«Τώρα είναι που ο κόσμος του Παναθηναϊκού έχει ανάγκη το “1908”»

«Τώρα είναι που ο κόσμος του Παναθηναϊκού έχει ανάγκη το “1908”»

Ο ιστορικός Ανδρέας Οικονόμου και ο σκιτσογράφος Πέτρος Μπάλτας μιλούν στο Gazzetta Weekend Journal για το «1908», το graphic novel που διηγείται με μοναδικό τρόπο την ιστορία του Παναθηναϊκού!

Στα δύσκολα, στα πολύ δύσκολα, αυτό που μπορεί να σε κρατήσει είναι η αγάπη. Είναι η άμεση επαφή με το ένδοξο παρελθόν, η επιστροφή στις ρίζες και την ιστορική πραγματικότητα. Ο Παναθηναϊκός, ως οργανισμός, εδώ και αρκετά χρόνια ζει δύσκολες και ιδιαίτερες καταστάσεις και ένα graphic novel έρχεται για να θυμίσει στους παλιούς και να μάθει στους νεότερους, την ιστορία του «τριφυλλιού». Το «1908» κυκλοφορεί εδώ και λίγο καιρό και αποτελεί μία πολύ ξεχωριστή προσπάθεια τόσο για τον Παναθηναϊκό όσο και για τις εκδόσεις.

Το GWJ συνάντησε τους πρωτεργάτες αυτής της προσπάθειας, τον Ανδρέα Οικονόμου και τον Πέτρο Μπάλτα, οι οποίοι μιλούν για το «1908», εξηγούν τι θα ακολουθήσει και φυσικά αναφέρονται στην αγαπημένη τους ομάδα...

Συνέντευξη στους Θάνο Σαρρή και Νίκο Αθανασίου

Γιατί graphic novel; Πώς πήρατε την απόφαση να πάτε σε κάτι τέτοιο, το οποίο δεν ξέρουμε αν έχει ξαναγίνει σε αθλητική έκδοση.

Ανδρέας Οικονόμου: «Σε μια σειρά βιβλίων να πιάνει δηλαδή από την αρχή και να εστιάζει σε βάθος σε όλα τα γεγονότα, δεν έχει ξαναγίνει. Είχε ξαναγίνει ένα κόμικ για τον Ολυμπιακό, το οποίο εστίαζε στις σημαντικές εποχές της ομάδας σε ένα βιβλίο. Το graphic novel είναι κάτι διαφορετικό, εστιάζει περισσότερο σε χαρακτήρες και σε εποχές, ν αναπτύξεις κάποια πράγματα και όχι απλά να τα περάσεις». 

Πέτρος Μπάλτας: «Το graphic novel γενικά έχει πιο μυθιστορηματική πλοκή, δεν είναι απλά ένα στριπάκι ή ένα κομιξάκι. Ταιριάζει και με το περιεχόμενο». 

Πώς όμως ξεφύγατε από το βιβλίο για να πάτε σε κάτι εικονογραφημένο;

Ανδρέας: «Εμένα η πρώτη μου δουλειά ήταν η Παναθηναϊκούπολη, η οποία ήταν ένα παραμύθι για τον Παναθηναϊκό και μέσα από αυτό ήθελα να δείξω με ευχάριστο τρόπο τι είναι ο Παναθηναϊκός, ποιες αξίες πρεσβεύει και γενικά ποιες είναι οι υγιείς αξίες και αρχές  του αθλητισμού. Πέρασαν τα χρόνια, βγάλαμε τα βιβλία και πέρυσι παίχτηκε η ταινία για την ΑΕΚ, το 1968. Έκανε ο Αριστοτέλης Μπενόγλου μια ανάρτηση στο facebook, όπου καλούσε Παναθηναϊκούς σκηνοθέτες να σκεφτούμε την ιδέα μήπως κάνουμε κάτι αντίστοιχο κάποια στιγμή για τον Παναθηναϊκό. Και έρχεται ένα μήνυμα από τον Πέτρο, όπου μας συστήθηκε και μας πρότεινε με αφορμή το σχόλιό μας να κάνουμε ένα κόμικ για το Γουέμπλεϊ. Εμένα τότε χτύπησαν καμπανάκια, γιατί η Παναθηναϊκούπολη δεν είχε σκίτσο, δεν έγινε όπως την ήθελα».

