Στα βαθιά λίγο νωρίτερα, απ' ότι περίμεναν!

Κακά τα ψέμματα, όσο κι αν υπάρχει διάθεση όλων να δούμε με θετικό μάτι την ισοπαλία που πήρε η εθνική στην Φινλανδία, δεν είναι να ανοίγουμε τα... μπαούλα για να βγάλουμε την γαλανόλευκη και να κατέβουμε στην Ομόνοια. Άλλωστε αν αυτή η ομάδα είχε ένα γνώρισμα, μια σφραγίδα δεκαετίας, κάτι που βλέπαμε και με Ρεχάγκελ και με Σάντος, ήταν ότι είχε τον τρόπο αυτά τα ματς να τα καθαρίζει με το «λατρεμένο» 0-1!

Κάτι... Λετονίες, Γεωργίες, Ισραήλ, Σλοβακίες ήταν στο πελατολόγιο. Πάντα βρίσκαμε εκείνο το γκολ που θα μας έδινε το «τρίποντο» και πάντα πίσω... κλειδώναμε. Τέτοια ομάδα είναι και η Φινλανδία. Σε αυτό το... γκρουπ ανήκει και όταν ήρθε η γκολάρα του Καρέλη, ποιος δεν σκέφτηκε ότι πάλι βρήκαμε τον τρόπο της απόδρασης; Δυστυχώς όμως δεν ήταν έτσι.

Η «φρέσκια» εθνική, δεν κληρονόμησε ακόμη όλα τα καλά... χούγια των προηγούμενων. Έτσι φτάσαμε στο σημείο, να είμαστε σε 2 ματς με μόλις ένα πόντο και να γίνεται νωρίς-νωρίς το τρίτο ματς του ομίλου, αυτό την Τρίτη με τον Βόρειο Ιρλανδία, «τελικός». Γιατί κάθε άλλο αποτέλεσμα όσο κι αν ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς για την Γαλλία, ίσως είναι καταδικαστικό. Μάλιστα σε έναν όμιλο που περνούν 2 ομάδες και η ίδια η Ελλάδα... κατέκτησε με το σπαθί της το δικαίωμα να τον χαρακτηρίζει εύκολο. Σ' αυτή την περίπτωση θα πει κανείς ότι ως λαός και ως εθνική μας πάει το... χωρίς αύριο.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο έπος του Euro 2004, κάπως έτσι πήραμε την πρόκριση στα μπαράζ με Ουκρανία και Ρουμανία, κάπως έτσι κερδίσαμε τους Ρώσους στην Πολωνία, κάπως έτσι στο πρόσφατο Μουντιάλ κερδίσαμε την Ακτή Ελεφαντοστού και πήγαμε στους 16. Η διαφορά είναι όμως ότι τότε υπήρχαν και αυτοί που είχαν μάθει στο «χωρίς αύριο». Τώρα μιλάμε για μια εντελώς φρέσκια εθνική. Ακόμη και πιο... παλιοσειρές πλέον όπως ο Τοροσίδης, ο Μανιάτης, ο Σωκράτης, ο Σαμαράς, είχαν μάθει να έχουν και τις... πλάτες.

Τώρα πρέπει να το πάρουν πάνω τους. Αν έρχονταν η νίκη στο Ελσίνκι, η συνέχεια θα ήταν πιο εύκολη. Τώρα καλούνται οι πάντες να κολυμπήσουν στα βαθιά πιο γρήγορα από ότι θα περίμεναν. Τόσο οι παλιοί, όσο κι αυτοί που μπήκαν τώρα και θα μπουν και στην συνέχεια. Ήταν δεδομένο ότι το ρίσκο που πήρε ο Ρανιέρι δεν θα του έβγαινε στο 100%. Σημασία έχει όμως ότι το πήρε.

Από την μία ο Καρέλης που το... μπουμπούνισε σαν έτοιμος από καιρό, αλλά από την άλλη ο Μαυρίας (με τις ελάχιστες παρουσίες στην Σάντερλαντ) που μάλλον πρωταγωνίστησε σε κάποιο όνειρο του Ιταλού το βράδυ της Παρασκευής και ήταν ενδεκαδάτος. Κι από κει και πέρα ο μαχητής αλλά... ψιλοχαμένος Κλάους και ο «γνωστός» Βύντρα. Η ζωή συνεχίζεται και μαζί της συνεχίζονται και τα προκριματικά.

Χρόνος για περισσότερα θετικά ή αρνητικά δεν υπάρχουν. Άλλωστε ούτε για... ένα καφέ δεν θα προλάβουν να πάνε οι παίκτες. Αμέσως μετά το ματς αναχώρησαν από το Ελσίνκι για Αθήνα και ήδη σκέφτονται το επόμενο παιχνίδι. Τα κεφάλια μέσα και την Τρίτη τα ξαναλέμε σε νέα βάση με το ματς κόντρα στους σκληρούς Βορ. Ιρλανδούς του γνωστού μας Ρόι Κάρολ. Τους πρώτους του ομίλου για να μην ξεχνιόμαστε!

Κάποτε αυτοί μέσα στην Λεωφόρο κερδίζοντας τους μας έδωσαν το εισιτήριο για το επικό ταξίδι στην Πορτογαλία. Τώρα, στο Καραϊσκάκη που θα έχει κόσμο, μαζί τους πάλι πρέπει να... ξεμπλέξουμε για να έρθει η Γαλλία πιο κοντά! Για να γίνει το... restart που θέλουμε.