«Χρόνια πολλά στον παίκτη και στον πρόεδρο που γνώρισα και λάτρεψα»!

Ναι, το γνωρίζω πολύ καλά. Αλλωστε το διάβαζα και σε κομμάτια πολύ καλών Ελλήνων δημοσιογράφων, όταν διεκδικούσε για πρώτη φορά την προεδρία της UEFA. Για πολλούς Ελληνες και... ίσως τους περισσότερους συναδέλφους μου ο Μισέλ Πλατινί ήταν βεβαίως ένας καλός ποδοσφαιριστής, που όμως αμαύρωσε το όνομά του πανηγυρίζοντας το «ματωμένο» γκολ στο Χέιζελ και από εκεί και πέρα σαν παράγοντας έχει ανεχθεί όλη τη διαφθορά του ποδοσφαίρου και κατ’ επέκταση της «παράγκας της Νιόν» μόνο και μόνο επειδή δεν τιμώρησε αυτεπάγγελτα τη Λιόν για το περίφημο 7-1 στο Ζάγκρεμπ επί της Ντιναμό. Είναι κάτι που διάβασα πρόσφατα.

Είναι εκείνος, που ακριβώς επειδή είναι Γάλλος, ευθύνεται για το χέρι του Τιερί Ανρί στο περίφημο μπαράζ των «τρικολόρ» με την Ιρλανδία το οποίο ο διαιτητής δεν είδε ή έκανε πως δεν είδε και πριν από μερικές μέρες αποκαλύφθηκε πως ο Μπλάτερ δωροδόκησε με πέντε εκατ. ευρώ τους ηττημένους για να σταματήσουν να φωνάζουν για την εξόφθαλμη αδικία.

Για εμένα ο Μισέλ Πλατινί, που συμπληρώνει 60 χρόνια ζωής (γεννημένος 21/6/1955, γενέθλια που σπανίως έχει την ευκαιρία να γιορτάσει μακριά από μία μεγάλη ποδοσφαιρική διοργάνωση) είναι ένας άλλος Πλατινί. Σίγουρα, μπορεί να μην είμαι -και δεν είμαι- αντικειμενικός. Ο Μισέλ Πλατινί είναι εκείνος που ως παίκτης με βοήθησε να καταλάβω πως το ποδόσφαιρο είναι κάτι που πραγματικά μου αρέσει και όταν τον γνώρισα από κοντά ως παράγοντα με έκανε, αντί να τον απομυθοποιήσω, να τον λατρέψω περισσότερο.

Η πρώτη μου ανάμνηση από τον «Platoche», όπως τον αποκαλούν οι συμπατριώτες του (και για εκείνους άλλωστε αποτελεί ένα πρόσωπο που λατρεύουν να αμφισβητούν) ήταν ένα βράδυ με πολύ ομίχλη στο «Ζοφρί Γκισάρ», όταν η Σεντ Ετιέν υποδεχόταν τον Αρη για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της περιόδου 1979-80. Οι φωνές της μητέρας μου για να μην δω το ματς λόγω του προχωρημένου της ώρας και του σχολείου της επόμενης μέρας ηχούν ακόμα στα αυτιά μου, αλλά εγώ γνώρισα το απόλυτο ποδοσφαιρικό μου είδωλο με το νούμερο 10 στην πλάτη της πράσινης φανέλας.

Πώς θα μπορούσα να φανταστώ ότι μία τέτοια φανέλα θα μου την υπέγραφε τριάντα χρόνια αργότερα και μάλιστα στο σπίτι του καλύτερου φίλου του στο Σεντ Ετιέν παραμονή του αγώνα των «στεφανουά» με τον Ολυμπιακό τον Φλεβάρη του 2009;

Πως θα μπορούσα να φανταστώ ότι λίγα χρόνια νωρίτερα, σε κλήρωση στο Μονακό, θα τον έβλεπα να πέφτει στην αγκαλιά του Λάμπρου Σκόρδα λέγοντάς του ότι... «στην Ελλάδα είμαι Αρης γιατί είναι ο μοναδικός ελληνικός σύλλογος που έχω αντιμετωπίσει»!

