Τα εγκλήματα του Ολοκληρωτισμού και της Ολοκληρωτικής Βλακείας

Για άλλη μια φορά η Ελλάδα βυθίζεται εν μέσω κρίσης σε ένα βάλτο ανοησίας, συζητώντας και διαφωνώντας επί θεμάτων του περασμένου αιώνα, μια που τα θέματα του τρέχοντος τα έχουν λύσει για μας οι εταίροι μας.  

Δεν φανταζόμουν, ότι το 2017 στην Ελλάδα των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων, του ΤΑΙΠΕΔ και της απωλεσθείσας δημόσιας περιουσίας, των εκατοντάδων χιλιάδων άνεργων νέων και των χιλιάδων νεομεταναστών, η συζήτηση θα περιστρεφόταν γύρω από τον Στάλιν. Πίστευα ότι είχα μια φαντασία εκτεταμένου εύρους, αλλά τελικά αποδεικνύεται περιορισμένης έκτασης μπροστά στην ευρηματικότητα των Ελλήνων πολιτικών. Αρνούμαι κατηγορηματικά, να τοποθετηθώ υπέρ ή κατά της απόφασης Κοντονή, να εκπροσωπηθεί η χώρα μας στις εκδηλώσεις επί εσθονικού εδάφους για δυο λόγους. Ο πρώτος είναι, γιατί πραγματικά θεωρώ το θέμα εκτός τόπου και χρόνου κι ο δεύτερος γιατί ... έτσι ρε αδερφέ, είπα να γίνω η εξαίρεση.

Πόσον καιρό έχετε να παρακολουθήσετε ένα δελτίο ειδήσεων ή να διαβάσετε έναν αρθρογράφο να μη διαλέγει πλευρά; Να μεταφέρει ένα γεγονός αχρωμάτιστα, χωρίς να πολιτεύεται παραταξιακά; Είδα με σχετική έκπληξη σε κεντρικό δελτίο ειδήσεων μεγαλοδημοσιογράφο-πρώην στέλεχος κόμματος εξουσίας, να έχει επιστρέψει στη δημοσιογραφία, για να μου θυμίσει απόψε ότι 4 στα 5 στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί τα απελευθέρωσαν οι Αμερικανοί κι όχι οι Σοβιετικοί, που απελευθέρωσαν μόνο ένα. Είμαστε καθόλου με τα καλά μας; Το 2017; Επίσης αυτοί οι υπεργαμάτοι δημοσιογράφοι που με μια δρασκελιά πέρασαν το ποταμάκι κι αποφάσισαν, ότι πρέπει να μας κάνουν την χάρη να μας σώσουν αναλαμβάνοντας κομματικά πόστα, δεν αντιλαμβάνονται, πως όταν αποτύχουν στην εθνοσωτήρια αποστολή τους, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να επιστρέφουν στη δημοσιογραφία και μάλιστα στο πολιτικό ρεπορτάζ, σαν να μην τρέχει τίποτα;

Αν με επιχειρήματα και με την ιστορική γνώση που απέκτησα διαβάζοντας, προσπαθήσω να απαριθμήσω τα εγκλήματα του Ολοκληρωτισμού, απ' όποιο καθεστώς κι αν προήλθαν, θα έχω ξεδιάντροπα γίνει ένας ακόμα παράγοντας συσκότισης αυτών, που συμβαίνουν σήμερα. Η θεωρία των δύο άκρων για να στηριχτεί, δεν είναι τυχαίο ότι χάνεται στα βάθη της ιστορικής αλήθειας ή αναλήθειας, αντί να εξετάζει, τι πρεσβεύουν και πως πολιτεύονται τα δύο “άκρα” σήμερα το 2017. Επειδή ο νεοέλληνας προτιμά λόγω τεμπελιάς, να διαβάζει την ιστορία στο web ή στη wikipedia και νομίζει πως ό,τι γκουγκλάρει αυτό αρκεί, φτάσαμε σήμερα να “διαβάζουμε” την ιστορία στα δελτία των 8.

