Όλα εξηγούνται στον «τρελο»-ΠΑΟ

Δυσκολεύονται πολλοί να εξηγήσουν τα αποτελέσματα και τις εμφανίσεις του Παναθηναϊκού με την Τότεναμ και τη Λάτσιο, σε συνδυασμό με την παρουσία του εναντίον του Ατρόμητου, του Αστέρα Τρίπολης, του Αρη… Στα δικά μου μάτια μοιάζει σαφές. Με τον ρυθμό… «χελώνας» που έπαιξε ο Παναθηναϊκός στα πρώτα ημίχρονα των δύο αγώνων, όταν δημιούργησε από μία ευκαιρία (κι αυτή με το ζόρι), ο αντίπαλος μόλις πέτυχε το γκολ «ησύχασε». Ηρέμησε. Επαναπαύτηκε. Βολεύτηκε. Δεν «έτρεξε» για το 0-2, δεν έτρεξε γενικώς τον Παναθηναϊκό (όπως είχε κάνει η Μάριμπορ του Ζάχοβιτς) την έπαθε. Ηταν τόσο ελάχιστα απειλητικός ο Παναθηναϊκός σ’ αυτά τα διαστήματα, που δεν προκαλούσε την παραμικρή ανησυχία, τον παραμικρό φόβο. Αυτός είναι ο πρώτος λόγος. Ο δεύτερος έχει να κάνει με την ιστορία, τη φανέλα, τη φήμη που έχει χτίσει η ομάδα στην Ευρώπη. Συνοψίζεται στο απλούστατο (για την Τότεναμ και τη Λάτσιο) «και η ισοπαλία καλή είναι εκτός έδρας με τον Παναθηναϊκό, θα τον νικήσουμε στην έδρα μας, όλα καλά». Κάπως… αντίστοιχα την «έπαθαν» οι Πράσινοι με τον Αρη. Τον υποτίμησαν μετά το 1-0 και με δέκα παίκτες, αφού στο β΄ ημίχρονο δεν είχε δημιουργήσει φάση, «κάθισαν», δεν ήξεραν πώς να διαχειριστούν το προβάδισμα, την «πάτησαν».

Ποια είναι τα μικρά, αφανή, αλλά σημαντικά κέρδη του Παναθηναϊκού από το συγκεκριμένο ματς (θα έχει ελπίδες πρόκρισης ΜΟΝΟ αν πάρει αποτέλεσμα στη Ρώμη!): 1ον: η αλληλεγγύη που επέδειξαν οι παίκτες για το αυτογκόλ του Γιούρκα. Και μέσα στο ματς, όταν ο Ζέκα πήγε αμέσως και τον… σήκωσε όταν «φτιάχνοντας» τις κάλτσες του ο Σεϊταρίδης κέρδιζε δευτερόλεπτα για να συνειδητοποιήσει τι έχει γίνει, και μετά τη λήξη του με την (υπερβολική μέχρι παρεξηγήσεως από τον Βύντρα) δήλωση του Ορέστη Καρνέζη, περί του «καλύτερου δεξιού μπακ στην Ευρώπη», ο οποίος… προφανώς είναι και ο καλύτερος στην ομάδα, εφόσον είναι ο… «κορυφαίος στην Ευρώπη» (ήταν, τη σεζόν 2003-2004, και αυτό δεν το έχει πετύχει άλλος Ελληνας παίκτης την τελευταία 30ετία, έστω για μία σεζόν). Θα μπορούσε να αρκεστεί ο «Ορε» στο «και εγώ έχω φάει γκολ – αποκλεισμό από… 500 μέτρα στο 95’, πάμε παρακάτω, δεν κρίνεται ένας ποδοσφαιριστής από μια πολύ καλή ή μια πολύ κακή στιγμή». 2. Η υπερπροσπάθεια όλων για ακόμη μια φορά στο β΄ ημίχρονο, στο τελευταίο 30λεπτο, στο τελευταίο δεκάλεπτο, μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Ουδείς δικαιούται να κατηγορήσει τους παίκτες ότι δεν το παλεύουν όσο μπορούν, όπως επί παραδείγματι στη Σλοβενία εναντίον της Μάριμπορ (και με τη Μάδεργουελ και με τη Μάλαγα τα είχαν δώσει όλα, με έξτρα κίνητρο και το οικονομικό σκέλος τότε). 3ον: είναι το ΠΡΩΤΟ εφετινό παιχνίδι στο οποίο έχει βάλει το χέρι του σε σημαντικό βαθμό ο Φερέιρα για να αλλάξει η εικόνα της ομάδας του και να πάρει ακόμη και τη νίκη. Επέλεξε σωστή στρατηγική για να πάει το ματς σε χαμηλό ρυθμό, γνωρίζοντας ότι οι παίκτες του δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε υψηλές εντάσεις, ευτύχησε να μην παίξει ο Κλόζε, ήταν καλά διαβασμένος για τους μεσοεπιθετικούς της Λάτσιο, ρίσκαρε με πλάνο στο τελευταίο ημίωρο και δικαιώθηκε. Όχι εκ του αποτελέσματος. Εκ της εμφάνισης μετά το 65’, όταν μπήκε στο ματς ο τρελό – Κουίνσι, ο οποίος με τη φαντασία του, την ταχυδύναμή του και τις ατομικές προσπάθειές του «τράβηξε» μπροστά τον Παναθηναϊκό που βρήκε ένα σημείο αναφοράς όταν κέρδιζε την κατοχή μπάλας, μοίρασε αυτοπεποίθηση στους συμπαίκτες του, «ανέβασε» Λάζαρο, Σισοκό, εξέδρα.