Είχε προηγηθεί η γνωριμία μας στα πλαίσια των συνεδριάσεων των εκτελεστικών επιτροπών της UEFA, όταν όλοι οι Ευρωπαίοι δημοσιογράφοι αγνοούσαν φυσικά τους υπόλοιπους γραβατωμένους αξιωματούχους της ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας για να μιλήσουν μαζί του για ποδόσφαιρο.

Ηταν το πρώτο πράγμα που λάτρεψα στον παράγοντα Πλατινί. Το ότι δεν έγινε ποτέ παράγοντας! Το ότι δεν σκότωσε ποτέ μέσα του τον ποδοσφαιριστή! Συνέχισε να κάνει την ίδια πλάκα στους Ιταλούς δημοσιογράφους, όπως τότε που μεσουρανούσε στο καμπιονάτο. Και εκείνοι τον αντιμετώπιζαν με το ίδιο δέος φωνάζοντας... «Μισέλ – Μισέλ». Εγώ θα ήμουν ο άνετος; Που ζούσα τις πρώτες μου στιγμές σε απόσταση αναπνοής από το ποδοσφαιρικό μου είδωλο;

Πέρασε κατά σειρά απ’ όλους τους ποδοσφαιρικούς ρόλους. Πρώτα παίκτης, μετά προπονητής, τηλεσχολιαστής, προεδρεύων της οργανωτικής επιτροπής των Γάλλων για το Μουντιάλ του ’98, σύμβουλος του «αμαρτωλού» Σεπ Μπλάτερ ο οποίος αποτέλεσε (όσο κι αν δεν με... συμφέρει) τον παραγοντικό του δάσκαλο, μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της UEFA και της FIFA, πρόεδρος της UEFA όπου διανύει την τρίτη θητεία του και αν δεν βαρεθεί και αν τον αφήσει η πολύ καλή παρέα του στη Νιόν θα γιορτάζει τα 64^α του γενέθλια ως πρόεδρος της FIFA στη Ζυρίχη.

Ολους αυτούς τους ρόλους θα τους παρατούσε, είμαι σίγουρος, για να ξαναπαίξει ποδόσφαιρο, χωρίς να έχει μετανιώσει για τίποτα. Μιλάμε όμως για τον πρόεδρο της UEFA, που... εγκατέλειψε για λίγο τη διοργάνωση του Euro του 2008 στην Αυστρία και την Ελβετία για να διοργανώσει μπάρμπεκιου στον κήπο της Νιόν προς τιμήν των συμπαικτών του στο νικηφόρο Euro της Γαλλίας το 1984, τη στιγμή της απόλυτης αποθέωσής του, όταν κατάφερε να απαντήσει πρώτα απ’ όλα στους συμπατριώτες του...

Η προσωπική μου γνωριμία με τον Μισέλ Πλατινί θεμελιώθηκε στην ουσία λίγους μήνες πριν από την πρώτη του εκλογή στην προεδρία της UEFA, τον Νοέμβριο του 2006. Δυσκολεύτηκε να πιστέψει ότι ένας Ελληνας δημοσιογράφος ήθελε τόσο πολύ να τον δει να κερδίζει τον Λέναρντ Γιόχανσον στις εκλογές του Ντίσελντορφ, δυσκολεύτηκε ακόμα περισσότερο να καταλάβει πως ο ίδιος δημοσιογράφος ένα καλοκαιρινό βράδυ του Ιουνίου του 1982 έμεινε άυπνος από τη στεναχώρεια του για τον χαμένο ημιτελικό της Σεβίλλης.

«Θέλω να είσαι στο Ντίσελντορφ» μου είχε πει στο τέλος της συνέντευξης, πίσω από τα γραφεία της γαλλικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας. «Δεν μπορώ να μην δω το ποδοσφαιρικό μου είδωλο στην κορυφή της παραγοντικής ιεραρχίας του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου» του είχα απαντήσει. Και από εκείνη την ημέρα είχα την ευλογία και να μιλήσω πολλές φορές μαζί του, αλλά κυρίως να τον γνωρίσω καλύτερα. Και να τον εκτιμήσω περισσότερο.

