Μαμά, είμαστε φτωχοί;

Μεσημέρι, λοιπόν… και το συσσίτιο έτοιμο! Αφού το παραλάβαμε πήγα να το παραδώσω. Η κυρία με περίμενε στην πόρτα γεμάτη αγωνία. Ορίστε το φαγητό! Ένιωσα ότι έκανα κάτι τόσο σημαντικό αλλά η μικρή φωνούλα που ακούστηκε να λέει με άφησε άναυδη! Μαμά είμαστε φτωχοί; Γιατί μας φέρνουν φαγητό;

Η έκφραση της μητέρας παγωμένη. Εξάλλου τι μπορούσε να απαντήσει σε ένα πεντάχρονο παιδί και τι θα καταλάβαινε; Της έδωσα το πακέτο με σφιγμένο, πλέον, χαμόγελο.

Έχω την ανάγκη σας, μου είπε, θέλω να αρχίσετε και για επίσκεψη. Έχω κάποια θέματα. Η μικρή, μην περιμένοντας απάντηση στην ερώτηση, της άρπαξε το φαγητό και πήγε μέσα.

Άκουσα ότι είστε κοινωνιολόγος, τι λέμε λοιπόν σε ένα παιδί που ρωτάει συνέχεια αν είμαστε φτωχοί;

Μα δεν το καταλαβαίνει μόνη της, δε βλέπει; Πώς να το διαχειριστώ; Δεν ξέρω τι να κάνω, σκαρφίστηκα ένα παραμύθι για τη φτώχεια και της το λέω, αλλά πάλι με ξαναρωτά.

Διαβάστε όλο το άρθρο στο aixmi.gr