Πέτρος: «Με βασάνιζε καιρό αυτό το πράγμα. Ήθελα να κάνω ένα κόμικ, μια σειρά από σκίτσα, κάτι, για τον Παναθηναϊκό. Γιατί είμαι Παναθηναϊκός και μου άρεσε σαν ιδέα. Μου χτύπησε και εμένα καμπανάκι, είχα ακούσει και εγώ για την ταινία  και ήθελα με το δικό μου μέσο να κάνω κάτι αντίστοιχο.

Ανδρέας: «Ένας καφές ήταν η υπόθεση. Βρεθήκαμε και μετά κουβέντα με την κουβέντα είπαμε να κάνουμε κάτι σοβαρό»

Πόσο εύκολο είναι να κάνεις κάτι τέτοιο εντελώς από μόνος σου, χωρίς δηλαδή να έχεις τις πλάτες μιας ομάδας ή ενός εκδοτικού οίκου;

Ανδρέας: «Υπάρχει πολύ μεγαλύτερη κούραση, αλλά υπάρχει και η ευκολία ότι από την άλλη ελέγχεις τα πάντα μόνος σου. Το πώς θα εκδοθεί, τους χρόνους, τους συνεργάτες δεν έχεις κάποιον από πάνω σου να σε περιορίζει ή να ότι πρέπει να υπάρχει στήριξη από τον τάδε ή τον δείνα. Οπότε αυτή η ευκολία είναι στα πολύ στα θετικά. Είναι δύσκολο από άποψη κούρασης, γιατί πρέπει να ασχολείσαι με πάρα πολλά πράγματα και κάποια που πρέπει να τα μάθεις από το μηδέν. Έχουμε πολλούς καλούς συνεργάτες. Ο Άγγελος Σκλαβουνάκης, μια φίλη μας, η Μαργαρίτα, η οποία έχει πολλά χρόνια στον εκδοτικό χώρο και η σύζυγος μου η Μαρία, η οποία είναι διευθύντρια και τρέχει για όλα».

Και με μεράκι...

Πέτρος: «Πολύ μεράκι ,είναι η λέξη-κλειδί»

Πόσο εύκολο είναι να αγκαλιάσει ένα τέτοιο εγχείρημα ο κόσμος του Παναθηναϊκού αυτή την περίοδο;

Πέτρος: «Αυτό είναι το στοίχημα...».

Ανδρέας: «Μπορεί να διαβαστεί με δύο τρόπους. Ο ένας είναι -και μας απασχολούσε πάρα πολύ αυτό γιατί προφανώς το κάνουμε για την τρελά μας- ότι δεν θέλαμε να μπούμε μέσα γιατί δε θα έχει και νόημα θα βγάλουμε 1-2-3 τεύχη και να σταματήσουμε εκεί. Είχαμε τη σκέψη ότι τώρα που είναι όπως είναι ο Παναθηναϊκός, ποιος θα καθίσει να ασχοληθεί;  Η άλλη ανάγνωση -και βλέπουμε ότι μάλλον έτσι είναι τα πράγματα- είναι ότι τώρα είναι που ο κόσμος το έχει πραγματικά ανάγκη, το υποστηρίζει, βλέπει ποιες είναι οι ρίζες του συλλόγου, ότι δεν είναι έτσι μίζερα όπως φαίνονται άλλα ο σύλλογος έχει βγει από πολύ μεγαλύτερες κρίσεις. Υπήρχαν εποχές που οι αθλητές παρακαλούσαν για ένα κομμάτι ψωμί τη διοίκηση. Τώρα δεν ζούμε τέτοια πράγματα. Και πάντα ο όμιλος έβρισκε τον τρόπο και έβγαινε από τις δυσκολίες. Όποτε ο κόσμος φαίνεται ότι διψούσε για να θυμηθεί ποιες είναι οι ρίζες του συλλόγου, να μάθει πράγματα, να χαμογελάσει, να δώσει στο παιδί του κάποιους ήρωες, κάτι για να είναι υπερήφανο. Και είμαστε πολύ χαρούμενοι, συγκινούμαστε που λένε γονείς ότι "το δώσαμε στο παιδί μας και έχει τρελαθεί, το δείχνει στο σχολείο και είναι περήφανο", οπότε μάλλον αυτή η κρίση που περνάει ο σύλλογος λειτουργεί ανάποδα».

Η ιστορία θα περιέχει και τις δύσκολες στιγμές του συλλόγου; Θα φτάσει μέχρι το σήμερα;

Ανδρέας: «Ναι, βέβαια. Ξεκινάει και με μια δύσκολη. Δεν ξέρουμε αν θα φτάσει μέχρι σήμερα, εστιάζουμε στα πρώτα χρονιά προς το παρόν, τις δυσκολίες του Καλαφάτη για να στήσει τον σύλλογο και όλα αυτά».

