Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες... (vid)

Τα παιχνίδια του Παναθηναϊκού με τον Ολυμπιακό ήταν, είναι και θα είναι... όλα τα λεφτά, είτε τα βλέπεις από «πράσινη»(όπως στην περίπτωσή μας) είτε από «ερυθρόλευκη» σκοπιά. Με αφορμή την σημερινή «μάχη» στην Λεωφόρο, γυρίζουμε τον χρόνο πίσω, θυμόμαστε πέντε ντέρμπι(τόσα μας ζήτησαν, τόσα σας γράφουμε) και τα συνοδεύουμε με διάφορες προσωπικές ιστορίες, που όλοι σας λίγο ή πολύ, μέσα ή έξω από τα γήπεδα έχετε ζήσει. Τα χρόνια περνάνε, μεγαλώνεις, ωριμάζεις, κάνεις οικογένεια. Το άγχος, ο κόμπος στο λαιμό, η αδρεναλίνη παραμένουν στοιχεία αναλλοίωτα πριν από αυτές τις αναμετρήσεις.

ΣΕΖΟΝ 1999-2000: ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ-ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ 2-2

Θυμάμαι ήταν τα γενέθλια του μικρού μου αδελφού που έκλεινε τα 7. Έξι χρόνια διαφορά έχουμε. Tα πιτσιρίκια στο σαλόνι και οι ''μεγάλοι'' μαζί με τους εφήβους στο παιδικό δωμάτιο. Δέκα άτομα σε λίγα τετραγωνικά. Μισοί-μισοί. Ένας οικογενειακός φίλος, ο Γιώργος ο Μπουρλάκος, φρόντισε να φέρει των αποκωδικοποιητή του Filmnet και να μετατρέψει το σπίτι σε γήπεδο!

Εκείνη την χρονιά, της ομαδάρας του Κυράστα πηγαίναμε με τον πατέρα μου, όποτε το επέτρεπαν οι επαγγελματικές του υποχρεώσεις(ναυτικός γαρ), μέσα και έξω. Στο 2-2 της Νεάπολης με τον Ιωνικό, στο 1-0 επί της ΑΕΚ με την «οβίδα» του Κόλα στο 90' και σε άλλα παιχνίδια. Στο παιχνίδι που θα έκρινε το πρωτάθλημα, η μαμά άναψε... κόκκινο γιατί «θα γίνονταν φασαρίες» και άντε να την κάνεις «σκαστός» από το νησί για να πας Καλογρέζα.

Σε ένα κατάμεστο ΟΑΚΑ, με οπαδούς και των δύο ομάδων, ο Ανατολάκης κάνει το 1-0 και στέλνει... φιλάκια! Ο Γκαλέτο ισοφαρίζει, ο Φύσσας έχει δοκάρι και στο δεύτερο ημίχρονο ο αγαπημένος μου, Νίκος Λυμπερόπουλος, κάνει το 2-1! Δεν θα το ξεχάσω ποτέ! Την ώρα που ισοφαρίζει ο Αλεξανδρής, ακόμη πανηγυρίζω το γκολ του «Λύμπε»! Εγκεφαλικό...

Το τελικό 2-2 «βολεύει» τον Ολυμπιακό και όσες φορές και αν έψαξα στο youtube δεν υπάρχει πουθενά η ΤΕΡΑΣΤΙΑ, η ΑΠΙΘΑΝΗ, η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ευκαιρία του Παναθηναϊκού να κάνει το 2-3 στο φινάλε, με την προβολή του Βαζέχα σε κενή εστία να περνά πάνω από τα δοκάρια. Ένα βράδυ που τα μάτια δεν έκλεισαν λεπτό...

ΣΕΖΟΝ 2002-2003: ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ-ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ 3-2

Λεωφόρος. Η χρονιά της Ριζούπολης. Εισιτήρια έχουν μείνει ελάχιστα και πλάνο ιδιαίτερο για παρουσία δεν υπήρχε. Στην βάφτιση της αδελφής μου, «ψήνω» τον θείο μου(ο άνθρωπος που με έκανε Παναθηναϊκό) με την ατάκα '' βάζω τα εισιτήρια, βάζεις τα λεφτά''. Βλέπετε είχαν μείνει, αν θυμάμαι καλά, μόνο «50άρια» στην Θύρα 5. Με το 100άρικο στην τσέπη, ξεκίνησα το... υπερατλαντικό ταξίδι, «έσκασα» στην Λεωφόρο και πρόλαβα στο τσακ, δύο από τα τελευταία «μαγικά» χαρτάκια.