Δεν μπορώ να γνωρίζω αν ο Πλατινί, που για τον μέσο Ελληνα φίλαθλο κανονίζει τα πάντα από το γραφείο του στη Νιόν ατενίζοντας τη λίμνη Λεμάν, ορίζει διαιτητές, «καθαρίζει» για διαιτητική εύνοια της Εθνικής Γαλλίας, σταματάει την έρευνα της UEFA για το ύποπτο 7-1 της Λιόν επί της Ντιναμό Ζάγκρεμπ.

Ο Μισέλ Πλατινί, που εγώ γνώρισα, το πρωί του τελικού του Euro 2008 στη Βιέννη ανάμεσα στην Ισπανία και την Γερμανία είχε τη μοναδική αγωνία για το ποιος θα αναδειχθεί MVP της διοργάνωσης. Και όταν στο προεδρικό λόμπι του Χίλτον φορώντας ένα πράσινο λακοστάκι, είχε ρωτήσει τον Τζιάνι Ινφαντίνο γιατί δεν ορίστηκε Γάλλος διαιτητής ούτε σε ημιτελικό, ούτε στον τελικό του τουρνουά με την Εθνική ομάδα της χώρας του να έχει αποχαιρετίσει νωρίς τη διοργάνωση, ο Ιταλός συνεργάτης του είχε ξεροβήξει από αμηχανία λόγω της δικής μου παρουσίας και του είχε απαντήσει: «Ξέρεις, πρόεδρε, δεν υπήρχε Γάλλος διαιτητής στους επιλεγμένους της τελικής φάσης». Χαμογέλασε, γύρισε προς το μέρος μου και είπε: «Μπορεί κανείς να πιστέψει ότι δεν το γνώριζα;»...

Κανείς... Δύσκολο και εγώ να σας πείσω! Να έκανε όλο αυτό το θέατρο για να πείσει έναν Ελληνα δημοσιογράφο περί της... αγνότητάς του; Δύσκολο να το φανταστώ! Μπορεί και να μην το θέλω! Το ξεκαθάρισα, άλλωστε...

Δεν μπορεί να είμαι αντικειμενικός για έναν πρόεδρο της UEFA που στα 60 χρόνια του αυτό που του αρέσει είναι να μιλάει για το ποδόσφαιρο που παίζεται εντός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου και τον κουράζουν οι συζητήσεις ακόμα και για τις χρυσοφόρες συμφωνίες της UEFA και τους απίστευτους τζίρους των διοργανώσεών της. «Μην μιλάτε για λεφτά. Οσο έχουμε καλό ποδόσφαιρο, θα έρχονται και τα λεφτά. Το καλό ποδόσφαιρο κερδίζει από μόνο του την όποια κρίση» μου είχε πει σε μία άλλη συνέντευξη. Στην επικοινωνία έχει γίνει μετρ, πολιτικός δεν έγινε ποτέ και το λέει με υπερηφάνεια.

«Η προεδρία της UEFA ήταν κάτι σαν πεπρωμένο! Είδα τα μαλλιά μου να πέφτουν, την κοιλιά μου να μεγαλώνει, ε... Είχε έρθει η ώρα να γίνω πρόεδρος» επαναλαμβάνει συχνά.

Ο Μισέλ Πλατινί, που εγώ γνώρισα, είναι εκείνος που κάθε καλοκαίρι προσκαλεί στο Μονακό τον Ζιμπίγκνιου Μπόνιεκ για να θυμούνται μετά την κλήρωση του Champions League τα ωραία τους με τη φανέλα της Γιουβέντους και όταν με βλέπουν στο «Μεριντιέν» να μου κάνουν πλάκα για τον Νίκο Αναστόπουλο και την καριέρα του στην Αβελίνο...