Πέτρος: «Από την αρχή δείχνει και τα δύσκολα σημεία του συλλόγου και του ποδοσφαίρου».

Ανδρέας: «Όπως γνωρίζετε το ποδόσφαιρο ήταν το αποπαίδι του αθλητισμού, το έβλεπαν όλες οι αρχές με μισό μάτι, το πολεμούσαν. Το 1909 πέρασε νόμος που απαγόρευε το ποδόσφαιρο στα σχολειά. Δεν ήταν εύκολος ο δρόμος του Παναθηναϊκού, γιατί στη ουσία αυτή είναι η πραγματικότητα: Ο Παναθηναϊκός καθιέρωσε το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα. Υπήρχαν κι άλλες ομάδες εκείνα τα χρόνια, αλλά χωρίς τον Παναθηναϊκό θα αργούσε πολλά χρόνια να σταθεί το ποδόσφαιρο στη χώρα. Ήταν ο Καλαφάτης, ήταν το γήπεδο της Λεωφόρου, ήταν ότι μπορούσαν πλέον να έρχονται στο γήπεδο εδώ ομάδες των Βαλκανίων για να μπορέσει ο κόσμος να θαυμάζει το άθλημα και να το μαθαίνει. Μετά, μέσα από την αντιπαλότητα με Ολυμπιακό, έγινε το μεγάλο μπαμ. Οπότε για αρχή εστιάζουμε σε όλα αυτά τα γεγονότα».

Ποια στιγμή ήταν εκείνη που οραματιστήκατε περισσότερο να δείτε τυπωμένη, όταν σας ήρθε η ιδέα;

 Πέτρος: «Πολλές στιγμές. Και το Γουέμπλει, αλλά και άλλες. Η στιγμή που χτίζεται το γήπεδο από τους αθλητές του συλλόγου, είναι δυνατή στιγμή».

Ανδρέας: «Εμένα είναι μία. Πρώτη Ιουνίου 1930. Το 8-2 με τον Ολυμπιακό»

Ποιον παράγοντα ξεχωρίζετε;

Ανδρέας: «Από το 1919 έως το 1980 στον ελληνικό αθλητισμό κυριαρχούσε η μορφή του Απόστολου Νικολαΐδη. Τα επόμενα χρόνια, οι φίλαθλοι ευτύχησαν να αναλάβει τα ηνία του Ομίλου μία άλλη ηγετική φυσιογνωμία, ο Παύλος Γιαννακόπουλος, μαζί με τον αδελφό του, τον Θανάση. Όλοι γνωρίζουμε πόσο πολλά πέτυχαν και πού έφτασαν τον Σύλλογο. Θα ήταν πολύ άδικο για αυτούς τους ανθρώπους να ξεχωρίσουμε τον έναν ή τον άλλο ως "καλύτερο παράγοντα". Μας αρκεί που υπήρξαν στον Παναθηναϊκό και που αφιέρωσαν όλη τους τη ζωή στο να τον γιγαντώσουν. Όσον αφορά τον Νικολαΐδη, σύντομα θα κυκλοφορήσει και ένα ξεχωριστό βιβλίο για τη ζωή του, το οποίο είναι έτοιμο και σε λίγο καιρό θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία».

Πέτρος: «Χωρίς φυσικά να ξεχνάμε τον τεράστιο Καλαφάτη που είναι και ο πρωταγωνιστής του κόμικ μας».

Ανδρέας: «Ο Καλαφάτης ήταν ένας άνθρωπος που είχε ένα μεγάλο όραμα για το ποδόσφαιρο, για να το καθιερώσει στην Ελλάδα και τα κατάφερε μέσα από τον Παναθηναϊκό. Ο Απόστολος Νικολαΐδης έκανε κάτι πολύ σημαντικό, έφτιαξε έναν πολυαθλητικό σύλλογο, πέρασε το μήνυμα ότι ο αθλητισμός δεν είναι μόνο το ποδόσφαιρο, αλλά θα πρέπει όλα τα αθλήματα να θεωρούνται ισάξια και ήταν μια εμβληματική προσωπικότητα σε όλο του τον βίο,  όχι μόνο στον αθλητισμό. Ως αθλητής ήταν ο καλύτερος και ο μοναδικός που έχει κατακτήσει πανελλήνια πρωταθλήματα στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ, στον στίβο και στο βόλεϊ. Ως παράγοντας ήταν ένας άνθρωπος που ακόμα και οι μεγαλύτεροι πολίτικοι το σκέφτονταν πώς θα του μιλήσουν. Εξέπεμπε σεβασμό χωρίς να είμαι αυστηρός ή απολυταρχικός ή διάφορα άλλα που έχουν διαιωνιστεί και δεν ισχύουν».

