Ζαπατίστας vs Ίντερ: Δυστυχώς αναβλήθηκε (pics & vid)

«Ο αγώνας είναι σαν τον κύκλο. Μπορεί να ξεκινήσει οπουδήποτε, αλλά δεν τελειώνει ποτέ», είχε πει σε μία από τις πολλές ομιλίες του ο Subcomandante Marcos, όμως αυτός κόντρα στην αγαπημένη του Ίντερ δεν άρχισε ποτέ... Βλέπετε η πίεση των χορηγών, αλλά και μίας μεγάλης μερίδας του κόσμου που ήταν στο πλευρό των συντηρητικών της Λίγκας του Βορρά, δεν έβλεπε με καλό μάτι το... σενάριο αυτό και δεν επέτρεψε στους «νερατζούρι» να βρεθούν face to face με τους Ζαπατίστας...

Πως όμως έφτασε μία ομάδα του επιπέδου της Ίντερ να είναι σε ανοιχτή επικοινωνία με τον εξεγερμένους από την 1η Ιανουαρίου του 1994, ιθαγενείς στα βουνά της επαρχίας Τσιάπας; Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής, το πρώτο βήμα έγινε από τον πολιτικοποιημένο και ευαίσθητο σε κοινωνικά ζητήματα Χαβιέ Ζανέτι, μετά την επίθεση που δέχθηκαν οι Ζαπατίστας, το καλοκαίρι του 2004, από το στρατό του Μεξικού στο χωριό Caracol de Oventic.

O Αργεντίνος έπεισε τον γενικό αρχηγό της ιταλικής ομάδας, Μπρούνο Μπαρτολότζι να μεταβεί στην περιοχή, προσφέροντας ένα σημαντικό χρηματικό ποσό από τα πρόστιμα που είχαν πληρώσει οι παίκτες, ένα ασθενοφόρο, πλούσιο αθλητικό υλικό, αλλά και βοήθεια για την αναδόμηση των σπιτιών που είχαν υποστεί σοβαρές ζημιές.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ (Φεβρουάριος 2016): Μερικά από τα 225 παιδιά (αγόρια και κορίτσια) που ακόμη και σήμερα βοηθάει η Ίντερ, μαζί με τους υπεύθυνους των ακαδημιών των «νερατζούρι».

Παράλληλα, ο παράγοντας των «νερατζούρι» μετέφερε και μία επιστολή του 31χρονου τότε άσου, η οποία μεταξύ άλλων ανέφερε...

«Πιστεύουμε σε έναν κόσμο χωρίς παγκοσμιοποίηση. Σε ένα κόσμο που θα έχει πολιτιστικές διαφορές και θα υπάρχουν τα έθιμα όλων των ανθρώπων. Οι ιδέες σας είναι και δικές μας, για αυτό είμαστε αποφασισμένοι να στηρίξουμε τον αγώνα σας».

Όπως εύκολα καταλαβαίνει κανείς λοιπόν, η κίνηση αυτή έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τον Subcomandante Marcos, ο οποίος με επιστολή του στον Μάσιμο Μοράτι αποφάσισε να προσκαλέσει τους «νερατζούρι» στο Μεξικό για ένα φιλικό που θα έμενε στην ιστορία. Ο ισχυρός άνδρας της Ίντερ με την προτροπή του Χαβιέ Ζανέτι απάντησε θετικά στην πρόταση και τότε ο ηγέτης του EZLN με νέο του γράμμα, ενημέρωνε για τις λεπτομέρειες της αναμέτρησης...



Αναλυτικά η επιστολή...

«25 Μαΐου 2005
Δον Μάσιμο,

Λάβαμε ένα γράμμα με οποίο μας ενημερώνετε ότι η ποδοσφαιρική σας ομάδα, Ίντερ, αποδέχτηκε την αδελφική πρόκληση που σας κάναμε. Εκτιμούμε την καλοσύνη και την ειλικρίνεια της απάντησής σας. Ενημερωθήκαμε από τα media για τις δηλώσεις που έκαναν τα στελέχη, το προπονητικό τιμ και οι παίκτες. Όλες αποτελούν απλά παραδείγματα του πόσο γενναιόδωρη είναι η καρδιά σας. Να ξέρετε οτι είμαστε ενθουσιασμένοι που σας «συναντήσαμε» στο μακρύ μονοπάτι μας και είναι τιμή μας να είμαστε μέρος της γέφυρας που ενώνει δύο διαφορετικούς τόπους: Την Ιταλία και το Μεξικό.

