Ευτυχώς που υπάρχει και ο Μαρινάκης

Ηταν σαφές, επί παραδείγματι, προχθές το απόγευμα, μετά τα πρώτα «μπαμ» και «μπουμ» στον Παναθηναϊκό και τη συνέντευξη Τύπου του Ρότσα στον Κορυδαλλό, ότι θα έπεφτε στο κενό η προσπάθεια ορισμένων ανόητων να τον χαρακτηρίσουν («κηλιδώσουν» για τους ίδιους) «τζιγκερικό», να τον τσουβαλιάσουν και να προσφέρουν «μαξιλαράκι» και «άλλοθι» στους διοικούντες. Ηλίθιοι, οι οποίοι δεν μπορούν να αξιολογήσουν ότι για ορισμένους δεν ισχύει το «ο καλός ο μύλος όλα τ΄αλέθει» και πως η κρεατομηχανή στον Παναθηναϊκό έχει λιώσει αμέτρητους παίκτες από την εποχή Βαρδινογιάννη, αλλά δεν ήταν δυνατόν να αγγίξει το ήθος, την παναθηναϊκή θητεία, την αξιοπρέπεια και τον βίο του «Ινδιάνου» στην ελληνική ποδοσφαιρική κοινωνία.

Ηταν επίσης εύληπτο ότι η διοίκηση θα αντιμετώπιζε τεράστιο πρόβλημα με τους φίλους της ομάδας (τέτοιοι δεν είναι μόνο οι «οργανωμένοι») άπαξ και απολυόταν ο Ρότσα μετά τη συγκεκριμένη συνέντευξη Τύπου και όσα κωμικοτραγικά ακολούθησαν μέχρι και το «να μην έχαναν 3-0 από τη Βέροια» (λες και αν δεν είχαν χάσει δεν θα γίνονταν προσπάθειες για περικοπές…). Κι αν θέλετε, αυτό το ερώτημα παραμένει στο μυαλό μου: η αλλαγή πλεύσης οφείλεται άραγε στην συνειδητοποίηση των σφαλμάτων τους και στην εύρεση ενός μίνιμουμ πλαισίου συμφωνίας με τον Χουάν για τον Παναθηναϊκό της «επόμενης ημέρας» που πρέπει ταυτόχρονα να προσπαθεί να μην γίνει του χρόνου «ΑΕΚ» και να προσπαθεί για ποδοσφαιρική βελτίωση και Κύπελλο; Η μήπως έπαιξε μεγαλύτερο ρόλο το «επικοινωνιακό»; Θα φανούν εν καιρώ όλα αυτά, γιατί και ο Ρότσα δεν ζει σε πράσινο συννεφάκι. Γνωρίζει την αναγκαιότητα περικοπών ως προϋπόθεση επιβίωσης του συλλόγου (όλα αυτά υπό την προϋπόθεση ότι ο Φαϊζάλ δεν θα βάλει στην ΑΜΚ τα χρήματα που όλοι οι μέτοχοι πια πιστεύουν ότι έχει στο συγκεκριμένο λογαριασμό…).

Από την άλλη πλευρά, τα δύο τελευταία ματς του Ολυμπιακού εναντίον του Πανιωνίου και της Παναχαϊκής, δύο ματς που «στράβωσαν» αρχικά για τους Ερυθρόλευκους και στα οποία τα σφυρίγματα των διαιτητών (Σπάθας και Δημητρόπουλος) ήταν προκλητικά υπέρ τους στο β΄ μέρος της Νέας Σμύρνης (όταν, δηλαδή, ο Ολυμπιακός έπαιζε μονότερμα και ο Πανιώνιος δεν μπορούσε να περάσει τη σέντρα!) και μετά το 1-0 στην Πάτρα, με βοήθησαν να «κλειδώσω» πια οριστικά την αντίληψη που συνιστά τραγική κατάντια για τον Παναθηναϊκό.

Ταυτόχρονα, ίσως και μεγάλο σφάλμα για τον Βαγγέλη Μαρινάκη, αν και συνήθως τα «αφεντικά» ηδονίζονται με τέτοιες καταστάσεις. Η αίσθηση υπήρχε από την αρχή της σεζόν, εδραιώθηκε μετά τις αντιδράσεις που είδα απ’ όλους πλην παικτών στον Παναθηναϊκό μετά το 2-2 με τους πρωταθλητές στο ΟΑΚΑ και πλέον είναι «μπετόν» τουλάχιστον για μένα: ο μοναδικός που συσπειρώνει τούτη την περίοδο τους φίλους του Παναθηναϊκού είναι ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Σε μικρότερο βαθμό και ο Χουάν μετά τα… τελευταία, όπως λίγο παλαιότερα ο Ζεσουάλδο. Αλλά αταλάντευτα πια μόνο ο ηγέτης της ΠΑΕ Ολυμπιακός.