Πέτρο, εσύ που είσαι στον χώρο του κόμικ, ταιριάζει περισσότερο στην κουλτούρα μας; Θα το διαβάσει πιο εύκολα ο κόσμος;

Πέτρος: «Γενικά το κόμικ και το graphic novel στην Ευρώπη είναι πολύ δημοφιλή. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει τόσο πολύ αυτό άλλα γίνονται διάφορες προσπάθειες να εξαπλωθεί όσο περισσότερο γίνεται, σε πολλές κοινωνικές ομάδες. Νομίζω ότι είναι ένα μέσο που διαβάζεται πιο εύκολα, εξαρτάται και τι θέλεις να δώσεις βέβαια. Μια παρουσίαση της ιστορίας του συλλόγου αποτυπώνεται πιο άμεσα έτσι».

Γήπεδο πηγαίνετε;

Ανδρέας: «Εγώ το έχω σχεδόν κόψει. Πήγαινα φανατικά μέσα-έξω. Τα τελευταία χρονιά είναι και η δουλειά, ο χρόνος είναι πιεσμένος. Είναι και η οικογένεια που πρέπει να έχει πρωταρχικό ρόλο, είναι και αυτή η στενόχωρη κατάσταση που σε ψιλοαποτρέπει να πας να δεις και να χειροκροτήσεις. Θαυμάζω την προσπάθεια στο ποδόσφαιρο, αλλά το ΟΑΚΑ δεν έκανε πότε αυτό το κλικ να πεις ότι πάμε να δούμε μπάλα».

Πέτρος: «Οχι πως παλιά, αλλά πηγαίνω».

Γιατί πιστεύετε ότι ο κόσμος, στον οποίο απευθύνεστε, δεν έχει στηρίξει προσπάθειες αυτοοργάνωσης από τα κάτω τόσο στο ποδόσφαιρο, όσο και στον Ερασιτέχνη;

Ανδρέας: «Νομίζω ότι ξέρεις πολύ καλύτερα την απάντηση και την έχεις δώσει σε ένα εξαιρετικό βιβλίο... Η δική μου άποψη είναι γιατί δεν υπάρχει πίσω από τα λαϊκή βάση ένα μεγάλο όραμα, δηλαδή αν η λαϊκή βάση γίνεται τύπου... ζητιανιά, πάμε ο καθένας ο,τι μπορεί και με έναν μίζερο τρόπο που έβγαλαν τα τελευταία χρόνια, ο κόσμος δεν είναι ζεστός. Αν υπήρχε ένας παράγοντας, ένα πρόσωπο που θα μπορούσε να εμπνεύσει, να δώσει κάποιες ιδέες, να καταλάβει ο κόσμος ότι αυτός ο άνθρωπος είναι εδώ για να κατευθύνει και να μπορέσει να γίνει κάτι που να χτιστεί με σωστές βάσεις και όχι με βάσεις όπως αυτές των τελευταίων ετών, πιστεύω θα στήριζε».

Ίσως βέβαια να εμπνεόταν περισσότερο ο  κόσμος δεν υπήρχε κανένας μπροστά, να το ξεκινούσες εσύ, ο Πέτρος, και ο υπόλοιπος απλός κόσμος...

Ανδρέας: «Συμφωνώ ότι αν υπάρχει ένας εκατομμυριούχος από πάνω δεν θα το επιτρέψει ποτέ να αναλάβει τον έλεγχο ο κόσμος, θ σπείρει ζιζάνια και δεν θα μπορέσει να υπάρχει συνεργασία. Αυτό το βλέπω και στην καθημερινότητα και στον οπαδικό χώρο, υπάρχει το κλίμα ότι ναι μεν όλοι είμαστε θύρα 13, αλά “εγώ είμαι υποστηρικτής του ενός παράγοντα, εγώ με τη γραμμή που χαράζει ο άλλος” και καταλήγει όλο αυτό να γίνει σκορπιοχώρι, δεν υπάρχει συσπείρωση. Αν οι πολυμετοχικοί, όταν υπήρχε αυτό το κλίμα ότι πάμε να χτίσουμε κάτι καινούργιο -άσχετα που για χ ψ λόγους δεν πέτυχε- έλεγαν τότε ότι εμείς βάζουμε 654 εκατομμύρια αλλά θέλουμε και όλο τον κόσμο μαζί μας και να φτιάξουμε εταιρεία λαϊκής βάσης, θα γινόταν χαμός. Αυτό φάνηκε από τα ρεκόρ στα διαρκείας, απ το ότι έπαιζε η ομάδα με Αστέρα Τρίπολης και είχε 45.000 κόσμο. Φάνηκε ότι αυτή η σπίθα υπήρχε».

