Εκλογές εδώ και τώρα...

Η μπίλια έκατσε στο... 4 κόκκινο, ροζ, φούξια ή όπως το βλέπει ο καθένας. Το μπλε, πάντως, μαυρίστηκε. Έφαγε άκυρο, πώς το λένε... Πρέπει, λοιπόν, να γίνουν τώρα βουλευτικές εκλογές;

Η γνώμη μου από την αρχή, από την πρώτη στιγμή που άρχισε να διαμορφώνεται το αποτέλεσμα, έγερνε προς το «ναι». Τώρα, μια εβδομάδα μετά, έχει στρογγυλοκαθίσει στη νέα προσφυγή στις κάλπες και μένει εκεί, σαν τον Βενιζέλο στην καρέκλα.

Ο βασικότερος λόγος που θεωρώ ότι πρέπει να γίνουν εκλογές, είναι η μεγάλη ήττα της κυβέρνησης. Ούτε μία, ούτε δύο μονάδες. Τεσσάρα έγραψε το ταμπλό. Και όχι μόνο έγραψε τεσσάρα, βγήκαν όλοι οι κυβερνητικοί, από τον πρώτο μέχρι το τελευταίο, και βάφτισαν το κρέας, ψάρι. Ακούσαμε τα πάντα. Από το -σε ελεύθερη μετάφραση- «εμείς χάσαμε, δεν κερδίσατε εσείς», μέχρι το «χάσαμε, αλλά χάσαμε λίγο». Η ιστορία, δηλαδή, δεν κατέγραψε τη βαριά ήττα, αλλά τους λόγους και το μικρό μέγεθος, αν πιστέψουμε τη... διοίκηση του κράτους.

Αυτά, βεβαίως, είναι πολιτικάντικα τερτίπια που όχι μόνο τα γνωρίζουμε, αλλά τα περιμέναμε και το χειρότερο, εξακολουθείται από τους εθνοπατέρες αυτή η ρητορική που οφείλεται μόνο και μόνο στη δική μας ανοχή.

Ένας άλλος λόγος που ο Αντώνης Σαμαράς πρέπει να ξεδιαλύνει το τοπίο μια και καλή, έχει να κάνει με τα κατά τόπους «κεντρικά» αποτελέσματα. Έχασε μεγάλες τοπικές μάχες. Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πειραιά τόσο σε επίπεδο δήμων, όσο και περιφερειών. Κι όταν λέμε έχασε, δεν ηττήθηκε μόνο από τον μεγάλο αντίπαλο, αλλά ακόμα κι απ' τα δικά του παιδιά που στη μάχη της κάλπης έγιναν αποπαίδια.

Ας αφήσουμε τώρα τα ξερά εκλογικά αποτελέσματα. Αριθμοί είναι, άλλωστε, και η κυβέρνηση δεν τους ασπάζεται, εκτός κι αν πρόκειται για το πρωτογενές πλεόνασμα και τους δείκτες της «ανάπτυξης». Μόνο αυτά τα νούμερα λένε την αλήθεια και όχι οι αυτόχειρες, τα λουκέτα στο εμπόριο και η ανεργία που σύμφωνα με την πιο πρόσφατη έκθεση φέρνει την Ελλάδα στην πέμπτη θέση παγκοσμίως!

Λίγες μόλις μέρες μετά το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, οι αγωνιζόμενες καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών κέρδισαν στη νομική μάχη κατά του Στουρνάρα και του Θεοχάρη. Γυναίκες που αγωνίζονται, που κάνουν τη δουλειά που δε θέλει κανείς μας για 600 ψωροευρώ, τις πέταξαν στο δρόμο. Δε λογάριαζαν, όμως, ότι εκείνες θα στρατοπεδεύσουν στο πεζοδρόμιο και θα δώσουν τη μάχη τους με όλα τα μέσα που έχουν. Με την προσφυγή στη δικαιοσύνη και με την αναγκαία -ευτυχώς- κάλυψη των κινητοποιήσεών τους από τα τηλεοπτικά κανάλια λόγω του ανταγωνισμού. Και να θυμίσω και κάτι άλλο που τις τιμά ιδιαίτερα: είναι οι μόνες, οι μόνες επαναλαμβάνω, που πήραν στο κυνήγι τον Τόμσεν. Τον Δανό που φυγαδεύτηκε και έτρεχε σε πιο γρήγορο ρυθμό κι απ' το διάδρομο που έκανε κάθε μέρα στο Χίλτον, προκειμένου να γλιτώσει.

