1 χρόνος Τραμπ: Άλλαξε τις ΗΠΑ ή τον άλλαξαν αυτές (pics)

Ενός ανθρώπου που σε όλη την διάρκεια της προεκλογικής του καμπάνιας είχε χρησιμοποιήσει μια ρητορική μίσους, χωρίζοντας τους πολίτες σε κατηγορίες. Στους επιθυμητούς και στους ανεπιθύμητους.

Κάποιοι προσπάθησαν τότε να κατευνάσουν τις ανησυχίες που λογικά προέκυψαν, υποστηρίζοντας πως ο Ντόναλντ Τραμπ, που μόλις είχε εκλεγεί 45ος πρόεδρος των ΗΠΑ θα άλλαζε ρητορική και ιδέες όταν θα βρισκόταν πλέον στον Λευκό Οίκο.

Υπήρξε η πεποίθηση πως οι ευθύνες που θα αναλάμβανε θα λειτουργούσαν ως... καταπραϋντικό στον νέο πλανητάρχη. Ένας νέος πρόεδρος συνήθως μετριάζει τη ρητορική του για να προσεγγίσει τους παλιούς του εχθρούς, τουλάχιστον για λίγο. Προσαρμόζει τις υποσχέσεις που έδωσε προεκλογικά με βάση τις πολιτικές πραγματικότητες και τα ανταγωνιστικά κέντρα εξουσίας.

Κάτι τέτοιο όμως δεν συνέβη αυτή τη φορά.

Αντ 'αυτού, ο Τραμπ εξακολουθεί να είναι ο απρόβλεπτος πολιτικός που παρακολουθήσαμε κατά τη διάρκεια της εκστρατεία του, το 2016. Έχει αναγκάσει την χώρα του να προσαρμοστεί σε αυτόν. Μοιάζει σαν να αλλάζει την Αμερική πολύ περισσότερο απ' ότι οι ευθύνες του προέδρου άλλαξαν εκείνον. Όπως και κάθε πρόεδρος στη σύγχρονη εποχή, αφήνει την σφραγίδα του στην χώρα, μια σφραγίδα που είναι πιθανό όμως να συνεχίσει να έχει επιπτώσεις μετά τη λήξη της θητείας του.

Παρότι δυσκολεύεται να εφαρμόσει πολλές από τις προεκλογικές του υποσχέσεις, είναι δεδομένο πως μέσα στο διάστημα του ενός χρόνου από τότε που κέρδισε τις εκλογές, έχει καταφέρει να αλλάξει τη νοοτροπία για το τι θεωρείται αποδεκτό στην Αμερικανική κοινωνία.

Εάν κάποιος δει τις δημοσκοπήσεις που γίνονται κατά καιρούς στις ΗΠΑ, θα διαπιστώσει πως ο Τραμπ δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα αγαπητός στους πολίτες. Κατέχει μάλιστα το μικρότερο ποσοστό «αποδοχής» που είχε πρόεδρος στην σύγχρονη ιστορία, φτάνοντας μόλις το 39%.

Την ίδια στιγμή όμως τα εγκλήματα μίσους και οι ακραίες συμπεριφορές έχουν αυξηθεί κατακόρυφα. Γεγονότα όπως αυτά που είδαμε στο Σάρλοτσβάιλ, επιθέσεις σε μουσουλμάνους, Εβραίους και Μεξικανούς είναι πλέον καθημερινά φαινόμενα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Μα γιατί αυτό το «παράδειγμα» δίνει ο πρόεδρος τους. Αυτή είναι η «σφραγίδα» που αφήνει ο Ντόναλντ Τραμπ στην Αμερική.