Σκεφτείτε λίγο, πόσο λανθασμένα μπορεί να διαβάσουν την νεοελληνική ιστορία από το 2000 και μετά τα παιδιά μας, αν αντί να σκύψουν μέσα στα βιώματα τα προσωπικά τους και των οικογενειών τους, αποφασίσουν να πατήσουν στη μηχανή αναζήτησης τις λέξεις “μνημόνιο” ή “πρωτογενές πλεόνασμα” ή “ελαστικές μορφές εργασίας”. Αν διαφωνούμε κι αν συγκρίνουμε σήμερα χοντροκομμένα ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα όπως ο Χίτλερ και ο Στάλιν κι άκρη δε βγάζουμε, φανταστείτε πόσο κυριολεκτικά ψιλά γράμματα θα μοιάζουν, αυτά που τώρα βιώνουμε ως ασήκωτα. Φυσικά ο δημοσιογράφος του παρόντος παριστάνοντας τον ιστορικό του μέλλοντος δεν γράφει, μουντζουρώνει τον μαυροπίνακα της τάξης με αποτέλεσμα, αυτός να μη διαβάζεται.

Μπορεί αυτά που γράφω να είναι ελαφρώς ακατάληπτα και σας ζητώ συγγνώμη, αλλά κανείς δεν μιλάει για το αύριο σ' αυτόν τον τόπο, όλοι μιλάνε για το χθες κι εσχάτως για το προχθές. Όποιος διανοηθεί, να μπει σ' αυτή τη συζήτηση, ρίχνει άλλο ένα ποτηράκι νερό στο νερόμυλο ενός αντιπαραγωγικού debate. Πόσο παραγωγικό μπορεί να είναι ας πούμε, να μετράει μέσω twitter ένας Έλληνας βουλευτής – δημοσιογράφος τους Έλληνες νεκρούς του Χίτλερ και του Στάλιν ; Αν δεν είναι αυτό Ολοκληρωτική Βλακεία, τί είναι ;

Δεν είμαι καθόλου απολιτίκ σας διαβεβαιώ. Έχω πολύ συγκεκριμένη ιδεολογική ταυτότητα, που ακόμα κι αν λόγω φαιδρών προσώπων είναι δύσκολο να εκφραστεί με σοβαρότητα στη χώρα μας, θεωρώ χυδαίο να εκφράσω και να υπερασπιστώ χρησιμοποιώντας το βήμα του gazzetta, που μου δόθηκε. Σκεφτείτε, ότι εγώ βάζω φραγή στον εαυτό μου αρθρογραφώντας εδώ. Άλλοι που είναι κεντρικοί σχολιαστές στα πολιτικά δελτία ειδήσεων της χώρας; Απόψε κεντρικοί σχολιαστές, αύριο κεντρικοί ομιλητές σε προεκλογική συγκέντρωση ως υποψήφιοι. Όσοι σπεύσετε να υπερθεματίσετε εμού και πάτε κι ένα βήμα παραπέρα προτείνοντας, να ισχύσει το ασυμβίβαστο ή κάποιο χρονικό όριο για την υποψηφιότητα δημοσιογράφων ή συνδικαλιστών ή δικαστικών ή στρατιωτικών, να σας πω, ότι υπάρχει αυτό το ασυμβίβαστο. Λέγεται ψήφος και είναι δική σας.

Δεν ξέρω εξαρχής γιατί αποφάσισα, να γράψω κάτι που είναι καταδικασμένο να αφορά λίγους. Κάτι που είναι καταδικασμένο να το καταλάβουν λίγοι. Δεν είναι γιατί είμαι τόσο έξυπνος και υψηλός διανοητής, είναι γιατί οι περισσότεροι διαβάζετε πρώτα με το συναίσθημα σε σημείο βρασμού και μετά με την κρίση σας. Το καταλαβαίνω καθημερινά διαβάζοντας σχόλια από το θέμα “Αντετοκούμπο”, μέχρι το θέμα “πέθανε η Ζωή Λάσκαρη”. Από το θέμα “νέο τραγούδι της Μόνικα” μέχρι το θέμα “εκλογές στην ΕΠΟ”. Πολλές κραυγές, πτωχά επιχειρήματα. Ας είναι, όπως είπε κάποτε ένας πολύ σπουδαιότερος από μένα άνθρωπος, “ ακόμα και για αυτό το τρία τοις εκατό αξίζει να εκφραζόμαστε”.

ΥΓ Ένα στιγμιότυπο της πρώτης αγωνιστικής της Superleague κρύβει μέσα του όλη μα όλη τη σύγχρονη Ελλάδα κατά τη γνώμη μου. Ο Βασίλης Δημητριάδης να ραντίζει με αγιασμό τα δοκάρια του ΟΑΚΑ. Όταν ευτελίζουμε τόσο μα τόσο πολύ, αυτό που θεωρούμε εμείς σημαντικό, πως να σεβαστούμε μετά το όποιο σημαντικό του διπλανού μας ...  

Best of internet