Η έξοδος δεν είναι μόνο οδική

• Δεν πας διακοπές - κουβαλάς ζωή
• Τα «τυπικά» που αξίζουν περισσότερη σημασία
• Ο χρόνος είναι φίλος - αν του το επιτρέψεις
• Ο δρόμος έχει το δικό του συμβολισμό
• Καλή έξοδο. Όχι μόνο από την πόλη

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, συμβαίνει το ίδιο: όλοι φεύγουν. Άλλοι για το χωριό, άλλοι για εκδρομή, άλλοι για να «ξεφύγουν». Το Πάσχα στην Ελλάδα έχει κάτι το τελετουργικό - όχι μόνο στα τραπέζια, στις λαμπάδες και στα αυγά, αλλά και στη σχέση μας με το δρόμο.

Είναι σαν να κουβαλάμε όλοι μας μια ανάγκη να απομακρυνθούμε. Κι επειδή οι αποστάσεις στην Ελλάδα είναι μικρές, νομίζουμε ότι φεύγουμε εύκολα. Δεν φεύγουμε, όμως. Απλώς μεταφερόμαστε - πολλές φορές με όλα μας τα βάρη στο πίσω κάθισμα.

Η «πασχαλινή έξοδος» δεν είναι μετακίνηση. Είναι μετάβαση - από την πίεση στην προσδοκία, από την πόλη στην επαρχία, από την καθημερινότητα σε κάτι που ελπίζουμε πως θα είναι λίγο πιο ανάλαφρο.

Αν δεν το δεις έτσι, είναι εύκολο να πιστέψεις ότι πρόκειται απλώς για χιλιόμετρα σε έναν εθνικό ή επαρχιακό δρόμο. Και να μην προσέξεις αυτά που μετρούν.

Δεν πας διακοπές - κουβαλάς ζωή

Το αυτοκίνητο δεν είναι ποτέ άδειο. Ούτε όταν το πορτ μπαγκάζ είναι μισογεμάτο. Κουβαλάς μαζί σου τη βιασύνη των τελευταίων ημερών, τις σκέψεις που δεν πρόλαβες να βάλεις σε τάξη, την ανησυχία για την επιστροφή, τα πρόσωπα που θα δεις ή που δεν θα δεις φέτος.

Και, πάνω απ’ όλα, κουβαλάς ευθύνη. Για σένα. Για τους ανθρώπους που έχεις μαζί σου.
Για τους ανθρώπους που οδηγούν δίπλα σου.

Δεν το λέμε συνέχεια για να σε φοβίσουμε. Το λέμε για να το θυμηθείς την ώρα που οδηγείς με τα μάτια σου, αλλά σκέφτεσαι με το μυαλό κάπου αλλού. Δεν είσαι μόνος στον δρόμο. Ούτε εσύ - ούτε τα προβλήματά σου.

Τα «τυπικά» που αξίζουν περισσότερη σημασία

Όλοι τα λένε. Λίγοι τα κάνουν. Αλλά κάθε χρόνο, η στατιστική δείχνει το ίδιο: όσοι δεν έλεγξαν φρένα, πίεση ελαστικών, φώτα, ζώνες, αποστάσεις, βρέθηκαν στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή.

Αν δεν το κάνεις για σένα, κάν’ το για τον άλλον που θα βρεθεί μπροστά σου, όταν εσύ δεν έχεις πρόσφυση ή χρόνο αντίδρασης ή συγκέντρωση. Δεν είναι θέμα «καλής οδήγησης». Είναι θέμα σεβασμού.

Ο χρόνος είναι φίλος - αν του το επιτρέψεις

Δεν θα κριθεί τίποτα αν φτάσεις ένα τέταρτο αργότερα. Δεν θα αλλάξει ο κόσμος αν αφήσεις κάποιον να περάσει. Δεν θα σου μετρηθεί η αξιοπρέπεια από το αν θα «χωθείς» στην έξοδο για Θήβα ή αν θα περιμένεις με υπομονή.

Το Πάσχα δεν είναι χρονόμετρο. Και μόνο αν του δώσεις χώρο, θα μπορέσεις να νιώσεις τη διαφορά ανάμεσα στο να «φεύγω» και στο να ξεφεύγω.

Ο δρόμος έχει το δικό του συμβολισμό

Δεν οδηγείς μόνο για να πας κάπου. Οδηγείς για να ξαναβρείς λίγη ησυχία. Για να σταματήσεις να μιλάς και να αρχίσεις να ακούς. Για να σκεφτείς - ή να ξεχαστείς.

Το Πάσχα έχει αυτό το σιωπηλό φορτίο: πίσω από τις εικόνες της Ανάστασης, της οικογένειας, του αρνιού στη σούβλα, υπάρχει η έντονη ανάγκη να επαναπροσδιορίσεις τον εαυτό σου. Κι ο δρόμος - όσο κλισέ κι αν ακούγεται - είναι από τα λίγα μέρη που μπορείς πραγματικά να το κάνεις. Με έναν όρο: να φτάσεις.

Καλή έξοδο. Όχι μόνο από την πόλη

Κράτα τη μηχανή ήρεμη, την προσοχή σου ζωντανή, την ανυπομονησία σου χαμηλά. Αν έχεις κόσμο μαζί σου, φρόντισέ τον. Αν είσαι μόνος, φρόντισε εσένα.

Και θυμήσου πως, σε τελική ανάλυση, το μόνο που αξίζει στο τέλος αυτής της διαδρομής
είναι να μπορείς να πεις: «Οδήγησα σωστά. Έφτασα καλά. Δεν άφησα πίσω μου σκουπίδια. Και πήρα μαζί μου ό,τι πραγματικά άξιζε».

Φωτογραφίες: Eurokinissi