζήσει μία γυναίκα μόνο από το μπάσκετ γυναικών στην Ελλάδα;

«Εξαρτάται από την ομάδα. Υπάρχουν παίκτριες, αθλήτριες που έχουν και δεύτερη δουλειά γιατί δεν τα βγάζεις πέρα με τη μία δουλειά. Δεν είναι σαν το αντρικό που ζούν από αυτό. Ναι, καμία σχέση. Αλλά σε μερικές ομάδες πιστεύω το έχουν δει πιο επαγγελματικά. Γιατί εδώ λέγεται ερασιτεχνικό το πρωτάθλημα μας. Αλλά στο εξωτερικό σίγουρα μπορείς να ζήσεις από το μπάσκετ».

Έχεις σκεφτεί να πας;

«Ναι, θα 'θελα πάρα πολύ, αλλά θα πρέπει να δουλέψω κι άλλο. Για να πιστέψω περισσότερο».

Ποιο είναι το είδωλό σου;

«Είδωλο; Ο αδερφός μου. Αντικειμενικά, ναι, δουλεύει πάρα πολύ και με έχει βοηθήσει πάρα πολύ. Όπως και οι γονείς μου το ίδιο, γιατί αυτοί με βοηθούν. Αν έχεις ανθρώπους που σε στηρίζουν και βλέπεις ότι προσπαθούν, εσύ γιατί να μην προσπαθείς; Να τους ανταμείψεις γι' αυτά που σου έχουν δώσει».

Από αθλητές, ο Ίρβινγκ μου αρέσει πάρα πολύ. Τον έβλεπα μικρή με τον αδερφό μου που έπαιζαν Καβς εναντίον Warriors, ήμουνα Cavs all the way. Εντάξει, και η Μάλτση είναι πάρα πολύ καλή παίκτρια. Είμαι πολύ χαρούμενη και χαίρομαι ειδικά όταν βλέπω να παίζουν και Ελληνίδες παίκτριες».