Τι πέτυχε και τι όχι

Ως πρόεδρος είναι δεδομένο πως, μέχρι τώρα, δεν έχει πολλά πράγματα να επιδείξει. Το τείχος στα σύνορα με το Μεξικό δεν έγινε ποτέ. Η ταξιδιωτική απαγόρευση των μουσουλμάνων καταργήθηκε από τα δικαστήρια. Η απόφαση του να καταργήσει και να αντικαταστήσει το Affordable Care Act του Ομπάμα απορρίφθηκε από το κόμμα του. Η απόφαση του να καταργήσει τη συμφωνία με το Ιράν δεν πέρασε από το Κογκρέσο. Στην περίπτωση των νέων μεταναστών που καλύπτονται από το πρόγραμμα της DACA, ο Τραμπ αναγκάστηκε να πάρει πίσω την απόφαση του. Ακόμα και η απαγόρευση των τρανσέξουαλ να υπηρετούν στο στρατό απορρίφθηκε από έναν ομοσπονδιακό δικαστή.

Με βάση τις προεκλογικές του εξαγγελίες οι μόνες του «νίκες» είναι πως κατάφερε να καταργήσει του προεδρικούς κανονισμούς που ψηφίστηκαν κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών της διοίκησης του Ομπάμα. Το έκανε μάλιστα για όλες τις αποφάσεις που πάρθηκαν τότε, από το περιβάλλον μέχρι τα όπλα, μέχρι την εκπαίδευση. Οι νομοθέτες του Ρεπουμπλικανικού κόμματος εξακολουθούν να χρησιμοποιούν την εξουσία τους για να καταργήσουν κανονισμούς που δεν αρέσουν είτε στους ίδιους, είτε στον Λευκό Οίκο.

Δεν φαίνεται πάντως οι αποτυχίες του να αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται. «Πρέπει να γίνουμε πολύ πιο σκληροί,» είπε μετά από την επίθεση της Νέας Υόρκης, επαναλαμβάνοντας μια ατάκα από την προεκλογική του εκστρατεία. «Προσπαθούμε τόσο να είμαστε “πολιτικά ορθοί” που φοβόμαστε να κάνουμε οτιδήποτε».

Παράλληλα πολλοί φοβούνται πως έχει αρχίσει να μεταμορφώνει και το κόμμα των Ρεπουμπλικάνων. Υποστηρίζουν πω δεν μοιάζει πλέον με το κόμμα του ελεύθερου εμπορίου, της παγκόσμιας ηγεσίας και της μείωσης του ελλείμματος, αλλά επικεντρώνεται στο «πρώτα η Αμερική». Σε ένα νέο βιβλίο που δημοσιεύεται την ερχόμενη εβδομάδα, ο πρώην πρόεδροςΤζορτζ Μπους δήλωσε στον συγγραφέα Μαρκ Άπντεγκρόουβ: «Ανησυχώ ότι θα είμαι ο τελευταίος Ρεπουμπλικάνος πρόεδρος».

Τα Μίντια και οι διεθνείς σχέσεις

Ένα μεγάλο μέρος από την διάρκεια της προεδρίας του ο Ντόναλντ Τραμπ το κατανάλωσε στο να επιτίθεται στα μεγάλα μέσα ενημέρωσης αποκαλώντας τα «fake news» και «εχθρούς του αμερικανικού λαού», αντιμετωπίζοντας τους δημοσιογράφους ως αντιπάλους με έναν τρόπο που δεν είχε δει η Αμερική από την εποχή του Ρίτσαρντ Νίξον. Το twitter είναι το μέσο που επιλέγει για να σχολιάζει τα πάντα, φέρνοντας μάλιστα πολλές φορές ακόμα και τους πιο στενούς του συνεργάτες σε δύσκολη θέση.

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ εξακολουθεί να είναι ο ίδιος με την εποχή που ήταν υποψήφιος πρόεδρος ακόμα και στην εξωτερική του πολιτική. Τον Σεπτέμβριο του 2015, σε μία συνέντευξη του στον συντηρητικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό Hugh Hewitt, αποκάλυψε ότι δεν γνώριζε τα ονόματα των ηγετών της al-Qaeda, της Jabhat al-Nusra ή του ISIS. Δεν γνώριζε καν πως οι δυνάμεις Quds του Ιράν δεν ήταν το ίδιο με τους Κούρδους.

