Η Porsche 911 και το νόημα των πραγμάτων
Μόλις επέστρεψα από την Κρήτη, όπου είχα την τύχη να πάρω μέρος στο διεθνές Media Drive της νέας Porsche 911 (διάβασε το αναλυτικό ρεπορτάζ εδώ). Και καθώς η ένταση των δύο τελευταίων ημερών κατακάθεται και οι εικόνες παίρνουν σιγά-σιγά τη θέση τους, αρχίζω να σκέφτομαι, ότι ήταν μια εμπειρία που ξεπερνούσε τα όρια μιας απλής δοκιμής αυτοκινήτου: ήταν ένα ταξίδι στην καρδιά ενός θρύλου που συνεχίζει να εξελίσσεται.
Οδηγώντας τις διαφορετικές εκδόσεις της πιο εμβληματικής Porsche, συνειδητοποίησα ξανά ότι η 911 δεν είναι μόνο ένα μηχανολογικό δημιούργημα. Είναι κάτι πολύ περισσότερο από το άθροισμα των μερών της: πρόκειται για μια σύνθεση τεχνολογίας και συναισθήματος, μια ιδέα που παραμένει ζωντανή για πάνω από έξι δεκαετίες.
Περισσότερο από ένα αυτοκίνητο
Η Porsche 911 είναι στην πραγματικότητα μια «ανορθογραφία» που έγινε μύθος. Ο κινητήρας πίσω από τον πίσω άξονα θα έπρεπε κανονικά να είναι μειονέκτημα, μια επιλογή που σε κάθε άλλο μοντέλο θα καταδικαζόταν ως λάθος. Κι όμως, η Porsche κατάφερε να το μετατρέψει σε πλεονέκτημα. Με δεκαετίες εξέλιξης, μικρές και μεγάλες καινοτομίες και αμέτρητες ώρες βελτίωσης και τελειοποίησης, η 911 απέδειξε ότι η μηχανολογία μπορεί να «καμπυλώσει» τους κανόνες της φυσικής.
Και μέσα από αυτή την πορεία, έγινε κάτι περισσότερο από αυτοκίνητο. Έγινε πολιτιστικό σύμβολο, μια ιδέα που εμπνέει οδηγούς και μηχανικούς, ένα παράδειγμα του πώς η τεχνολογία μπορεί να συναντήσει το συναίσθημα.
Όταν βρέθηκα στην Κρήτη, πίσω από το τιμόνι της χειροκίνητης Carrera T και της συλλεκτικής Spirit 70, συνειδητοποίησα ότι οδηγούσα κάτι που ξεπερνάει το αντικείμενο. Ένα άθροισμα μετάλλου, βιδών, ηλεκτρονικών και καλωδίων δεν θα έπρεπε να προκαλεί τέτοιο συναισθηματικό βάρος. Κι όμως, η 911 το κάνει. Σε κάθε αλλαγή σχέσης, σε κάθε στροφή, σε κάθε άγγιγμα του πεντάλ, ένιωθα πως δεν κρατούσα απλώς ένα τιμόνι· κρατούσα ένα κομμάτι πολιτισμού.
Το δίλημμα
Κι εδώ μπαίνει το δίλημμα. Πώς δικαιολογούνται αυτά τα αυτοκίνητα σε έναν κόσμο όπου οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν καν να τα ονειρευτούν; Σε έναν κόσμο ανισοτήτων, η 911 μοιάζει με μια πολυτέλεια που δεν έχει θέση. Κι όμως, νομίζω πως υπάρχει μια απάντηση. Όπως δεν χρειάζεται να έχεις έναν Πικάσο στον τοίχο σου για να απολαμβάνεις την τέχνη, έτσι και δεν χρειάζεται να κατέχεις μια 911 για να εμπνέεσαι από αυτήν. Η ύπαρξή της μας θυμίζει τι μπορεί να πετύχει η ανθρώπινη δημιουργικότητα όταν το πάθος και η τεχνολογία συναντιούνται.
