Όχι Μπι Γκάλης... Μπιγκ Άλις! (νοσταλγικά vids)

Στη «ρετρό ιστορία» της Τρίτης είχα υποσχεθεί πως κάποιους μουσικούς συνειρμούς που έκανα γράφοντάς την, θα τους αναλύσω στα «ρετρό ακούσματα» της Πέμπτης. Στο ...πόνημα που διαβάζετε τώρα, δηλαδή. Το οποίο δεν θα συνεχίσετε να διαβάζετε για πολύ, καθώς μάλλον θα προτιμήσετε να το ακούτε. Ότι θα το ακούσετε, το θεωρώ βέβαιο. Αν θα ...την ακούσετε, δεν ξέρω.

Την Τρίτη, λοιπόν, περιγράφοντας τα κατορθώματα του κολλητού μου, του Πέτρου του Αρμένη, είχα αναφερθεί και σε ένα περίφημο ...ζεϊμπέκικο που χόρεψε: τη «Μελισσούλα» του Κώστα Μπίγαλη. Τον οποίο «γνώρισα» δισκογραφικά, όχι ως Μπίγαλη, αλλά ως «Μπιγκ Άλις» (και ευτυχώς όχι ως «Μπι Γκάλης», δηλαδή «Γίνε Γκάλης» ή «Γκάλης ο 2ος» - άλλωστε, πάντα πρώτος ήταν ο Νικ).

Έτσι είχε γίνει γνωστός ο Κώστας Μπίγαλης, με μια πρωτότυπη παράφραση του επωνύμου του: Μπιγκ Άλις, Μεγάλη Αλίκη. Και ως μεγάλη Αλίκη έκανε την πρώτη του μεγάλη επιτυχία, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ΄80, με το «Άι Μις γιου». Το οποίο επίσης -επειδή προφανώς του άρεσαν οι παραφράσεις και οι μεταφράσεις- μετέφερε αργότερα στα ελληνικά: «Μου λείπεις»! Ακούστε τα και τα δύο...

Ο Μπίγαλης εκείνη την εποχή δεν ήταν ο μοναδικός με διεθνείς βλέψεις και αντίστοιχη επιτυχία. Ως ακόμα πιο «βαρύ» όνομα εκτός συνόρων φερόταν ο Κώστας Χαριτοδιπλωμένος, ο οποίος επίσης στα μέσα της δεκαετίας του ΄80 είχε γίνει φίρμα με το «Λοστ ιν δε νάιτ». Το οποίο δεν μετέφρασε στα ελληνικά. Ή, δεν το έμαθα ποτέ...

Οι δυο τους, προς τα τέλη εκείνης της δεκαετίας, έκαναν στροφή στην ...ποιότητα της ελληνικής αγοράς. Δεν ξέρω αν ίσχυσε στην περίπτωσή τους η παροιμία «καλύτερα πρώτος στο χωριό», ωστόσο μια χαρά τα πήγαν στο χωριό της υποτυπώδους ελληνικής σοουμπίζ που τότε έπαιρνε τα πάνω της, στηριζόμενη κυρίως στη νέα εποχή της ελληνικής τηλεόρασης, με τα ιδιωτικά κανάλια που έδειξαν μεγάλη θέρμη στην προσπάθεια προώθησης ποπ καλλιτεχνών.

Θυμάμαι μια από τις πρώτες επιτυχίες του Κώστα Μπίγαλη, τόσο επειδή ο τίτλος ήταν ...σύνθημα («Αχ, βρε Ρίνα, Κατερίνα»), όσο κι επειδή ένας εκ της παλιοπαρέας των έιτις, ο Δεμπασκαλάς, τότε νταραβεριζόταν με την Κατερίνα του Μπάμπη του Τσίτουρα. Μετά, για αρκετά χρόνια, ακολούθησαν μπόλικες επιτυχίες, μέχρι και μια συμμετοχή στη Γιουροβύζιον, με το «Τρεχαντήρι».

Την ίδια περίοδο, ο Χαριτοδιπλωμένος, ο οποίος στη διεθνή του καριέρα ήταν γνωστός ως ...«Κόστας» (πού να πει «Χαριτοδιπλωμένος» ο Αμερικανός δίχως να ...χαριτοδιπλώσει τη γλώσσα του;), απέκτησε εν Ελλάδι τα ξενόφερτα χούγια του Μπιγκ Άλις. Πάντως, ενώ ο τελευταίος μετέφραζε τα δικά του τραγούδια από τα αγγλικά στα ελληνικά, ο ...«Κόστας» άρχισε να διασκευάζει ξένες επιτυχίες με ελληνικό στίχο. Όπως για παράδειγμα το πολύ επιτυχημένο «Νάθινγκ'ς γκόνα στοπ ας νάου» των Στάρσιπ (στα αυτιά του Φώτη ακουγόταν «ναθινγκγκοναστάπας» κι ο φίλος μας αναρωτιόταν «ποιος είναι αυτός ο ...Στάπας;»). Αυτό στα ελληνικά το ακούσαμε ως «Κανένας δεν μας σταματά» από το πολυσυζητημένο ντουέτο του «Κόστας» με την Αλέξια. Ακούστε τα και τα δύο...

Πάντως, οι «μεταφράσεις»-διασκευές τραγουδιών στα ελληνικά δεν έγιναν τότε μόδα. Άλλοι ήταν οι πρώτοι διδάξαντες, ωστόσο κρατάω κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα για επόμενα «ρετρό ακούσματα». Μια πρόγευση, βέβαια, μπορώ να τη δώσω, με μία από τις πραγματικά πρώτες διδάξασες, τη Βίκυ Λέανδρος, η φωνάρα της οποίας είχε μεταφέρει από τα τέλη της δεκαετίας του ΄60 ακόμα(!) το περίφημο «Μυστικό» της. Επρόκειτο για ένα πολύ επιτυχημένο τραγούδι που είχε γραφτεί λίγο νωρίτερα (το 1967) από το ντουέτο «Ντέιβιντ εντ Τζόναθαν» των Βρετανών Ρότζερ Γκριναγουέι και Ρότζερ Κουκ, το οποίο έκανε γνωστό ο Τζιν Πίτνεϊ. Ο τελευταίος συμμετείχε και στην πιο επιτυχημένη διασκευή του, το 1989, μαζί με τον Μαρκ Όλμοντ. Ακούστε την ελληνική και την ξένη εκδοχή...

Μέχρι να απαντήσει κάποιος στον Φώτη ποιος είναι ο «Στάπας», εγώ, ο Μίλτος, να ΄μαι καλά...

Υ.Γ.: Για το μυθιστόρημά μου, «Είναι στημένο», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εμβιπή (MVPublications) με υπογραφή Χρήστου Ελευθερίου και για ό,τι άλλο επιθυμείτε, θα τα λέμε στην ιστιοσανίδα μου στο φέισμπουκ.