Λίγες μέρες μετά την τεσσάρα, λοιπόν, το υπουργείο Οικονομικών, η κυβέρνηση δηλαδή, αρνείται προκλητικά, χωρίς ίχνος ανθρωπιάς και παράνομα να επαναπροσλάβει αυτές τις γυναίκες. Που θα μπορούσαν να είναι οι μανάδες του καθενός μας. Για λίγο το σκέφτηκα και κατέληξα στο λόγο που ο Στουρνάρας και ο Θεοχάρης που μεταμορφώνεται σε... Θεοχάρο, δεν κάνουν πίσω. Είναι το... μήνυμα που πήρε η κυβέρνηση από την ήττα και που προγραμματισμένα εξήγησαν σε πρώτο χρόνο το ίδιο βράδυ της τεσσάρας.

Τα προβλήματα δεν σταματούν εδώ. Ο ανασχηματισμός και η νέα έκθεση του ΔΝΤ, που αμφισβητεί ευθέως τις κυβερνητικές προβλέψεις για πραγματική ανάπτυξη και με την ταυτόχρονη «πρότασή» του για νέα μέτρα, κάνουν ακόμα πιο δύσκολο το έργο του πρωθυπουργού. Βενιζέλος και ΔΝΤ από τη μία, λαϊκή απογοήτευση και αποδοκιμασία από την άλλη.

Δεν γνωρίζω και δεν με ενδιαφέρει αν οι κάλπες τώρα -από τη στιγμή που θα ολοκληρωθεί η ελληνική προεδρία- είναι το καλύτερο, το ιδανικό για τη Μέρκελ, τις Βρυξέλλες και τη Λαγκάρντ. Ξέρω ότι ο λαός αμφισβήτησε ανοιχτά τις ασκούμενες πολιτικές, άλλαξε πρόσωπα με τη σταυροδοσία του και δεν κατέβασε αμάσητη την παροχή της διανομής του πλεονάσματος και τις διάφορες εξαγγελίες για φοροελαφρύνσεις στο μέλλον. Διότι βλέπει ότι η συμμετοχή του για να αγοράσει φάρμακο αυξάνεται, ότι ο μισθός δεν λέει να ανέβει, ούτε η ανεργία να επιβραδύνει. Βλέπει ότι η σύνταξη κουτσουρεύεται και ότι το χειμώνα κρύωσε. Βλέπει επίσης ότι το χαράτσι του Βενιζέλου μαζί με τη ΔΕΗ, τον έχουν πιάσει από το λαιμό και από το πουθενά στον σπιτικό προϋπολογισμό, δημιουργήθηκε γραμμάτιο. Είδε και Μπαλτάκο, τον εκ δεξιών του πρωθυπουργού να «παίζει σφαλιάρες» με την άκρα δεξιά.

Τα ανοιχτά θέματα, λοιπόν, είναι πολλά. Και ο λαός αντιδρά. Γι' αυτό, ας μας οδηγήσουν στις κάλπες να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Ας μας ρωτήσουν αν θέλουμε εκλογές. Ας γίνει δημοψήφισμα. Όσο και να θυμώσει η Μέρκελ, δεν θα χαθούν πολλά. Δεν υπάρχουν πολλά ακόμη να χαθούν και ως γνωστόν ο βρεγμένος δεν φοβάται τη βροχή. Την αποζητά μπας και δει ουράνιο τόξο.

Follow me: ChrisStatho