Η 911 δεν «υπηρετεί» την κοινωνία με τον πρακτικό τρόπο που το κάνει ένα φθηνό μικρό αυτοκίνητο. Υπηρετεί με έναν άλλο, πιο αφηρημένο αλλά εξίσου ουσιαστικό τρόπο: μας θυμίζει ότι δεν είμαστε μόνο όντα ανάγκης αλλά και όντα επιθυμίας· ότι η τελειότητα δεν βρίσκεται μόνο στο «αρκετό», αλλά και στο «παραπάνω». Είναι μια υπενθύμιση ότι ακόμα κι αν οι περισσότεροι από εμάς δεν θα την αποκτήσουμε ποτέ, μπορούμε να τη δούμε, να τη θαυμάσουμε, να τη νιώσουμε έστω και για λίγο – και αυτό αρκεί.
Οι άνθρωποι πίσω από το μύθο
Όμως, όσο μιλούσα μέσα μου για μηχανολογία και φιλοσοφία, δεν μπορούσα να αγνοήσω και κάτι πιο γήινο: τους ανθρώπους. Από την ομάδα της Porsche Ελλάδας μέχρι τα στελέχη που ήρθαν από την κεντρική Ευρώπη, ήταν ξεκάθαρο ότι τίποτα από όσα ζήσαμε στην Κρήτη δεν θα είχε την ίδια αξία χωρίς τη δική τους υπέρβαση. Η προσοχή στη λεπτομέρεια, η διάθεση να λύσουν κάθε μικρό ζήτημα, η προσωπική τους ενέργεια και το πάθος με το οποίο στήριξαν το event έδωσαν σε αυτήν την εμπειρία μια άλλη διάσταση.
Γιατί στο τέλος, η 911 είναι πράγματι κάτι παραπάνω από ένα αυτοκίνητο. Αλλά και οι άνθρωποι που στέκονται πίσω από το τιμόνι της ιστορίας της –σχεδιαστές, μηχανικοί, στελέχη– είναι εκείνοι που φροντίζουν να παραμένει μύθος.
Η επιθυμία που μένει
Η εμπειρία στην Κρήτη με έβαλε σε σκέψεις. Η Carrera T με έκανε να νιώσω ξανά την αγνότητα της μηχανικής αλληλεπίδρασης, εκείνη τη χαρά του να δουλεύεις το κιβώτιο, να ακούς τον boxer να ανεβαίνει στις στροφές και να αισθάνεσαι κάθε πληροφορία στο τιμόνι. Η Spirit 70, από την άλλη, μου έδειξε πώς το μέλλον μπορεί να ενσωματώσει την παράδοση χωρίς να τη σβήσει· η υβριδική τεχνολογία δεν ήρθε να αλλοιώσει τον μύθο, αλλά να τον ενισχύσει. Και οι δύο μαζί με άφησαν με το ίδιο συναίσθημα: ότι η 911 δεν είναι αντικείμενο πολυτέλειας· είναι μια εμπειρία που δύσκολα συγκρίνεται με οτιδήποτε άλλο.
Η οδήγησή της με έκανε να τη θέλω ακόμα περισσότερο. Όχι σαν τρόπαιο ή σύμβολο status, αλλά σαν μια εμπειρία που θα ήθελα να ξαναζήσω. Και δεν ντρέπομαι καθόλου γι’ αυτό. Γιατί κάποιες επιθυμίες δεν είναι υλιστικές - είναι κομμάτι της ανθρώπινης φύσης μας, η ανάγκη να αγγίξουμε το καλύτερο που μπορούμε. Η 911 είναι μία από αυτές. Και όσο θα συνεχίζει να υπάρχει, θα υπάρχει και το όνειρο.
Ακολουθήστε την σελίδα του gMotion στο Facebook!