Ο ύμνος των γηπέδων Baseball

Του Κωνσταντίνου Δαυλού

Το Baseball είναι Αμερικανιά. Αυτό είναι κάτι που όλοι συμφωνούμε και το γράφω από την αρχή για να μην χρειαστεί να το ξεδιαλύνω παρακάτω. Δεν είναι όμως όποια κι όποια Αμερικανιά. Γιατί Αμερικανιά είναι και τα χάμπουργκερ και τα τζιν και ο κινηματογράφος και το μπάσκετ, αλλά τα έχουμε χάψει κανονικά και δεν έχουμε βγάλει άχνα. Τί είναι λοιπόν εκείνο που κάνει το Baseball τόσο ιδιαίτερη και δύσπεπτη Αμερικανιά;

Είναι το γεγονός ότι γύρω από το Baseball αναπτύσσεται ολόκληρη η αμερικανική κοινωνία. Στηρίζεται ο θεσμός της οικογένειας και η καλή σχέση του πατέρα και του γιού (μερικές φορές και της κόρης). Σε αυτό το άθλημα στηρίζεται μεγάλο μέρος της ιστορίας αυτού του πολύ νέου έθνους, το οποίο έπρεπε να βρει τον καταλύτη που θα συνέδεε όλους εκείνους τους ετερόκλητους ανθρώπους που έφταναν καραβιές στη Νέα Υόρκη απ’ όλο τον κόσμο. Και το Baseball ήταν ακριβώς αυτό, καθώς κατέληξε να δώσει ιστορία στο αμερικανικό έθνος το οποίο -εξαιρώντας τον εμφύλιο πόλεμο- στην ουσία δεν έχει ιστορία. Ή αν θέλετε δεν έχει προϊστορία. Γι’ αυτό και αναγάγει σε πολύ σημαντικά τα πρόσφατα, τα οποία για εμάς τους Έλληνες που έχουμε ιστορία χιλιάδων ετών, φαίνονται αστεία.

Και θα σας το αποδείξω αυτό λέγοντας σας μία ιστορία.

Ήταν 1918 και η Αμερική ετοιμαζόταν να εμπλακεί στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε οι διοργανωτές των τελικών του Πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς σκεφτόντουσαν ιδέες για να ανεβάσουν το πατριωτικό ηθικό των θεατών που θα έρχονταν να δουν τον πρώτο αγώνα ανάμεσα στους Red Sox και τους Cubs. Σκέφτηκαν λοιπόν, στο μεγάλο κενό του 7ου γύρου -το επονομαζόμενο «7th inning stretch»- η μπάντα να έπαιζε ένα πατριωτικό τραγούδι αφιερωμένο στη σημαία, που μέχρι τότε ακουγόταν κυρίως στους στρατώνες.

Το τραγούδι σημείωσε μεγάλη επιτυχία και μάλιστα σε κάποιο σημείο που κορυφώνεται η μελωδία, ο κόσμος χειροκρότησε αυθόρμητα, σφύριξε και ήταν πολύ ικανοποιημένος. Έτσι, οι διοργανωτές αποφάσισαν να βάλουν το ίδιο τραγούδι και στο επόμενο παιχνίδι, και στο επόμενο. Η χρονιά τελείωσε, όμως η επιτυχία του τραγουδιού οδήγησε τους διοργανωτές να το επιλέξουν και για τα παιχνίδια της επόμενης κανονικής περιόδου. Πολύ σύντομα το τραγούδι ήταν μόδα και ακουγόταν σε όλα τα γήπεδα της χώρας. Είχε τον τίτλο «Star-Spangled Banner» και το 1931, όταν η χώρα αποφάσισε ότι θα πρέπει να επιλέξει τον Εθνικό της Ύμνο, ποιον λέτε ότι επέλεξε; Μα φυσικά το τραγούδι που ήξεραν όλοι μέσα από τα γήπεδα του Baseball.

Έτσι εξηγείται και για ποιο λόγο, ακόμη και σήμερα στην κορύφωση του Εθνικού τους Ύμνου οι Αμερικάνοι χειροκροτούν και σφυρίζουν. Διότι το έκαναν από το 1918 και για 13 χρόνια, όταν ακόμη η συγκεκριμένη μελωδία ήταν ένα απλό πατριωτικό τραγουδάκι, αφιερωμένο στη σημαία, που ακουγόταν στο γήπεδο, ανάμεσα σε μπύρα και hot dog.

Τελειώνοντας θα ήθελα να κάνω έναν μικρό παραλληλισμό με την σύγχρονη Ελλάδα. Πολύ φοβάμαι ότι η χώρα μας στη σύγχρονη έκφανσή της, δεν έχει κάτι ανάλογο όπως έχει η Αμερική με το Baseball, που να τις δίνει κοινωνική συνοχή. Μήπως λοιπόν θα έπρεπε ως χώρα κάποια στιγμή να ανακαλύψουμε το δικό μας Baseball και να το προτάξουμε για να μην χαθούμε; Το τί θα είναι αυτό δεν το ξέρω. Η Παιδεία μας; Η Ιστορία μας; Ο Πολιτισμός μας; Άγνωστο. Σίγουρα όμως χρειαζόμαστε κάτι και γρήγορα.

Πηγή: www.baseball-bet.gr