Σας ενημερώνω ότι εκτός από το ότι είμαι ο εκπρόσωπος τύπου των Ζαπατίστας, τοποθετήθηκα μετά από ομόφωνη απόφαση πρώτος προπονητής και επικεφαλής των Διαγαλαξιακών Σχέσεων της ποδοσφαιρικής ομάδας των Ζαπατίστας (βασικά, κανείς άλλος δεν ήθελε να δεχθεί τη δουλειά). Με αυτήν την ιδιότητα πρέπει, μάλλον, να χρησιμοποιήσω αυτό το γράμμα ώστε να κανονίσω τις λεπτομέρειες για το παιχνίδι.

Ίσως, για παράδειγμα, να προτείνω ότι αντί του να περιοριστούμε στο ένα ματς, να γίνουν δύο. Ένα στο Μεξικό και ένα άλλο στην Ιταλία ή ένα εντός και ένα εκτός έδρας. Και να παίξουμε για το τρόπαιο που θα γίνει γνωστό στον κόσμο ως «Το Πόζολ της Λάσπης».

Θα πρότεινα το παιχνίδι που θα παιχτεί στο Μεξικό και θα είστε φιλοξενούμενοι, να διεξαχθεί στο Ολυμπιακό στάδιο του ’68, στην ομοσπονδιακή περιοχή της Κοαουΐλα και τα έσοδα από τα εισιτήρια να δοθούν στους παραστρατιωτικούς στο Λος Άλτος του Τσιάπας που εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους… Βέβαια, θα πρέπει να στείλω ένα γράμμα στο Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού, προκειμένου να μας δανείσει το γήπεδο. Και ίσως από τη στιγμή που θα είστε στο Μεξικό, να συμφωνήσουμε, να παίξουμε ένα δεύτερο παιχνίδι στη Γκουαδαλαχάρα και τα έσοδα να διατεθούν ώστε να υπάρξει νομική υποστήριξη στους alter–mundistas, τους άδικα φυλακισμένους στις φυλακές αυτής της επαρχίας του Μεξικού και στους πολιτικούς κρατούμενους σε όλη τη χώρα… Η μετακίνησή σας, δεν θα είναι πρόβλημα, καθώς διάβασα οτι κάποιος εδώ στο Μεξικό, γενναιόδωρα προσέφερε την βοήθειά του.

Και ίσως, αν συμφωνείτε, για τους αγώνες στο Μεξικό, ο EZLN να ζητήσει από τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα να είναι διαιτητής, από τους Χαβιέρ Ελ Βάσκο Αγκίρε και Χόρχε Βαλδάνο να είναι βοηθοί (ή επόπτες) και από τον Σώκρατες, μέσο από τη Βραζιλία, να είναι 4ος. Ενδεχομένως να καλέσουμε και δύο διαγαλαξιακούς που ταξιδεύουν με Ουρουγουανικό διαβατήριο: Τον Εδουάρδο Γκαλεάνο και τον Μάριο Μπενεντέτι να κάνουν φάση με φάση σχολιασμό για τη Διαγαλαξιακή Τηλεόραση του Συστήματος των Ζαπατίστας (“η μόνη τηλεόραση που διαβάζεται”). Στην Ιταλία ο Τζιάνι Μίνα και ο Πέδρο Λουΐς Σούγιο μπορούν να είναι σχολιαστές. Και ίσως, για να διαφοροποιηθούμε από τη χρήση της γυναίκας ως αντικείμενο που προωθείται στα ποδοσφαιρικά παιχνίδια και στις διαφημίσεις, οι Ζαπατίστας θα ζητήσουν από την εθνική κοινότητα γκέυ και λεσβιών και ειδικά από τραβεστί και τρανσέξουαλ, να οργανωθούν και να διασκεδάσουν τους «σεβάσμιους» με πιρουέτες ομογενών κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών στο Μεξικό… Έτσι με αυτό τον τρόπο, εκτός από το να μας λογοκρίνει η τηλεόραση και να σκανδαλίσουμε τους δεξιούς ultras, θα ανεβάσουμε το ηθικό και την πώληση των ποτών. Δεν υπάρχουν δύο φύλο, δεν υπάρχει ένας κόσμο. Είναι προτιμότερο, όσοι διώκονται για τις διαφορές τους να μοιραστούν την ευτυχία και την υποστήριξή μας, χωρίς να «κρύβονται».


