Ξανθή αγαπημένη Παναγιά... (pics)

Η Ζωή Λάσκαρη δεν μένει πια εδώ και ο Βασίλης Σκουντής την αποχαιρετά προσηκόντως και θυμάται πώς εξαιτίας του Γκάλη βρέθηκε μπλεγμένος στα... μπούτια της!  

H είδηση του θανάτου της Ζωής Λάσκαρη με βρήκε στο Ρέθυμνο και μόλις την άκουσα, ήρθε ακαριαία στο μυαλό μου μια μαντινάδα που λένε εδώ και θαρρώ πως ταιριάζει γάντι στο θλιβερό γεγονός...  

«Στους άγγελους παράγγειλα την έννοια σου να έχουν, μα οι άγγελοι μου είπανε αγγέλους δεν προσέχουν»!

Ήταν ένας άγγελος η Ζωή, ο θεός να τη συχωρέσει για τις αμαρτίες της, μηδέ της (αιρετικής για τα χρηστά και πάντως συντηρητικά ήθη της εποχής) φωτογράφησης της στη Δήλο, που προκάλεσε σοκ και δέος κοσμώντας το παρθενικό εξώφυλλο της ελληνικής έκδοσης του Playboy!

Η Λάσκαρη δεν ήταν βεβαίως κάποιο (τεχνητό) κουνελάκι του Χιου Χέφνερ, αυτά τα ‘χε για πρωινό.  

Η Ζωή ήταν ούλη της θηλυκό. Εκ γενετής. Εξ απαλών ονύχων. Ανέκαθεν, με όλα τα ονόματα και τα επώνυμα με τα οποία σουλάτσαρε στη ζωή μας: ως Ζωίτσα Κουρούκλη, ως Αμαρυλλίς στα καλλιστεία. Ως Ζωή Λάσκαρη.  

Ως τα πάντα όλα!  

Θαρρώ πως ακόμη και η εξ ορισμού πάμπλουτη ελληνική γλώσσα ωχριά στο να περιγράψει την ομορφιά της, έστω κι αν αυτή εφθάρη στο πέρασμα του πανδαμάτορος χρόνου και εξαιτίας των παρεμβάσεων που υπέστη το αγγελικό πρόσωπο της.  

Άγγελος.

Θεά.  

Καλλονή.  

Κουκλάρα.

Η Ελληνίδα Μέριλιν Μονρόε, που δεν χρειαζόταν να φυσήξει ο αέρας από τη σχάρα της αποβάθρας (όπως στην αλησμόνητη σκηνή της ταινίας «Επτά χρόνια φαγούρα») για να ανασηκωθεί το λευκό φόρεμα της και να μείνουμε ενεοί μπροστά στα κάλλη της!  

Ξανθή αγαπημένη Παναγιά όπως την όρισε ο ερωτοχτυπημένος με την πάρτη της, Τόλης Βοσκόπουλος, εις επήκοον της, στο ομώνυμο τραγούδι του, στο Φεστιβάλ Τραγουδιού του 1972 στη γενέτειρα της, τη Θεσσαλονίκη.  

Πόσων χρονών ήταν η εκλιπούσα; Και τι μας νοιάζει. Είτε γεννήθηκε το 1940, είτε το 1941, είτε το 1944, είτε απέκρυπτε χρονάκια, είτε κάηκαν τα χαρτιά της στην Κατοχή, είτε το ένα, είτε το άλλο, η Λάσκαρη και η κάθε Λάσκαρη είναι σαν τις μανάδες μας.

Όταν πεθαίνουν, κανείς δεν πρέπει να ρωτάει πόσων χρονών ήταν!  

Υπήρξα και θα διατελώ πάντοτε θαυμαστής της, οφείλω μάλιστα να εξομολογηθώ δημοσίως την αμαρτία μου: ακόμη και τώρα, όποτε τη βλέπω σε μια ταινία, παθαίνω αυθορμήτως και αναποδράστως κάτι που φαντάζομαι πως έχει συμβεί σε όλους τους άνδρες με διάφορες όμορφες, αλλά άπιαστες σαν οπτασίες, γυναίκες : προσπαθώ να βρω μια ατέλεια της  για να νιώσω μια κάποια ικανοποίηση που δεν τα ‘χα ποτέ μαζί της!

Νομίζω μάλιστα πως όταν πρωτοείδα τη δραματική ταινία «Κατήφορος», που υπήρξε κιόλας το πρωτόλειο της, το 1961, πανηγύριζα επειδή (ως Ρέα Νικολάου) την έβαλαν στη φυλακή και θα την έχανε όσο διαρκούσε η κάθειρξη της και ο Βαγγέλης Βουλγαρίδης!  

