«Νίκος Γκάλης, ο πρώτος άντρας που με έκανε να κλάψω»

Το 1987 ήμουν 11 χρόνων, αδελφή ενός 14χρονου που λάτρευε το μπάσκετ και έπαιζε κιόλας. Εμένα δεν με ενδιέφερε ιδιαίτερα για να είμαι ειλικρινής και ούτε καταλάβαινα γιατί μετά το σχολείο, όλα αυτά τα αγόρια ξεχνούσαν οποιαδήποτε κούραση και έσπαγαν τα πόδια τους στα τσιμεντένια γήπεδα της γειτονιάς, στις μπασκέτες, που σχεδόν ποτέ δεν είχαν διχτάκι.

Εκείνο το καλοκαίρι όμως, άλλαξαν όλα. Σε εκείνο το Ευρωμπάσκετ, που καθήλωσε μια χώρα στα σαλόνια των σπιτιών της- επειδή μόνο εκεί υπήρχε τηλεόραση βέβαια- όλοι είχαν βαλθεί να στείλουν την θετική τους ενέργεια, μέσα από τους δέκτες τους, στο ΣΕΦ.

Σαν διαστημόπλοιο μου φαινοταν τοτε το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, με αυτήν την περίεργη οροφή. Πίστευα ότι ήταν ένας χώρος που μπορούν να γίνουν θαύματα. Και όταν είσαι ένα κοριτσάκι 11 χρόνων, ανάμεσα στα παραμύθια και την εφηβεία, τα ζητάς και τα... θαύματα. Ναι, το ξέρω ήταν ολόκληρη η "Επίσημη Αγαπημένη" (όπως τη λένε οι μπασκετικοί) που πέτυχε το θρίαμβο, αλλά στο δικό μου κεφάλι, ήταν η ομάδα του ενός. Εκείνου του "κοντού", που φορούσε το 4. Του Γκάλη! Ακόμα και αν τώρα, η σχέση μου με το μπάσκετ περιορίζεται σε κάποιες σκόρπιες επισκέψεις στο ΟΑΚΑ και αν αυτόν τον ΘΕΟ -όπως τον αποκαλεί σε κάθε ευκαιρία και ο σύζυγός μου- τον βλέπουμε πια μόνο τα καλοκαίρια στη Χαλκιδική ως "μπαμπά της Στέλλας", εγώ θα του το χρωστάω. Είναι ο πρώτος άνδρας που με έκανε να κλάψω και... δυστυχώς, όχι ο τελευταίος!

Νίκο Γκάλη, σ' ευχαριστώ που, χωρίς να το ξέρεις, άλλαξες τη ζωή και της δικής μου οικογένειας. Φαντάζομαι, δεν ήταν η μόνη...