Γροθιά σε ναζισμό και ρατσισμό! (vid & pics)

Το 1938, τέλη Ιουνίου, ο πυγμάχος Τζο Λούις διέσχιζε το “Yankee Stadium”. Φορούσε ρόμπα με κουκούλα και στους ώμους τους δεν έπεφτε μόνο το βάρος του ρούχου, αλλά και αυτό της χώρας του! Θα υπερασπιζόταν για τέταρτη φορά τον τίτλο του, μόνο που τώρα θα είχε μεγαλύτερη σημασία από ποτέ. Ο αντίπαλος του, ο Μαξ Σμέλινγκ, πριν δυο χρόνια (1936) τον είχε κάνει να δει πώς είναι να χάνεις. Έκτοτε, είχαν αλλάξει πολλά.

Το Παγκόσμιο παίζεται στη Novibet με προσφορά* ημέρας και δεκάδες ειδικά στοιχήματα! *Ισχύουν Όροι και Προϋποθέσεις

Οι αμερικανοί πολίτες νοιάζονταν πλέον για τη μοίρα του κόσμου. Οι Ναζί προέλαυναν στην Ευρώπη σκορπώντας τον όλεθρο και στέλνοντας του Εβραίους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Έτσι, αυτό που μετρούσε περισσότερο για τους 80 χιλιάδες θεατές που βρέθηκαν στο γήπεδο ήταν η εθνικότητα του Σμέλινγκ. Ήταν Γερμανός και για τον Χίτλερ η καλύτερη απόδειξη για την ανωτερότητα της άριας φυλής. Η αναμέτρηση των δυο ήταν πρελούδιο του Β' Παγκόσμιου: αν ο Λουίς κέρδιζε τον Σμέλινγκ, τότε και οι ΗΠΑ σίγουρα θα κέρδιζαν τον φύρερ. Όλα αυτά ξεπερνούσαν τον 24χρονο Λούις. Ο αγώνας, με όλες τις πολιτικές προεκτάσεις, είχε μετατραπεί σε σύγκρουση Ρούζβελτ-Χίτλερ, Δημοκρατίας-Φασισμού, του Καλού με το Κακό και για μια στιγμή άλλαξε τις φυλετικές σχέσεις στις ΗΠΑ.

Πρώτη φορά Αμερικανός

Εκείνη τη βραδιά περίπου 100 εκατομμύρια άνθρωποι συντονίστηκαν στο ραδιόφωνο για να ακούσουν τον αγώνα. Στη Γερμανία, στη μέση της νύχτας, 20 εκατομμύρια άτομα περίμεναν από τον Σμέλινγκ να αποδείξει την κυριαρχία των Αρίων επί των μαύρων. Στη Γιόρκβιλ (Yorkville), στο Μανχάταν, περιοχή που επικρατούσαν οι Γερμανοί-Αμερικανοί, η υποστήριξη πήγαινε στον Σμέλινγκ. Βέβαια, όλοι οι υπόλοιποι Αμερικανοί ήταν με τον Λούις. Οι Αμερικανοεβραίοι προσεύχονταν ο Λούις να χτυπήσει γερά τον αντισημιτισμό. Οι Αφροαμερικανοί είχαν την ευκαιρία να αμφισβητήσουν τη λευκή υπεροχή. Και οι λευκοί Αμερικανοί, οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν ήθελαν μαύρος να κατέχει τον τίτλο του πρωταθλητή, στήριζαν τον “Brown Bomber” (σ.σ παρατσούκλι του Λούις), ήθελαν να τον δουν να τσακίζει τους Ναζί.

Ο Τόμας Χόσερ (Thomas Hauser), ιστορικός πυγμαχίας, έγραψε στον “Guardian” πως “ήταν η πρώτη φορά που πολλοί λευκοί Αμερικανοί επευφημούσαν έναν μαύρο απέναντι σε έναν λευκό. Ήταν η πρώτη φορά που ο μαύρος αποκαλούνταν Αμερικανός”. Η εφημερίδα “Baltimore Afro-American” της Βαλτιμόρης, σε άρθρο του Ραλφ Μάθιους (Ralph Matthews) σημείωνε ότι ο Λούις, στην προκειμένη περίπτωση, είχε το πλεονέκτημα να είναι Αμερικανός και παρά το γεγονός ότι ανήκε σε μειονότητα απολάμβανε της στήριξης των συμπατριωτών του. Η πλειοψηφία προτιμούσε να μείνει ο τίτλος του παγκόσμιου πρωταθλητή στις ΗΠΑ, ακόμη και μέσα από τις προσπάθειες ενός μαύρου, παρά να φύγει από τη χώρα.