Φυσικά αποζημιωθήκαμε στο έπακρο. Ο Παναθηναϊκός έβαλε 5 γκολ, νίκησε 3-2 και στο γκολ του Γιόνας Κόλκα που έκρινε και το παιχνίδι, αν και βρισκόμασταν στα ''ορεινά'' της Θύρας, εγώ βρέθηκα σχεδόν στα κάγκελα και ο θείος μου στο... άγνωστο για περίπου πέντε λεπτά! Πανζουρλισμός, τρέλα, μοναδικά συναισθήματα που μόνο το ποδόσφαιρο μπορεί να προσφέρει. Αγνοείται από εκείνους τους πανηγυρισμούς, το καπέλο που φορούσα...

ΣΕΖΟΝ 2003-2004: ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ-ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ 2-2

Στην τελευταία χρονιά του Λυκείου, με τις ελευθερίες να έχουν αυξηθεί, παρά την απόσταση, το γήπεδο με τον «κολλητό, Θανάση, ήταν μία από τις δραστηριότητες μας όταν τα σ/κ είχαν Αθήνα. Το «βρες εισιτήρια ρε μαλάκα στο Γκύζη μένεις» δεν ήταν αρκετό και έπρεπε ξανά να βγάλω το φίδι από την τρύπα. Πάλι στο παραπέντε, αυτή την φορά από τους Cocneys εξασφάλισα δύο εισιτήρια στο πέταλο 6-7 και μαζί φουτεράκι με το μπουλντόγκ σήμα-κατατεθέν του συνδέσμου. Έντεκα χρόνια μετά παραμένει ακμαίο!

Σε αυτό το ματς, ο Παναθηναϊκός δεν έπρεπε να χάσει. Το ματς στράβωσε αλλά ο Γιάννης Γκούμας ακριβώς μπροστά στα μάτια μας, έστελνε την μπάλα στο πλεκτό, ισοφάριζε για 2-2 και έχριζε φαβορί για τον τίτλο το «τριφύλλι». Ακολούθησαν σουβλάκια στην πίτα του παππού(ήταν της μόδας εκείνη την εποχή) και ατελείωτες συζητήσεις στο σπίτι της γιαγιάς-Μανιώς για το αν οι «πράσινοι» θα καταφέρουν να κρατήσουν την πρωτιά μέχρι τέλους. Τούμπα, Κορυδαλλός και Πύργος έδωσαν τις απαντήσεις...

ΣΕΖΟΝ 2004-2005: ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ-ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ 1-0

Παρέα ξανά ο θείος Απόστολος. Ντέρμπι... φωτιά, ο Παναθηναϊκός θέλει μόνο νίκη και θα την πάρει με το γκολ του Κωνσταντίνου. Σε όλο το πρώτο ημίχρονο, στην Θύρα 12, έχω έναν τύπο πίσω από το κεφάλι μου, γύρω στα 45, ο οποίος μπορεί να ήταν και Ολυμπιακός. Δεν έχει σταματήσει λεπτό να βρίζει τον «Μιχαλάκη». Προφανώς δεν έβλεπε το μέλλον και την προδοσία. Ήταν... κολλημένος με τον Κύπριο. «Τι παλτό είναι αυτό», «βγάλτον έξω», «δεν μπορεί να κουνηθεί». Μόνο κράξιμο! Ούτε τραγούδι για την ομάδα του, ούτε τίποτα. Μόνο κράξιμο για τον επιθετικό του «τριφυλλιού».

Όταν ο Κύπριος το... παστέλωσε, να με συγχωρείτε, το πανηγύρισα μαζί του το γκολ! Οι ατάκες μου βέβαια δεν γράφονται αλλά, νομίζω, μπορείτε να τις φανταστείτε. Κάποια στιγμή, για να καταλάβετε το κόλλημα του, μου λέει «τι με βρίζεις ρε φίλε, δεν το έβαλε ο Κωνσταντίνου, ο Γκούμας το έβαλε»...

ΣΕΖΟΝ 2013-2014: ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ-ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ 0-3

Η ζωή προχωρά και δυστυχώς αυτό το τεράστιο «διπλό» το είδα στο γραφείο και όχι στο γήπεδο. Είναι αυτό που λέμε «η καλύτερη μέρα στην δουλειά». Ο αήττητος ως τότε Ολυμπιακός θα δει... αστεράκια μέσα στο γήπεδο του, από τον Μπεργκ και την παρέα του. Και ένα και δύο και τρία γκολάκια από την ομαδάρα του Γιάννη Αναστασίου σε μια τεράστια νίκη σε βάρος ενός ολόκληρου συστήματος.

Για κάποιον λόγο που δεν μπορώ να εξηγήσω, δεν έχω πανηγυρίσει καθόλου το 2-0. Κοιτούσα την εικόνα του Σουηδού να τρέχει με ανοιχτά χέρια και ένιωθα γεμάτος. Δεν το έχω ξανανιώσει αυτό το συναίσθημα. Ίσως να κρατούσα δυνάμεις και για το 3-0...