Η υπέρβαση και το θέμα Τζιμπούρ-Μιραλάς

Προσπαθώ όταν μου δίνεται η ευκαιρία να παρακολουθώ σημαντικά ματς στην Ευρώπη παρέα με οπαδούς των ομάδων που αγωνίζονται εκείνη τη βραδιά. Θεωρώ ότι έτσι ανοίγει το μυαλό του δημοσιογράφου, μπαίνει στον δικό τους μικρόκοσμο. Ετσι έκανα και χθες. Το είδα μαζί με τρεις «γάβρους». Δύο της… γενιάς μου φρέσκους μπαμπάδες, φανατικούς μα «κανονικούς» και έναν μικρότερο, πιο θερμόαιμο (με τον διαιτητή, τους παίκτες, τον Βαλβέρδε, τους πάντες…). Ηταν απογοητευμένοι στο α΄ μέρος: καλόμαθαν εφέτος. Πανηγύρισαν τρελά στο γκολ. Δεν ανησυχούσαν ιδιαιτέρως για την ισοφάριση στην εξέλιξη του ματς μετά το 0-1. Αλλά στο τέλος ήταν τόσο χαρούμενοι, όσο και έξαλλοι επειδή ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να «καθαρίσει» από χθες το ματς. «Τι θα γίνει ρε π…η μου με τον Μιραλάς και τον Τζιμπούρ, θα τους βάλει κανένας μυαλό;». Τους πείραξε που δεν έγινε το 0-2. Πολύ. Εμένα δεν θα με πείραζε τόσο.

Περισσότερο τα είχαν με τον Βέλγο, παρά με τον Αλγερινό: ίσως γιατί ο Τζιμπούρ χθες μπήκε περισσότερο στο ματς, φάνηκε να μοχθεί περισσότερο, κέρδισε φάουλ, μονομαχίες. Ισως γιατί μεγεθύνεται η προσπάθειά του στο μυαλό όλων, επειδή άπαντες γνωρίζουν την ευπάθεια στο γόνατο και η ιστορία του Λέτο έχει επηρεάσει πολλούς. Όμως δικαιολογία δεν μπορούσαν να βρουν στο «γιατί δεν την ‘σπάει’ στον Μιραλάς;». Ηταν καλή αντεπίθεση εκείνη. Καλύτερες προϋποθέσεις για το 0-2 δημιουργήθηκαν μετά τις «σακούλες» του Μιραλάς στους Ουκρανούς, όταν προτίμησε να σουτάρει στην κλειστή γωνία αντί να πασάρει σε έναν εκ των Μακούν-Μανιάτη που μάταια περίμεναν αμαρκάριστοι στο ύψος του πέναλτι.

Τους αγαπούν και τους δύο. Όπως και τον Βαλβέρδε. Αλλά μετά το ματς ήταν έξαλλοι με αυτές τις δύο φάσεις και τους πρωταγωνιστές τους. Ρώτησα αν πρόκειται για κάτι παγιωμένο πια στο μυαλό των οπαδών του Ολυμπιακού για την εφετινή σεζόν. Μου απάντησαν καταφατικά. «Αν ήμουν Μέλμπεργκ και Αβραάμ θα τους είχα…» μου είπε ένας. Τού απάντησα ότι δεν γίνονται αυτά στις σοβαρές ομάδες γιατί θα έρθουν ματς που θα «καθαρίσουν» οι «μπροστινοί» και θα κάνει γκέλες η άμυνα κ.ο.κ. Αμετάπειστοι! «Μόνο ο Μαρινάκης μπορεί να τους βάλει μυαλό, δεν γίνεται αλλιώς».