Θα μπορούσαμε να δώσουμε και ένα παιχνίδι στο Λος Άντζελες των ΗΠΑ, όπου η κυβέρνηση ακολουθεί εγκληματική πολιτική κατά των λατίνων μεταναστών. Όλα τα έσοδα από το ματς αυτό θα πάνε για τη νομική υποστήριξη όσων είναι φυλακισμένοι επειδή δεν είχαν χαρτιά. Επιπλέον, η dream team των Ζαπατίστας θα έχει ένα πανό που θα γράφει «Λευτεριά στον Mumia Abu Jamal και στον Leonard Peltier».

Θα σας πρότεινα, ο επαναληπτικός να γίνει στην Ιταλία, με εσάς ως γηπεδούχους (και εμάς επίσης, καθώς είναι γνωστό οτι το ιταλικό συναίσθημα είναι υπέρ των Ζαπατίστας). Ένα παιχνίδι θα μπορούσε να γίνει στο Μιλάνο και ένα άλλο, όπου εσείς αποφασίσετε (θα μπορούσε να είναι στην Ρώμη, καθώς “όλα τα παιχνίδια οδηγούν στην Ρώμη” ή “όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Ρώμη”, τέλος πάντων, το ίδιο πράγμα είναι). Μέρος των εσόδων θα μπορούσε να πάει για την βοήθεια προσφύγων από διαφορετικές εθνικότητες που έχουν υποστεί εγκλήματα από την διοίκηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα υπόλοιπα μπορείτε να τα δώσετε όπου εσείς θέλετε. Θα θέλουμε σίγουρα όμως μία μέρα κενό, προκειμένου να πάμε στην Γένοβα και να ζωγραφίσουμε το άγαλμα του Χριστόφορου Κολόμβου (σημείωση: το πρόστιμο που θα μας επιβληθεί για τη ζημιά στο μνημείο, θα καλυφθεί από την Ίντερ) και να αφήσουμε ένα λουλούδι στο μέρος όπου νεαρός Κάρλος Τζουλιάνι χάθηκε (σημείωση: θα φροντίσουμε εμείς για το λουλούδι).

Από τη στιγμή που θα είμαστε στην Ευρώπη, θα μπορούσαμε να παίξουμε ένα παιχνίδια στην χώρα των Βάσκων. Αν υπάρχει «Η ευκαιρία για το ποδόσφαιρο», τότε μπορεί να υπάρξει και «Η ευκαιρία για την κλωτσιά». Θα παίξουμε μπροστά από τα κεντρικά γραφεία της BBVA-Bancomer που προσπαθεί να ποινικοποιήσει την ανθρωπιστική βοήθεια από αυτόχθονες κοινότητες (ίσως για να τραβήξει την προσοχή από τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει για φοροδιαφυγή, μυστικούς λογαριασμούς, δωροδοκίες κα.). Φαίνεται οτι θα γίνουν 7 παιχνίδια (δεν είναι κακό βέβαια, καθώς θα μπορέσουμε να αγωνιστούμε για το Ευρωπαϊκό Κύπελλο, το Λιμπερταδόρες και τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου). Αυτός που θα κερδίσει τα 4 από τα 7 θα πάρει το «Το Πόζολ της Λάσπης» (σημείωση: Αν οι Ζαπατίστας χάσουν περισσότερα από τα 3 παιχνίδια, το τουρνουά θα ακυρωθεί).

Είναι πολλά; Ωραία δον Μάσιμο, έχεις δίκιο. Ίσως είναι καλύτερα να μείνουμε στα δύο παιχνίδια (ένα στο Μεξικό και ένα στην Ιταλία), καθώς δεν θέλουμε να θαμπώσουμε τις επιτυχίες της Ίντερ με τις ήττες που θα γνωρίσει.

