Ψάχνοντας τη Θεία φώτιση

Τις ημέρες αυτές ομολογώ έκανα ορισμένες αμαρτωλές σκέψεις. Μετά την απόφαση της Ιεράς Συνόδου να συμμετάσχει, αναρωτήθηκα αν όποιος διαφωνεί με τα συλλαλητήρια θέτει εαυτόν εκτός εκκλησίας. Και αν το ίδιο ισχύει και μάλιστα σε μεγαλύτερο βαθμό, για κάποιον που πιστεύει ότι δεν είναι ρεαλιστικό το όνομα Μακεδονία να μην είναι μέρος του ονόματος που θα αποφασιστεί για την FYROM.

Μετά, ξέρετε δα πώς τρέχει το μυαλό, έκανα ακόμα πιο επικίνδυνες σκέψεις. Οι πολίτες της FYROM, θυμήθηκα, είναι και αυτοί Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Πιστεύουν δε ακραδάντως, έστω και λανθασμένα, ότι είναι Μακεδόνες. Εμείς φυσικά διαφωνούμε. Η εκκλησία όμως; Πιστεύει άραγε ότι είναι λιγότερο χριστιανοί από εμάς ή τους θεωρεί και αυτούς αδελφούς με ίδιες πιθανότητες να αναπαυθούν μετά των δικαίων ένθα ουκ έστιν λύπη; Και αν ισχύει το δεύτερο, και τι άλλο βέβαια μπορεί να ισχύει, τότε τι λέει προς αυτούς;

Διότι μου ήρθε στο μυαλό και το άλλο. Η Ιερά Σύνοδος είναι εκκλησιαστικό σώμα και παίρνει αποφάσεις με θεολογικά κριτήρια. Αναρωτήθηκα λοιπόν με ποια κριτήρια παίρνει αποφάσεις πολιτικές έστω και αν αυτές είναι συνδεδεμένες με ζητήματα ταυτότητας. Γιατί βέβαια η εκκλησία είναι οικουμενική, υπεράνω κρατών και εθνών.

Αυτούς τους προβληματισμούς μου τους επέτεινε ένας αγαπητός και σεβαστός Ιεράρχης, ο Άγιος Μεσσηνίας ο οποίος, εκφράζοντας την διαφωνία του με την συμμετοχή της εκκλησίας στο συλλαλητήριο καταλήγει: «Δεν βλέπετε, αγαπητοί μου, ότι η κατ’ αυτόν τον τρόπο αντιμετώπιση του όλου θέματος εκφράζει έναν αμιγώς εκκλησιολογικό εκπροτεσταντισμό πρεσβυτεριανού και συγχρόνως δημοσιοϋπαλληλικού τύπου ιερωσύνης, η οποία ιεροκανονικά είναι μετέωρη;» Για να προσθέσει αναφερόμενος στην εκκλησία, ότι κινδυνεύουμε «να εκφυλιστούμε σε μια θεραπαινίδα διαφόρων ομάδων, πολλές φορές άγνωστης ιδεολογίας, τοποθέτησης και αρχών αλλά και επιδιωκόμενων σκοπιμοτήτων».

Σημειωτέον ότι ανήκω σε εκείνη την κατηγορία των πολιτών που πιστεύουν ότι η εκκλησία μπορεί και πρέπει να έχει λόγο για τα εγκόσμια. Όχι πολιτικό λόγο όμως αλλά θεολογικό, παρηγορητικό. Σε μια εποχή όπου τα πάντα αποτιμούνται σε χρήμα, η υπενθύμιση της ματαιότητας των εγκοσμίων λειτουργεί ανακουφιστικά ακόμα και για όσους δεν πιστεύουμε. Ενδεχομένως δε να βοηθούσε κάποιοι εξ ημών να γίνουμε λίγο καλύτεροι άνθρωποι. Στα πλαίσια αυτά λοιπόν φαντάστηκα ότι όπως ο Γιάννης Μπουτάρης παρέθεσε γεύμα στον πρωθυπουργό της FYROM, έτσι και ο Αρχιεπίσκοπος θα μπορούσε να συνεννοηθεί με τον Προκαθήμενο των Σκοπίων ώστε να κάνουν κοινή έκκληση να αντιμετωπιστούν μέσα σε πνεύμα αδελφικής αγάπης τα προβλήματα μεταξύ των δύο χωρών. Μετά βέβαια θυμήθηκα ότι η εκκλησία της FYROM θεωρείται σχισματική, κάθε επαφή, φαντάζομαι, είναι αδύνατη. Έχουν βλέπετε και αυτοί τα πολιτικά τους, η σωτηρία της ψυχής έπεται.

Με τούτα και με κείνα, μια άλλη επισήμανση του Αγίου Μεσσηνίας βρήκα ότι έχει ιδιαίτερη σημασία: «Ποιοι είναι οι ανεύθυνοι εκείνοι ομιλητές, τους οποίους μάλιστα εξουσιοδοτούν επιπόλαια και ανεπίγνωστα κάποιοι επίσκοποι, για να διαβάσουν προς τον λαό το προσωπικό τους μήνυμα και τι τάχα εκπροσωπούν και με ποια ιδιότητα απευθύνονται με τρόπο προκλητικό προς τον Προκαθήμενο και την Ιεραρχία της Ελλαδικής Εκκλησίας προσκαλώντας τους να συμμετάσχουν στα δικά τους συλλαλητήρια;». Και μου έκανε περισσότερο εντύπωση διότι ο Αρχιεπίσκοπος ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα. Ο ποιμήν υπέκυψε στο ποίμνιο. Ακριβώς όπως ορισμένοι πολιτικοί.

Πηγή: Reader.gr