Ο Βουλγαρίδης, ο κινηματογραφικός αντίζηλος όλων των Ελλήνων που την ορέγονταν!

Όπως έλεγε άλλωστε ένα σλόγκαν στη δεκαετία του ’80 (και κολλάει ταμάμ λόγω ονόματος), «η ζωή είναι πολύ όμορφη, αλλά η ρουφιάνα τα 'χει με άλλον»!  

Όταν πέθανε η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Φρέντι Γερμανός είχε γράψει πως «σήμερα κηδεύουμε τη νιότη μας». Ε, το ίδιο αγγελτήριο θανάτου μιας νιότης και μιας αθωότητας κολλήθηκε χθες έξω από τα σπίτια ολούθε..

Το δεύτερο κιόλας εντός ολίγων ημερών μετά την εκδημία της Αρλέτας...  

Η ζωή μας με τη Ζωή, λοιπόν...  

Η ζωή μας με τη Ρέα Νικολάου, με τη Μαρία Οικονόμου, με τη Στεφανία Καραλή, με την Ηλέκτρα Πετρίδη, με την Αννα Μασούρου, με τη Μαίαρη Κανιάτογλου, με την Ξένια Κουμαριανού, με τη Μάρθα Αναστασοπούλου, με την Καίτη Λαγοπούλου, με τη Μυρτώ, με την Αννα Κουρούζου, με τη Λιάνα Μαυρολέοντος, με την Εύα Αγγέλου, με μια Κούλα, με μια Ελλη, με μια Μαρία, με μια Μαριγώ και πάει λέγοντας...  

Η ζωή μας με κάποιον πατριό που ξελογιάζεται μαζί της και τη μυεί στον έρωτα, με έναν συνηθισμένο Γιώργο,  με έναν Κώστα, με έναν Ανδρέα Ράμογλου, με έναν Φώτη Τσίπουρα, με έναν Παπαπουλάκη, με έναν Αγγελο Φον Ζίραχ, με έναν Αρμάγο, με έναν Βαγγέλη Παπαπουλάκη, με έναν Βανζέλ Παπαδό και δεν συμμαζεύεται...  

Ένας (εθισμένος στην καψούρα γι’ αυτήν) Βαγγέλης Βουλγαρίδης, ένας Νίκος Κούρκουλος, ένας Αλέκος Αλεξανδράκης, ένας Βύρων Πάλλης, ένας Γιάννης Φέρτης, ένας Σπύρος Φωκάς, ένας Μάνος Κατράκης, ένας Κώστας Καρράς, ένας Σπύρος Καλογήρου και δεν συμμαζεύεται αυτό το ασκέρι των αγαπητικών!  

Μια ζωή που (με το συμπάθιο, διότι γράφω τέτοιες κουβέντες, ενώ πορεύεται στη μακαρία οδό) έχει τους συμβολισμούς και τα φετίχ της...  

Πότε ένα νυφικό, πότε μια τουαλέτα, πότε ένα κουρέλι, πότε ένα άλικο φόρεμα, πότε μια στολή κρατούμενης σε αναμορφωτήριο, πότε μια στολή νοσοκόμας, πότε ένα μαύρο σουτιέν, πότε μια λευκή κομπινεζόν που άφηνε να διαφαίνεται το κορμί της και να προκαλεί σύγκρυο, ιλίγγους και ανατριχίλα στους μεγαλύτερους ζεν πρεμιέ του ελληνικού σινεμά...  

Ένα κορμί τόσο αλαβάστρινο που μόνο ο Πραξιτέλης θα μπορούσε να το έχει σμιλέψει!  

Εδώ ήρθαμε, που λένε και στο σινεμά: στο αλαβάστρινο κορμί της, πάνω στο οποίο εκσπερμάτωσαν σειρές και σειρές Ελλήνων φαντάρων!!!

Δεν τρελάθηκα ώστε να ασελγώ. Ούτε μα το Θεό τα ΄χω χαμένα και δεν ξέρω τι γράφω: γράφω ή μάλλον ξαναγράφω –με όση ακρίβεια μπορώ να το πράξω, μετά από τριάντα δυο χρόνια-μια από τις αράδες που διακοσμούσαν τον πρόλογο του κειμένου του Γιώργου Λιάνη στο Playboy.

Κάπως έτσι το έγραφε ο Λιάνης, τον οποίο θεωρώ μαζί με κάποιους άλλους από εκείνη την εποχή, μοναδικούς και αξεπέραστους στον τρόπο με τον οποίο χειρίζονται την πένα τους.  

Ισορροπώντας ανάμεσα στον θαυμασμό μου προς τους σπουδαίους γραφιάδες και στην ιεροσυλία, φρονώ πως τα κείμενα τους είχαν κάποιο Καζαντζακικό και πάντως λογοτεχνικό ύφος...

