Καλώς ήρθατε στη χώρα των τεράτων…‏

Πλησίαζαν με χαλαρότητα τον μεγάλο κάδο με τα απορρίμματα, ενώ κοιτούσαν διερευνητικά γύρω τους.

Σαν να έκαναν μία πολύ σοβαρή δουλειά που απαιτούσε ακρίβεια και προσοχή -αναμοχλεύοντας κονσέρβες και ρούχα – ξεδιάλεγαν ό,τι ήθελαν με ένα ξύλο. Στη συνέχεια τα έβαζαν σε ένα σακίδιο και χάνονταν στα σοκάκια.

Τις προάλλες, όμως, αυτό έγινε μέρα μεσημέρι. Περπατούσα με την κόρη μου όταν μία κοπέλα αδύνατη με ανακατεμένα μαλλιά που έμοιαζαν θαμπά σαν να είχαν χάσει το χρώμα, έψαχνε για τροφή σε έναν κάδο. Κρατούσε ένα τεράστιο σακίδιο.Φαίνεται πως ασυναίσθητα εγώ και η μικρή κοιτούσαμε έντονα την γυναίκα η οποία κάρφωσε το βλέμμα της στο δικό μου.

Ανατρίχιασα. Από ντροπή. Γιατί το πρόσωπο της ήταν όμορφο και νέο. Παρά τις ουλές και τις ρυτίδες της κακουχίας. Την περίμενα την ερώτηση της μικρής. «Μαμά, γιατί η κυρία τρώει από τα σκουπίδια;» Και έτσι της είπα ένα «σκοτεινό» αλλά αληθινό παραμύθι…

Διαβάστε όλο το άρθρο στο aixmi.gr