Δεν ξέρω αν μπορεί. Ο κάθε προπονητής και χρηματοδότης σε «κανονική» ομάδα (που δεν χρωστά) εξαρτάται από έναν ΒΑΣΙΚΟ παίκτη, δεν μπορεί να τον διατάξει. Παρά μόνο να του επιβληθεί με τον τρόπο του, να τον επηρεάσει ως έναν βαθμό. Αλλά μάλλον αξίζει τον κόπο μιαν κουβέντα ΠΑΡΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΟ. Διότι διαφορετικά, το θέμα θα διαιωνιστεί και θα πάρει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις μελλοντικά, ίσως με διαφορετικό προπονητή αν παραμείνουν αμφότεροι στον πρωταθλητή…

Ο Ολυμπιακός χθες ήταν ΚΑΙ τυχερός. Όμως η τύχη συνήθως (όχι πάντα) βοηθά τον ικανό, τον παθιασμένο, αυτόν που την κυνηγά στα «καθαρά» ματς. Όχι τον μίζερο, τον κομπλεξικό, τον «λίγο». Ο Ολυμπιακός ήταν τυχερός στις δύο αποβολές, αμφότερες καθοριστικές. Όχι, ο ρέφερι δεν σφύριξε υπέρ του σε όλο το παιχνίδι. Οι αποφάσεις του στο πρώτο ημίχρονο ήταν 60-40 υπέρ της Μέταλιστ και μέχρι να καταλάβουν ορισμένοι παίκτες των Ερυθρόλευκων ότι το ματς πάει (και) στη δύναμη, οι Ουκρανοί είχαν υπερισχύσει κατά κράτος σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του γηπέδου. Από τις πρώτες φάσεις του β΄ μέρους, όμως, ο Ολυμπιακός κατάλαβε ότι το ματς πρέπει να το πάει και στον τσαμπουκά: στο «πρώτος πάνω στη μπάλα», στο σπρώξιμο, στην πολύ δυνατή διεκδίκηση. Και όταν το έκανε, μετά και το 0-1, η Μέταλιστ ελάχιστα απείλησε.

Οι δυο καθοριστικές φάσεις στις οποίες ο Ολυμπιακός είχε την τύχη μαζί του ήταν: α) στη μη αποβολή του Τοροσίδη στο 45΄ όταν ο διεθνής αμυντικός ενεργώντας σαν να παίζει στην αλάνα με τους φίλους του και όχι με επίγνωση του τι σημαίνει «περιβραχιόνιο», κλωτσά δις (!) εκτός φάσης τον πεσμένο αντίπαλό του, παρότι «κουβαλούσε» ήδη μία κίτρινη κάρτα. Όχι κόκκινη, «πράσινη» κάρτα! Τελικά την πλήρωσε ο… κακομοίρης ο Μέλμπεργκ στους τσαμπουκάδες και χάνει τη ρεβάνς! Ο Τοροσίδης τη γλίτωσε: έχω την εντύπωση ότι με δέκα παίκτες σε ολόκληρο το δεύτερο μέρος, ο Ολυμπιακός δεν θα επέστρεφε με πολλές ελπίδες στην Ελλάδα. β) στην (ορθή) αποβολή του Εντμάρ που τραυμάτισε ευτυχώς στο καλάμι και όχι στο γόνατο τον Μανιάτη. Πρόκειται για τον «εγκέφαλο» της Μέταλιστ και θα της λείψει στη ρεβάνς πολύ περισσότερο απ΄ ότι ο Κριστάλντο (με κίτρινες κάρτες, όπως και ο Μέλμπεργκ), ο οποίος μπορεί να αντικατασταθεί και μάλιστα επ’ ωφελεία των Ουκρανών από τον ικανότατο Ντέβιτς.

Ο Ολυμπιακός πλέον κρατά την τύχη στα χέρια του. Και τώρα θα του χρησιμεύσει σε απίστευτο βαθμό η εμπειρία του στη ρεβάνς με τη Ρουμπίν Καζάν. Ιδιο αποτέλεσμα εκτός έδρας, ίδιες απαιτήσεις στην εντός έδρας ρεβάνς. Ο οπαδός έχει εξοικειωθεί με την ουσία: το αποτέλεσμα. Δεν θα κράξει στην πρώτη λανθασμένη πάσα, στο πρώτο βαρύ ατομικό λάθος στην άμυνα, στην πρώτη άστοχη σέντρα. Ξέρει, το είδε, ότι η Μέταλιστ είναι διαφορετική ομάδα από τη Ρουμπίν. Αν της δώσεις χώρο, σε «σκοτώνει». Αμυντικά, όμως, είναι χειρότερη από τους Ρώσους με αυτό το τραγικό κεντρικό αμυντικό δίδυμο και έναν ατσούμπαλο γκολκίπερ, ίσως τον πρώτο που βλέπω να κάνει έξοδο με τον… πισινό και όχι με γροθιές στο γκολ του κορυφαίου μαζί με τον Αβραάμ και τον Μανιάτη, Νταβίντ Φουστέρ.