Ευτυχώς που δεν πήγα στη συνέντευξη Τύπου, γιατί στην ενόχλησή του για την «κριτική εκ του αποτελέσματος» από την πλευρά των δημοσιογράφων, θα του έλεγα «κόουτς, να μην μιλήσουμε για αποτελέσματα, να μιλήσουμε για ποδόσφαιρο: πώς εξηγείτε ότι μετά από 6 1/2 ώρες αγώνων στο πρωτάθλημα, ο Παναθηναϊκός έχει βάλει μόνο δύο γκολ σε ροή ματς κι αυτά από υπέροχες ατομικές προσπάθειες του Λάζαρου στην Ξάνθη και ΜΗΔΕΝ ΓΚΟΛ από συνδυασμό;». Και θα μας έπαιρναν τα μαύρα μεσάνυχτα…

Υ.Γ. 1 Εξακολουθώ και απορώ με πολλούς που ακόμη δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι αυτός ο Παναθηναϊκός έμεινε (με ευθύνη συγκεκριμένων ανθρώπων) χωρίς δημιουργικό κεντρικό μέσο, χωρίς σκόρερ. Και έχουν φοβερές και τρομερές απαιτήσεις! Να μην τα ξαναλέμε: αυτός ο ΠΑΟ θα στηριχθεί όλη τη σεζόν στα τρεξίματα και στο φιλότιμο των μέσων του (Ζέκα-Βιτόλο) και στο ταλέντο των μεσοεπιθετικών του: Κουίνσι, Σισοκό, Λάζαρος, Μαυρίας. Πλάνο επιθετικό δεν πρόκειται να να βρει από τον… ουρανό. Αν οι «πίσω» κρατούν το «μηδέν», έχει καλώς. Αν τρώνε έστω ένα γκολ, θα δούμε πολλές ισοπαλίες ακόμα, διότι για να βγάλει δύο γκολ σε ένα ματς αυτός ο Παναθηναϊκός πρέπει να δημιουργήσει 6-10 ευκαιρίες: δύσκολο.

Υ.Γ. Νομίζω πως στον Χάρη Μαυρία αξίζει να παίζει ένα ματς βασικός και στο άλλο «αλλαγή». Νομίζω κόουτς. Είναι ο παίκτης τον οποίο έχεις διαχειριστεί ως τώρα καλύτερα από τον καθένα σ΄ αυτά τα δύο χρόνια σου στην Παιανία. Με σωστό χρόνο συμμετοχής (αυξημένος σταδιακά), με βελτίωση σε πολλούς τομείς (έκρηξη, τακτική, ντρίμπλα, σέντρα, μαρκάρισμα), με ουσιαστική, εμφανή ανέλιξη. Μην τα χαλάσεις εφέτος και σ΄ αυτόν τον τομέα. Ειδικά μετά την «απόλυση» Κατσουράνη και τη «μετάθεση» του Ζέκα στη μεσαία γραμμή, το rotation στις πτέρυγες σε 4-2-3-1 «χωράει» και τον Μαυρία βασικό σε ορισμένα παιχνίδια.

Follow me on Τwitter: Seretinio