Πέτρος: «Πιστεύω ότι και σήμερα αν υπήρχαν άτομα να εμπνεύσουν, θα ανταποκρινόταν ο κόσμος».

Πέτρο, πες μας για τη διαδικασία του να σχεδιάσεις κάτι τέτοιο...

Πέτρος: «Εγώ σχεδίαζα γενικά από πάντα. Είναι όμως η πρώτη μου ολοκληρωμένη δουλειά, δεν έχω κάνει ξανά κάτι αντίστοιχο σαν πρότζεκτ και πάνω στον αθλητισμό γενικά...»

Ανδρέας: «Είναι και χαμηλών τόνων και μετριόφρων, δεν τα λέει όλα. Είναι μεν η πρώτη του δουλεια ,αλλά έχει πάρει μέρος σε διαγωνισμούς, έχει κερδίσει βραβεία σε διαγωνισμό της UNESCO, είχε επαφή με το χώρο ολοκληρωμένη»

Πέτρος: «Πήγα σε καλλιτεχνικό σχολείο και αυτό μου έδωσε πολλά πράγματα. Τώρα για τη διαδικασία, στην ουσία όλα ξεκινάνε από το σενάριο του Ανδρέα, το οποίο είναι και αρκετά κατατοπιστικό στο τι πρέπει να κάνω. Παίρνω το σενάριο, σχεδιάζουμε πρόχειρα σκίτσα τα οποία μοιάζουν με μουτζούρες, τοποθετήσεις και τέτοια στο χαρτί. Μετά περνάμε μολυβί, μελάνι καταλήγουμε στο χρώμα, στους διαλόγους και βγαίνει η εικόνα. Δεν είναι πολύ εύκολη διαδικασία, θέλει χρόνο και δουλειά»

Ανδρέας: «Δεν είμαστε οι δυο μας, υπάρχει ένα γκρουπ ανθρώπων που μας συμβουλεύουν συνεχώς, δηλαδή γράφω πρώτα το σενάριο και θα μου πει ο Αριστοτέλης “ξέρεις κάτι, εδώ σε αυτή την εποχή να δώσουμε έναν διαφορετικό τρόπο”. Θα μιλήσουμε με τον κύριο Κιτρόεφ, τον Αλέξανδρο ο οποίος μας κατευθύνει σε πιο ακαδημαϊκή προσέγγιση, είναι και ο Άγγελος Σκλαβουνάκης, ο οποίος γνωρίζει τα πάντα, ξέρει μέχρι και ποιος ήταν ο ξάδερφος του Καλαφάτη! Όλες ο διορθώσεις θα περάσουν στο σενάριο, ο Πέτρος θα μου στείλει το μολύβι  και την τοποθέτηση, θα περάσει πάλι από όλους, θα γίνει μια διόρθωση, έχει ψωμί. Αλλά υπάρχει μεγάλη σύνδεση, έχουμε κουμπώσει ωραία».

Η πρώτη έκδοση έφυγε, αν δεν κάνω λάθος. Πού βρίσκει ο κόσμος το πρώτο τεύχος;

Ανδρέας: «Ήδη επανεκδόθηκε και είμαστε πολύ χαρούμενοι γι' αυτό. Το επόμενο θα κυκλοφορήσει μάλλον Μάρτιο-Απρίλιο, είμαστε αρκετά μπροστά. Υπάρχουν τεύχη έτοιμα, σχεδιασμένα. Θα βγαίνει ανά τριμηνο περίπου. Ο κόσμος το βρίσκει στο vivliapao.gr, στα βιβλιοπωλεία πλέον σε ;oλη την Ελλάδα. Όσα δεν το έχουν, μπορούν να το παραγγείλουν».