Η υποκρισία και ο Τζακ Τζόνσον

Η υποκρισία περίσσευε και ο Λούις το καταλάβαινε. Πριν τη αναμέτρηση έλεγε στους δημοσιογράφους “οι λευκοί Αμερικανοί, αν και μερικοί απ' αυτούς συνέχιζαν να λιντσάρουν μαύρους στον Νότο, πόνταραν σε μένα να βγάλω νοκ άουτ έναν Γερμανό... όλη η χώρα εξαρτώταν από μένα”. Οι λευκοί, μπορεί να στήριζαν τον Λούις όμως δεν τον έβλεπαν ως ίσο. Τα καθεστωτικά ΜΜΕ της εποχής παρουσίαζαν τους μαύρους μποξέρ σαν ένα κατώτερο είδος. Τους απέρριπταν ως πρωτόγονους ή τεμπέληδες του Νότου και θεωρούσαν ότι οι νίκες τους ήταν αποτέλεσμα ενστίκτου και όχι τεχνικής. Υπήρχαν και εξαιρέσεις που παρουσίαζαν τον Λούις όπως πραγματικά ήταν: ένας εξαιρετικός τεχνικά πυγμάχος που δούλευε πολύ. [...]

Ο Λούις φυσικά και είχε γνωρίσει τον αμερικανικό ρατσισμό, στην Αλαμπάμα μεγάλωσε. Όταν πήγε στο Ντιτρόιτ για δουλειά βίωσε δύσκολες συνθήκες. Γενικά, είτε στον Νότο είτε στον Βορρά, δεν υπήρχε θέση για τους μαύρους στις κοινότητες των λευκών. Δεν θα έβλεπες μαύρους δασκάλους, μαύρους γιατρούς, μαύρους δικηγόρους και φυσικά μαύρους πυγμάχους. Ειδικά στην κατηγορία βαρέων βαρών αφού εκεί υπήρχε η φήμη, η δόξα και φυσικά το χρήμα. Οι λευκοί, βέβαια, δεν είχαν ξεπεράσει το ξάφνιασμα του Τζακ Τζόνσον. Το 1908 κέρδισε τον τίτλο στα βαρέα βάρη και στην επταετή κυριαρχία του έσπασε κάθε φυλετικό ταμπού της εποχής. Επεδείκνυε τον πλούτο του, χλεύαζε τους λευκούς αντιπάλους και, σε μια εποχή που αρκούσε να μιλήσεις σε λευκή γυναίκα για να σε λιντσάρουν, φλέρταρε και έβγαινε ραντεβού με λευκές γυναίκες. Μάλιστα, προκάλεσε τους λευκούς να βρουν κάποιον να του αποσπάσει τον τίτλο. Ο Τζιμ Τζέφρις ήταν λευκός, αλλά απείχε από το να θεωρείται σπουδαίος. Ο Τζόνσον τον “βασάνισε” για 14 γύρους μέχρι να τον “καθαρίσει” στον 15ο.

“Πρέπει να τον κερδίσεις τον τύπο”

Ο Λούις ήταν αναπόφευκτο να γίνει πρωταθλητής, αλλά όχι όπως θα ήθελε. Έγινε όπως ήθελαν οι λευκοί. Ήτοι, υπάκουος, ευγενικός, ήρεμος... Κατέληξε με πολλά χρέη στην πλάτη του, εθισμένος στην κοκαΐνη, ένας άλλος σε σχέση με τον παλιό του εαυτό. Ο Μοχάμεντ Άλι αναφερόταν σε αυτόν ως “Μπαρμπά Θωμά”, κάτι που τον αδικούσε. Ο Λούις έζησε σε πολύ διαφορετική εποχή απ' αυτή του Άλι. Πολύ πιο σκληρή, ρατσιστική. Ήταν αυτός που έπεισε τους λευκούς να εμψυχώσουν έναν μαύρο, ήταν αυτός που άνοιξε τον δρόμο για τον Άλι και όσους ακολούθησαν. [...]

Οι μέρες κυλούσαν και η επικείμενη αναμέτρηση Λούις-Σμέλινγκ έγινε γρήγορα ένα από τα γεγονότα που όλοι περίμεναν να δουν. Ο Σμέλινγκ παρουσιαζόταν ως εχθρός, ένας ναζί. Στην πραγματικότητα ο Γερμανός ήταν οπορτουνιστής και όχι πιστός οπαδός του ναζισμού. Έκανε ό,τι χρειαζόταν για να προωθήσει την καριέρα του. Στον Χίτλερ παρουσιαζόταν πρόθυμος να “διαφημίσει” την υπεροχή των Αρίων, ενώ στους διοργανωτές πυγμαχικών αγώνων έλεγε ότι δεν έχει σχέση με το ναζιστικό κόμμα. Ο αγώνας όμως δεν ήταν μόνο πολιτική αναμέτρηση. Ο Λούις είχε ηττηθεί από τον Σμέλινγκ στο παρελθόν και τώρα ήταν έτοιμος να πάρει ρεβάνς.