Ίσως για να ισορροπήσουμε το εμφανές μειονέκτημά σας, θα σας δώσω μερικές μυστικές πληροφορίες. Για παράδειγμα η ομάδα των Ζαπατίστας θα είναι μεικτή (δηλαδή, θα υπάρχουν άντρες και γυναίκες) και παίζουμε με τις αποκαλούμενες «μπότες του ανθρακωρύχου» (έχουν ατσάλι στα δάχτυλα, γι’ αυτό τρυπούν τις μπάλες). Σύμφωνα με τους κανόνες και τα έθιμά μας, το παιχνίδι τελειώνει μόνο εάν δε μείνει κανένας όρθιος από οποιαδήποτε ομάδα. Η ομάδα των Ζαπατίστας μπορεί να ενισχυθεί κατά το δοκούν (δηλαδή, οι Μεξικανοί ‘Μπόφο’ Μπαουτίστα και Μαριμπέλ "Μαριγκόλ" Ντομίνγκεζ μπορούν να εμφανιστούν στην ενδεκάδα, αν το δεχτούν). Έχουμε σχεδιάσει στολές χαμαιλέοντα (αν χάνουμε, μαύρες και μπλε ρίγες εμφανίζονται στις φανέλες μπερδεύοντας τους αντιπάλους, τον διαιτητή και τους οπαδούς). Επίσης εξασκούμαστε, με σχετική επιτυχία, σε δύο νέα συστήματα: τη maquiña avanti fortiori (σημείωση: μεταφρασμένη σε γαστριμαργικούς όρους θα ήταν κάτι μεταξύ πίτσας και σάντουϊτς γουακαμόλε) και τη ‘maquiña caracoliña con variante intensa’ (σημείωση: ισοδύναμο με σπαγγέτι με βραστά φασόλια, αλλά κατεστραμμένο).

Με όλα αυτά (και μερικές άλλες εκπλήξεις), μπορούμε, ενδεχομένως, να επαναστατικοποιήσουμε το παγκόσμιο ποδόσφαιρο, και τότε, ίσως, το ποδόσφαιρο να μην είναι απλώς μπίζνες, και να γίνει ξανά ένα ψυχαγωγικό παιχνίδι. Ένα παιχνίδι φτιαγμένο, όπως είπατε και εσείς πολύ σωστά, από αληθινά αισθήματα.

Αυτό είναι απλώς για να επιστρέψουμε σε εσάς, στην οικογένειά σας, στους άντρες και τις γυναίκες της Ίντερ και στους νερατζούρι οπαδούς την εκτίμηση και το θαυμασμό μας προς εσάς (παρόλο που σας προειδοποιώ ότι μπροστά από το τέρμα, δε θα υπάρχει ούτε οίκτος, ούτε συμπόνοια).Όσα για τα υπόλοιπα, καλά… ίσως… αλλά…

Εντάξει. Υγεία και το πράσινο, το άσπρο και το κόκκινο που ντύνει της αξιοπρέπειά μας, σύντομα να βρουν τον εαυτό του και στις δύο χώρες.

Από τα βουνά του Νότιο-Ανατολικού Μεξικού,
Subcomandante Insurgente Marcos

(σχεδιάζοντας συστήματα στο μαυροπίνακα και διαφωνώντας με τον Ντουρίτο, επειδή αυτός επιμένει ότι αντί από το παραδοσιακό 4-2-4, πρέπει να παρουσιάσουμε ένα 1-1-1-1-1-1-1-1-1-1, το οποίο, λέει, μπερδεύει τον αντίπαλο).

ΥΓ. Για τη Μεξικανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, τη Ρεάλ Μαδρίτης, τη Μπάγερν Μονάχου, την Οσασούνα, τον Άγιαξ, τη Λίβερπουλ και την ομάδα της Φερατερία Γκονσάλες: Συγγνώμη, αλλά έχω αποκλειστικό συμβόλαιο με την Εσεταελένε».

Δυστυχώς, αυτός ο επικών διαστάσεων και συνθηκών αγώνας, αποδείχθηκε πολύ καλός για να γίνει πραγματικότητα. Ευτυχώς όμως, ο άλλος αγώνας, αυτός των Ζαπατίστας, 23 ακριβώς χρόνια μετά, συνεχίζεται. Το είπαμε άλλωστε... «Ο αγώνας είναι σαν τον κύκλο. Μπορεί να ξεκινήσει οπουδήποτε, αλλά δεν σταματάει ποτέ». Έστω και αν πλέον απουσιάζει ο άνθρωπος που το είπε αυτό, ο εμβληματικός Subcomandante Marcos...