Ανδρέα, πώς αποφάσισες  να ασχοληθείς με την ιστορία του Παναθηναϊκού;

«Πρέπει να πάω πολύ πίσω. Μου άρεσε γενικότερα πολύ η ιστορία. Είναι ιστορικός ο θείος μου στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και είχα αυτή τη σύνδεση με την ιστορία. Είχα και την τρέλα με τον Παναθηναϊκό και όλα τα υπόλοιπα αποτελούν συγκυρίες. Γνώρισα σε διάφορους διαδικτυακούς ιστότοπους τον Αριστοτέλη Μπενόγλου, ο οποίος συγκέντρωνε  τους τίτλους και ξεκινήσαμε σιγά-σιγά να ασχολούμαστε επιφανειακά με τη ιστορία. Περνούσε ο καιρός και όλο αυτό προχωρούσε σε  μεγαλύτερο βάθος, μέχρι που καταλήξαμε να αρχειοθετούμε έγγραφε δεκάδων χιλιάδων υλικού. Υπάρχει υλικό για να βγουν πολλά πράγματα. Εμένα το όνειρό μου όταν ξεκίνησα ήταν ο Νικολαΐδης. Ξεκίνησα να ασχολούμαι με τη ζωή του σε πολύ ερασιτεχνικό επίπεδο και κατέληξα σε 10.000 έγγραφα του Απόστολου που έπρεπε να γίνουν βιβλίο. Όποτε αν βγει αυτό είμαι εντάξει! Όχι, εντάξει, έχω στο μυαλό μου πολλά πράγματα όχι μόνο για τον Παναθηναϊκό...».

Ως μεταφορείς της ιστορίας, τι φιλοδοξίες και όνειρα έχετε;

Ανδρέας: «Εμένα το όνειρό μου είναι να μπορέσει να γίνει κάποια στιγμή ένα μουσείο για τον Παναθηναϊκό και να βάλω έστω και μαι μικρή πινελιά σε αυτό, να μπορέσω με τις γνώσεις και τα αρχεία που έχω να βοηθήσω να γίνει ένα μουσείο αντάξιο της ιστορίας του συλλόγου. Δεν γίνεται να βρισκόμαστε τώρα σε ένα καφέ, όπου είναι πολύ ωραίο τα τρόπαια όπως τα έχουν φτιάξει, αλλά να χάνονται το ένα στοιβαγμένο πάνω στο άλλο λες και είμαστε κάποιο σωματείο της γειτονιάς». 

Πέτρος: «Συμφωνώ σε αυτό που είπε και ένα ακόμα όνειρο είναι μέσα από το κόμικ να μάθουμε στα μικρότερα παιδιά, επειδή είναι δύσκολη εποχή για ένα παιχνίδι να είναι Παναθηναϊκός, να καταλάβει γιατί είναι Παναθηναϊκός, να μάθει τις αξίες αυτής της ομάδας και όλη τη φιλοσοφία του Παναθηναϊκού, η οποία είναι πολύ διαφορετική από αυτή που κυριαρχεί σήμερα»

Ανδρέας: «Αν ξέρεις και την ιστορία από μικρή ηλικία, δεν σε αγγίζει και τόσο αυτή η κατάσταση. Σε στεναχωρεί, ναι, αλλά ξέρεις την ιστορία του συλλόγου».

Πέτρος: «Ίσως αποβάλει και τη μιζέρια που θεωρώ ότι δεν χρειάζεται στον σύλλογο»

Ανδρέας: «Ίσως χτίζεις και τις γενιές που θα κάνουν πραγματικότητα το δικό σου όνειρο, να συσπειρωθούν στις ιδέες του συλλόγου και όχι σε αυτές κάποιου παράγοντα...»

Επόμενα Άρθρα

Το όνομά του είναι Τσούμπα Άκπομ! (pics&vids)

Το όνομά του είναι Τσούμπα Άκπομ! (pics&vids)

Ο ΠΑΟΚ έπεισε τον Τσούμπα Ακπόμ για το πρότζεκτ του, η Άρσεναλ έδωσε το «ΟΚ» διατηρώντας ένα σημαντικό ποσοστό μεταπώλησης, δείγμα πίστης στον 23χρονο φορ, ο οποίος στη «μετά Πρίγιοβιτς»...

H Βενεζουέλα καίγεται, ο Μαδούρο «κάηκε»!

H Βενεζουέλα καίγεται, ο Μαδούρο «κάηκε»!

Η Βενεζουέλα στις φλόγες και ο εφιάλτης αγγίζει τον πλανήτη! Το G-Weekend γράφει για την... οσμή θανάτου που περνά τα σύνορα της χώρας και τον αμετανόητο Μαδούρο!