Η προετοιμασία του Λούις για το ματς δεν έγινε ήρεμα. Πλήθος δημοσιογράφων τον ακολουθούσε, ενώ πολλοί διάσημοι, όπως οι Μπέιμπ Ρουθ, Τζο ΝτιΜάτζιο, Τζέσε Όουενς, κ.α. κατά καιρούς τον συναντούσαν για να εκφράσουν τη στήριξη του σε αυτόν. Κοινή δήλωση “πρέπει να τον κερδίσεις τον τύπο”.

Χρειάστηκαν δύο λεπτά και τέσσερα δευτερόλεπτα

Ο Σμέλινγκ, έχοντας κερδίσει τον Λούις το 1936, υποτιμούσε τον αντίπαλο και γεμάτος έπαρση δήλωνε σίγουρος για τη νίκη του. Την ώρα που ο Λούις ανέβηκε στο ρινγκ, σχεδόν όλος ο πλανήτης ήταν συντονισμένος στο ραδιόφωνο για τη μετάδοση του αγώνα. Οι πολύβουοι δρόμοι του Χάρλεμ ερήμωσαν μια και οι κάτοικοι πήγαν στα σπίτια τους ή στα μπαρ της περιοχής για να ακούσουν την αναμέτρηση. [...] Όταν ο Χάρι Μπάλο (Harry Balogh), ο εκφωνητής του σταδίου, σύστησε τους πυγμάχους στο κοινό, οι Αμερικανοί, ανεξαρτήτου χρώματος δέρματος, περίμεναν την περιγραφή από τον Κλεμ ΜακΚάρθι (Clem McCarthy) του NBC.

Το γήπεδο των “Γιάνκις” δεν φωτιζόταν παρά μόνο στο σημείο που διεξαγόταν η σύγκρουση Λούις-Σμέλινγκ. Ο Λούις ήταν πιο έμπειρος πια και είχε προπονηθεί σκληρά, ιδιαίτερα στο πώς να αποφύγει το δεξί του Γερμανού. Όταν ήχησε το καμπανάκι και ξεκίνησε ο αγώνας, δεν έχασε χρόνο. Δίχως έλεος σφυροκοπούσε τον αντίπαλο. “Γνώριζα πως η καριέρα μου εξαρτιόταν απ' αυτό το παιχνίδι” δήλωσε αργότερα. Τα χτυπήματα του βίαια, γρήγορα, έπεφταν με ακρίβεια στο σώμα και το πρόσωπο του Σμέλινγκ ο οποίος γονάτισε. Όταν σηκώθηκε, ο Λούις τον έβγαλε νοκ άουτ. Χρειάστηκαν μόλις δύο λεπτά και τέσσερα δευτερόλεπτα, τότε ο προπονητής του Γερμανού μπήκε στο ρινγκ για να σώσει τον πυγμάχο του. Ο διαιτητής Άρθουρ Ντόνοβαν σήκωσε τα χέρια του Λούις, ήταν ο νικητής. “Έκρηξη” χαράς και ευφορίας ακολούθησε από το πλήθος. Οι λευκοί αγκάλιαζαν τους μαύρους! Ο Χέιγουντ Μπρουν (Heywood Broun) έγραψε την επόμενη μέρα στη “New York World Telegram”

“Εκατό χρόνια από τώρα, μερικοί ιστορικοί μπορεί να σημειώσουν ότι η παρακμή του ναζιστικού γοήτρου ξεκίνησε με το αριστερό χουκ ενός πρώην εργάτη αυτοκινητοβιομηχανίας, ο οποίος δεν μελέτησε ποτέ την πολιτική του Νέβιλ Τσάμπερλεν και δεν είχε γνώμη για την κατάσταση στην Τσεχοσλοβακία”.

Η χώρα πανηγύρισε, αλλά παρέμενε διχασμένη. Σε μερικές περιοχές, ιδιαίτερα στο Νότο, οι μαύροι πολίτες ήταν συγκρατημένοι, φοβισμένοι να εκδηλώσουν με ένταση τη χαρά τους για τον Λούις. Ο Χίτλερ, φυσικά, συνέχισε την πορεία του για παγκόσμια κυριαρχία. Ωστόσο, στις 22 Ιουνίου 1938 ο Τζο Λούις δεν ήταν πια “ο μαύρος πρωταθλητής”, αλλά ο πρωταθλητής της Αμερικής!

Πηγή

- “When Joe Louis fought Schmeling, white America enthusiastically rooted for a blach man” (The Undefeated)