Καιρός να πετάξουμε τα ψηφιακά μπιμπερό

• Η μηχανολογική παρωδία των τεχνητών «εφέ»
• Μια παράδοξη «συνεννοχή» εταιρειών και αγοραστών
• Η ανάγκη για αυθεντική ταυτότητα

Η αυτοκίνηση χρωστά την ύπαρξη και το πάθος της στους κινητήρες εσωτερικής καύσης. Ο αναλογικός χαρακτήρας ενός κινητήρα, η μηχανική αίσθηση ενός ακριβούς κιβωτίου ταχυτήτων και ο τρόπος με τον οποίο ο ήχος κλιμακώνεται όσο ανεβαίνουν οι στροφές, αποτελούν μια εμπειρία που διαμόρφωσε την οδηγική μας κουλτούρα. Τα θερμικά αυτοκίνητα δεν έχασαν ξαφνικά την αξία τους, ούτε η ιστορία τους παραγράφεται επειδή η τεχνολογία προχώρησε.

Από την άλλη πλευρά, η ηλεκτροκίνηση έφερε στο προσκήνιο μια αντικειμενικά ανώτερη μηχανολογική αρχιτεκτονική σε τομείς όπως η ενεργειακή αποδοτικότητα, η ακαριαία παροχή ροπής, το χαμηλό κέντρο βάρους και η απόλυτη πολιτισμένη λειτουργία. Η ικανότητα ενός ηλεκτρικού συστήματος να μεταφέρει την ισχύ στο οδόστρωμα χωρίς υστέρηση, χωρίς κραδασμούς και χωρίς διακοπές, είναι ένα τεχνολογικό επίτευγμα που επαναπροσδιορίζει την έννοια της δυναμικής οδήγησης.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι η συνύπαρξη των δύο αυτών διαφορετικών κόσμων. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η νέα τεχνολογία στερείται την αυτοπεποίθηση να σταθεί στα δικά της πόδια και καταφεύγει σε έναν ανούσιο μιμητισμό του παρελθόντος.

Η μηχανολογική παρωδία των τεχνητών «εφέ»

Είναι πραγματικά οξύμωρο να βλέπει κανείς εξελιγμένες αυτοκινητοβιομηχανίες να επιστρατεύουν στρατιές προγραμματιστών για να σαμποτάρουν, ουσιαστικά, τα ίδια τους τα επιτεύγματα. Όταν παίρνεις ένα ηλεκτρικό σύστημα μετάδοσης, το κύριο πλεονέκτημα του οποίου είναι η αδιάλειπτη και γραμμική επιτάχυνση, και του προγραμματίζεις τεχνητές διακοπές ισχύος για να προσομοιώσεις αλλαγές σχέσεων, δεν καινοτομείς. Απλώς υποβαθμίζεις μια ανώτερη λειτουργία για χάρη της θεατρικότητας.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους συνθετικούς ήχους που αναπαράγονται από τα ηχεία. Όσο προηγμένοι κι αν είναι οι αλγόριθμοι, ο τεχνητός θόρυβος παραμένει μια ψηφιακή απομίμηση που θυμίζει περισσότερο προσομοιωτή σε video game παρά πραγματική μηχανική αλληλεπίδραση. Η προσπάθεια να επιβληθεί ένας ψεύτικος βρυχηθμός V8 στην απόλυτη ησυχία του ηλεκτροκινητήρα ακυρώνει την ίδια την ποιότητα κύλισης και τη διακριτική φύση που κάνουν ένα προηγμένο ηλεκτρικό όχημα να ξεχωρίζει.

Μια παράδοξη «συνεννοχή» εταιρειών και αγοραστών

Αυτή η τάση προς τον μιμητισμό δεν είναι τυχαία, αλλά το αποτέλεσμα μιας αμοιβαίας ανασφάλειας. Οι κατασκευαστές μοιάζουν να φοβούνται ότι, χωρίς τα γνώριμα «παραδοσιακά» ερεθίσματα, τα μοντέλα τους θα θεωρηθούν αποστειρωμένα. Αντί να εμπιστευτούν την εγγενή ανωτερότητα των επιδόσεων και της οδικής συμπεριφοράς των ηλεκτρικών τους κατασκευών, επιλέγουν την εύκολη λύση των τεχνητών εντυπωσιασμών.

Όμως η ευθύνη βαραίνει και το αγοραστικό κοινό. Ένα μεγάλο μέρος των καταναλωτών δηλώνει έτοιμο να αγκαλιάσει την τεχνολογική εξέλιξη, αλλά στην πράξη αναζητά «χάντρες και καθρεφτάκια» για να νιώσει ασφάλεια. Απαιτεί από μια τεχνολογία του μέλλοντος να κάνει «βρουμ-βρουμ» και να «κλωτσάει» στις αλλαγές, απλώς και μόνο για να τροφοδοτήσει μια οδηγική νοσταλγία. Πρόκειται για μια αμήχανη συνεννοχή: οι εταιρείες προσφέρουν μια ψηφιακή ψευδαίσθηση κι εμείς προσποιούμαστε ότι την έχουμε ανάγκη.

Η ανάγκη για αυθεντική ταυτότητα

Η ομορφιά της αυτοκίνησης βασιζόταν πάντα στην ποικιλία και την ειλικρίνεια των κατασκευών. Ο θερμικός κινητήρας έχει τη δική του, αδιαμφισβήτητη γοητεία, τη μηχανική του ψυχή και μια ιστορία που δεν χρειάζεται να παραμορφώνεται μέσα από ψηφιακά φίλτρα.

Τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα έχουν όλα τα φόντα να διαμορφώσουν τη δική τους, αυτόνομη προσωπικότητα. Η άμεση απόκριση, η ησυχία στην καμπίνα, η ακρίβεια στην κατανομή της ροπής και η τεχνολογική τους υπεροχή είναι υπεραρκετά για να προσφέρουν συγκίνηση στον οδηγό. Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να τα αντιμετωπίζουμε σαν απομιμήσεις του παρελθόντος και να τα αφήσουμε να είναι απλώς ο εαυτός τους.