Είχε πει τότε για την ηγεσία των τρομοκρατικών ομάδων: «Θα σας πω ειλικρινά, νομίζω ότι μέχρι τη στιγμή που θα φτάσω να γίνω πρόεδρος, θα έχουν αλλάξει όλοι. Τότε θα είμαι τόσο καλός που το κεφάλι σας θα κάνει στροφές». Αυτό βέβαια δεν συνέβη. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως δύο χρόνια αργότερα, αναφέρεται συχνά στους ξένους πρωθυπουργούς ως «ο πρόεδρος». Την ίδια ώρα όμως οι σκέψεις και οι πράξεις του έχουν πλέον αντίκτυπο σε όλο τον κόσμο.

Προσπαθώντας να διασφαλίσει ότι οι ΗΠΑ διατηρούν τη θέση τους ως η μοναδική υπερδύναμη του κόσμου και τονίζοντας πως το όραμά του είναι «πρώτα η Αμερική», δημιουργεί νέες αβεβαιότητες και φόβους που κάνουν ακόμα πιο επικίνδυνο έναν ήδη επικίνδυνο κόσμο.

Δεν ήταν άλλωστε τυχαία η δήλωση που έκανε τον περασμένο Μάιο η Άνγκελα Μέρκελσημειώνοντας: «Ο καιρός που μπορούσαμε να βασιζόμαστε σε άλλους έχει πλέον περάσει. Το έζησα αυτό τις τελευταίες ημέρες. Εμείς οι Ευρωπαίοι πρέπει πραγματικά να πάρουμε την μοίρα μας στα χέρια μας».

Σε διεθνές επίπεδο, ο Τραμπ άλλαξε την εικόνα της Αμερικής ως αξιόπιστου παγκόσμιου ηγέτη. Οι ηγέτες άλλων χωρών έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν ότι δεν μπορούν πλέον να βασίζονται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το μπάνερ «America First» του Τραμπ, έστειλε από την αρχή ένα πολύ ξεκάθαρο μήνυμα.

Με το που ανέλαβε άλλωστε ανακοίνωσε αμέσως την απόσυρση της χώρας από το σύμφωνο εμπορικών συναλλαγών 12 χωρών του Ειρηνικού, το Trans-Pacific Partnership.

Στην συνέχεια εγκατέλειψε το διεθνές σύμφωνο κλιματικής αλλαγής του Παρισιού.

Οι ΗΠΑ εγκατέλειψαν στην συνέχεια την UNESCO.

Έχει κάνει κινήσεις προς την κατεύθυνση της αποχώρησης από την ειρηνική συμφωνία με το Ιράν και φλερτάρει με την αποχώρηση της Συμφωνίας Ελεύθερων Συναλλαγών της Βόρειας Αμερικής (NAFTA) με το Μεξικό και τον Καναδά.

Τέλος, οι ΗΠΑ δεν συμμετέχουν πλέον και στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου.

Η υπουργός Εξωτερικών του Καναδά, Chrystia Freeland, δήλωσε τον Ιούνιο: «Ο φίλος και ο σύμμαχός μας έφτασε να αμφισβητεί την αξία του μανδύα της παγκόσμιας ηγεσίας του».

Σε αντίθεση με τους πιο πρόσφατους προέδρους των ΗΠΑ που γενικά προσπάθησαν να οικοδομήσουν γέφυρες, ο Τραμπ επέλεξε να διαλύσει αυτές που είχαν οικοδομηθεί.

Ένας πολιτικός συγγραφέας ο David Brady μιλώντας στο Financial Review είπε «Ο Τραμπ έχει αντίκτυπο. Είναι μια μοναδική δύναμη. Και οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι δεν μπορεί να επανεκλεγεί, θα διαψευσθούν».

Δεν μπορεί κανείς να γνωρίζει πόσο θα αλλάξει την Αμερική ο Ντόναλντ Τραμπ μέχρι το τέλος της θητείας του. Εάν όμως έχει και δεύτερη θητεία, τότε μάλλον η χώρα θα γίνει αγνώριστη. Ο ίδιος πάντως, όπως έδειξε ο πρώτος χρόνος διακυβέρνησης του, δεν αλλάζει. Ούτε συνήθειες, ούτε απόψεις, ούτε πρακτικές.

Πηγή: reader.gr