Ο Μισέλ Πλατινί, που εγώ γνώρισα, είναι εκείνος που όταν μπήκε και πάλι στο ΟΑΚΑ πριν από τον τελικό του 2007, τον πρώτο του ως πρόεδρος της UEFA, κατευθύνθηκε στο μοιραίο τέρμα που «βλέπει» προς Κηφισίας και μονολογούσε... «perché Dino» για το γκολ του Φέλιξ Μάγκατ στον χαμένο τελικό του 1983 από το Αμβούργο...

Ο Μισέλ Πλατινί, που εγώ γνώρισα, είναι εκείνος που έβγαινε έξω από τη Μεγάλη Βρετάνια στο Σύνταγμα για να φωτογραφηθεί με τους οπαδούς της Λίβερπουλ και πίστευε μέσα του ότι το πρώτο Champions League ως πρόεδρος της UEFA έπρεπε να το απονείμει στον Στίβεν Τζέραρντ για να αποκαταστήσει την αδικία του Χέιζελ.

Ο Μισέλ Πλατινί, που εγώ γνώρισα, είναι εκείνος που είχε πει μπροστά μου το περίφημο... «ce n’est pas democratique, monsieur le president (δεν είναι δημοκρατικό, κύριε πρόεδρε)» στον Βασίλη Γκαγκάτση όταν ο τότε πρόεδρος της ΕΠΟ προσπαθούσε να του εξηγήσει... πως κερδίζονται οι εκλογές την παραμονή της ανάδειξής του στην προεδρία της UEFA!

Ο Μισέλ Πλατινί, που εγώ γνώρισα, είναι αυτός που προτιμά το Europa από το Champions League, όχι από γινάτι αλλά γιατί του αρέσει μία διοργάνωση να δίνει ελπίδα διάκρισης όχι μόνο στα κλαμπ της ποδοσφαιρικής ελίτ, αλλά και στους μικρούς χωρίς τα πολλά λεφτά αλλά με τον σωστό προγραμματισμό.

Ο Μισέλ Πλατινί, που εγώ γνώρισα, ήταν έτοιμος να εξαγγείλει ακόμα και κατάργηση των ομίλων του Champions League και επιστροφή στη ρομαντική εποχή των νοκ-άουτ, μέχρι να τον πείσουν οι συνεργάτες του ότι με μία τέτοια προγραμματική δήλωση θα ήταν πολύ δύσκολο να κερδίσει τις εκλογές για την προεδρία της UEFA.

Ο Μισέλ Πλατινί, που εγώ γνώρισα, είναι αυτός που επέλεξε την Ελλάδα για το γαμήλιο ταξίδι του όταν παντρεύτηκε με την Κριστέλ στα 22 του χρόνια, τρελαίνεται να έρχεται στη χώρα μας, αλλά τον... τρελαίνει και η ελληνική τρέλα για το ποδόσφαιρο στα όρια της παράκρουσης. «Ils sont fous ces Grecs (είναι τρελοί αυτοί οι Ελληνες)» είναι μία από τις αγαπημένες του φράσεις όταν έρχεται σε επαφή με τα δεδομένα του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Ο Μισέλ Πλατινί, που εγώ γνώρισα, αποτελεί τη σημαντικότερη γνωριμία της δημοσιογραφικής μου καριέρας. Οχι από πλευράς ονόματος. Από πλευράς προσωπικότητας και αγάπης για το αληθινό ποδόσφαιρο. Λυπάμαι πολύ, αν δεν σας έπεισα.

Πρόεδρε, χρόνια πολλά!

Υ.Γ. Ευχαριστώ το Gazzetta για την ευκαιρία που μου έδωσε! Να δημοσιευτεί, παρακαλώ. Δεν βρίζω. Απλώς θαυμάζω τον άνθρωπο που, όπως είχε υποσχεθεί πριν από οχτώ χρόνια και πέντε μήνες, μετέτρεψε την UEFA από τεχνοκρατικό σε ποδοσφαιρικό οργανισμό.