Δεν υπάρχει παίκτης με τέτοιο ειδικό βάρος και δημοφιλία που να συσπειρώσει τους Παναθηναϊκούς, ούτε ασφαλώς μέλος της διοίκησης και η ίδια η ομάδα με τα σκαμπανεβάσματά της τους προσφέρει μια ζέστη – μια κρύο. Τα σφυρίγματα εναντίον δύο «αδύναμων» σε ματς που ο Ολυμπιακός αναπάντεχα τα βρήκε σκούρα, η εντύπωση που δίνεται προς τα έξω ότι καταργείται το πιο νόστιμο αλατοπίπερο του ποδοσφαίρου (της έκπληξης) στα ματς αυτής της ομάδας ειδικά εφέτος που δεν έχει αντίπαλο πουθενά στην Ελλάδα, ανεβάζει στο «κόκκινο» τα παναθηναϊκά ένστικτα. Και ταυτόχρονα δίνει το δικαίωμα στη διοίκηση του Παναθηναϊκού με βάσιμα επιχειρήματα να ξεδιπλώνει την επικοινωνιακή της στρατηγική, εναντίον ΚΕΔ, Ολυμπιακού κ.ο.κ.

Είναι οξύμωρο, ίσως και σουρεαλιστικό, αλλά δυστυχώς για τον Παναθηναϊκό, αυτή είναι η πραγματικότητα. Οι προκλητικές υπέρ του Ολυμπιακού διαιτησίες οι οποίες για μένα οφείλονται κυρίως στο ότι ο Ελληνας ρέφερι έχει ανατραφεί από την προηγούμενη 15ετία στο «σφυρίζω προς τα εκεί όπου φυσάει ο άνεμος, δηλαδή υπέρ αυτού που στην «πιάτσα» θεωρείται ο Νο 1» τρέφουν αυτή την περίοδο και τη διοίκησή του και τους «φίλους» του Παναθηναϊκού περισσότερο από καθετί άλλο! Ευτυχώς ή δυστυχώς για τον Μαρινάκη αυτό αντανακλά στο πρόσωπό του, προσωποποιείται. Το ίδιο θα συνέβαινε αν ηγέτης του Ολυμπιακού ήταν αυτή την περίοδο ο Κοσκωτάς, ο Σαλιαρέλης, ο Λαυρεντιάδης, ο Κόκκαλης, οι αδελφοί Αγγελόπουλοι, δεν ξερω ‘γω ποιος… Είτε ασχολείται, είτε δεν ασχολείται με τη διαιτησία ο ίδιος, λόγω όλων όσων έχουν συμβεί στο παρελθόν και κυρίως λόγω των επεισοδίων και της διαιτησίας στο προπέρσινο «κάλυπτα και εγώ τον Καστουράνη» (ήταν και παραμένει λόγω της δύναμης της εικόνας και της εμβέλειας του ντέρμπι το πιο «βαρύ» χτύπημα για τον ίδιο στη θητεία του στον προεδρικό θώκο), σε εκείνον αντανακλούν όλα.

Εχω την εντύπωση ότι αν ο Ολυμπιακός είχε χάσει εφέτος τους βαθμούς που έπρεπε να είχε χάσει χωρίς τα ευνοϊκά σφυρίγματα, ή αν τέλος πάντων είχε αδικηθεί σε λιγότερα ματς απ’ όσα έχει ευνοηθεί όπως συμβαίνει υπό Κ.Σ σε όλα τα πρωταθλήματα με τους «μεγάλους» (δεν έχει αδικηθεί ούτε σε ένα!), τα πράγματα θα ήταν εσωτερικά πολύ πιο σκούρα για τον Παναθηναϊκό. Ο βαθμός συσπείρωσης των φίλων του θα ήταν ανύπαρκτος και οι διοικούντες θα βυθίζονταν στον ωκεανό των προβλημάτων και των σφαλμάτων τους λόγω απειρίας.

Όλα αυτά θεωρώ ότι τα ξέρει και ο Ολυμπιακός και ο ίδιος ο Μαρινάκης. Αν ήμουν στη θέση του θα προσπαθούσα στα 3-4 επόμενα χρόνια να το αλλάξω, γιατί θα ευνοούσε αφάνταστα την ομάδα μου. Αν τα κατάφερνα, αφαιρούσα σταδιακά κάθε επιχείρημα από τον Παναθηναϊκό (αν και πολλά δύσκολα λησμονούνται) και κυρίως: θα έχτιζα σταδιακά καλύτερη έξωθεν μαρτυρία. Δεν ξέρω αν μπορεί. Δεν ξέρω αν θα ήθελε. Αλλά εγώ θα έπαιρνα πρωτοβουλίες προς αυτή την κατεύθυνση.

Follow me on Twitter: Seretinio