Πώς; Αν μπορεί να πετύχει δύο γκολ η Μέταλιστ ΜΕΣΑ στο «Γ. Καραϊσκάκης» σε μια ομάδα που τα δέχεται με το σταγονόμετρο πλέον; Ναι, είναι ικανή και για δύο και για τρία, αν και της αρκεί ένα για να πάει το ματς στην παράταση αν διατηρήσει την εστία της ανέπαφη. Αν θα τη διατηρήσει; Όχι, δεν το πιστεύω! Στις 5-6 περιπτώσεις που ο Ολυμπιακός πάτησε στην αντίπαλη περιοχή χθες, η Μέταλιστ εξωτερίκευσε πανικό, όχι σιγουριά. Και στα στημένα θεωρώ ότι έχει πρόβλημα. Αλλά επαναλαμβάνω: από τη μέση και μπροστά «σκοτώνει» αν της δοθούν χώροι.

Σε κάθε περίπτωση, την προσεχή Πέμπτη θα δούμε μια επιπλέον ωραία μάχη. Ο Ολυμπιακός, η διοίκηση, οι παίκτες και ο προπονητής του, δικαιούνται να υποστηρίζουν ότι ήδη στην Ευρώπη ο σύλλογος έχει κάνει υπέρβαση εφέτος. Διότι υπέρβαση σημαίνει «ξεπερνώ τον εαυτό μου, κάνω περισσότερα και καλύτερα από το παρελθόν, βελτιώνομαι».

Οσο για το… Βουκουρέστι; Είναι ακόμη πολύ μακριά. Τα τρία από τα τέσσερα φαβορί θα περάσουν: Μάντσεστερ Σίτι, Βαλένθια, Ατλέτικο Μαδρίτης της μεγάλης παικτούρας, Ντιέγκο Σιμεόνε. Η Γιουνάιτεντ πιθανότατα θα την πατήσει και θα αποκλειστεί. Κάτι είναι κι αυτό: ένα θηρίο λιγότερο… Η διψασμένη, καταπληκτική χθες Αθλέτικ Μπιλμπάο (χάσατε όσοι δεν παρακολουθήσατε το ματς του «Ολντ Τράφορντ»), μαζί με τους νικητές των ζευγαριών Αλκμααρ – Ουντινέζε, Τβέντε – Σάλκε και (κυρίως!) Σταντάρ Λιέγης – Αννόβερο, αν μη τι άλλο δεν θα είναι φαβορί αν προκριθούν οι Ερυθρόλευκοι…

Υ.Γ. Για πολλοστή φορά δεν κατάλαβα γιατί προτιμήθηκε ο Μαρκάνο αντί του Χολέμπας. Όχι μετά το ματς. Βλέποντας την ενδεκάδα πριν την έναρξή του. Εχει και ο Ερνέστο τα «κολλήματά» του τελικά…

Υ.Γ. 1: Επέλεξα να αναφερθώ σήμερα στο θέμα «Τζιμπούρ – Μιραλάς», παρότι αφορμές υπήρξαν πολλές στο πρόσφατο παρελθόν (ειδικά σε ματς πρωταθλήματος) και στην κοινωνία του Ολυμπιακού αποτελεί (σωστά) ένα από τα κυριότερα ζητήματα για προβληματισμό εδώ και πολύ καιρό. Το έκανα σήμερα, ίσως επηρεασμένος από τα φιλαράκια χθες και με την ελπίδα να μην με κατηγορήσει κάποιος ότι σπέρνω ζιζάνια μετά από κάποια «στραβή» του Ολυμπιακού ή σε εντελώς ανύποπτο χρόνο. Σήμερα, μετά από σπουδαία νίκη, δοθείσης αφορμής βεβαίως… Κατάντια (μου), αλλά ειλικρινά, έτσι σκέφτηκα…

Follow me on twitter @seretinio