Προς επίρρωσιν τούτου, ανοίγω εδώ μια παρένθεση για να υπενθυμίσω τι είχε γράψει ο Λιάνης για τον Γκάλη σε μια συνέντευξη τους που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Τα Νέα», μεσούντος του Ευρωμπάσκετ του ’87...

«Κάθε κίνηση του μέσα στο γήπεδο φθέγγεται τελειότητα την ώρα που οι πόθοι και οι καημοί ενός λαού τήκονται στην υψικάμινο του».

Τι λες τώρα!

Εκείνο το πρώτο και ρηξικέλευθο τεύχος του Playboy κρεμάστηκε στα περίπτερα ένα πρωινό του Οκτωβρίου του 1985 και προκάλεσε πάταγο, πανικό και παράκρουση καθ’ άπασαν την ελληνικήν επικράτειαν.

Ιδού το πρώτο απενοχοποιημένο sex symbol της Ελλάδας...  

Δεν ήταν απλώς η Ζωή φωτολουσμένη στα μάρμαρα της Δήλου, μα ήταν η Ζωή σαγηνευτικά απαθανατισμένη με την περιβολή της πρωτόπλαστης Εύας πάνω σε δαύτα!

Η γυμνή Ζωή, με ολόκληρο τον ελληνικό πληθυσμό έτοιμο να χιμήξει πάνω στο δέντρο και να κάνει μια χαψιά το μήλο της αμαρτίας.  

Ένας ιλουστρασιόν , πλην ολοζώντανος κατάξανθος πειρασμός.

Η επιτομή του αισθησιασμού που έσπαγε τα δεσμά της προκατάληψης και πετούσε από πάνω του όχι μόνο τα ρούχα, αλλά και κάθε άλλο καμουφλάζ...

Κάθε εικόνα ήταν ένα ποίημα του φωτογράφου Ντίνου Διαμαντόπουλου, με τις πινελιές του μακιγιέρ Αχιλλέα Χαρίτου...  

Κάθε λέξη του Λιάνη βγαλμένη από την πιο συναρπαστική φαντασία, όχι μόνο για το κείμενο, μα και για τις ποιητικές αναφορές, που άλλες τις σκάρωσε μονάχος του κι άλλες τις υπέκλεψε από τον Οδυσσέα Ελύτη!

Σε μια κειμενολεζάντα μάλιστα έβαλε τον στίχο «Το πέλαγο έτσι που κυλάει βαθιά πόσο της μοιάζει», που ο Νομπελίστας ποιητής έγραψε στη συλλογή  «Ήλιος ο Πρώτος» για την  Θεοτόκο Παναγιά και ο Λιάνης  τον προσάρμοσε στην ξανθή αγαπημένη Παναγιά!  

Το περιοδικό εξαντλήθηκε σε χρόνο ρεκόρ, πολλοί έκαναν το εξώφυλλο αφίσα στα δωμάτια τους και σύντροφο στα υγρά όνειρα τους (sic) και είμαι σίγουρος πως ακόμη και μετά από τριάντα δυο χρόνια, κάποιοι που τότε το έβαζαν κάτω από το μαξιλάρι τους, το κρατούν φυλαγμένο στα απόκρυφα συρτάρια τους ως κειμήλιο της ξέγνοιαστης νιότης μας!  

Εκείνη η υπόθεση έχει μπόλικο παρασκήνιο και μάλιστα εξελίχθηκε σε casus belli! Με την πολιτική ιδιότητα της η (συνάδελφος της Λάσκαρη, ως ηθοποιός) Αννα Συνοδινού έκανε ερώτηση στη Βουλή για το γεγονός ότι δεν είχε δοθεί άδεια για τη φωτογράφηση σε αρχαιολογικό χώρο, ενώ οι φήμες για την αμοιβή που τάχα έλαβε η Ζωή από το περιοδικό οργίαζαν και την εκτόξευαν στα 15 εκατομμύρια δραχμές! 

Τριάντα χρόνια αργότερα, το 2015, σε μια συνέντευξη της πάλι στον Γιώργο Λιάνη (στην εφημερίδα Real News), η Λάσκαρη φρόντισε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους...  

«Δεν ήθελα λεφτά. Ήθελα ένα κότερο, να μπω στη φωτολουσιά του Αιγαίου, σε μέρη που δεν φωτογραφήθηκε κανείς… Τι χρειαζόμουν; Έναν φωτογράφο κι έναν μακιγιέρ. Αυτά ζήτησα… Πόσο εξευτελισμένη θα ήμουν σήμερα αν είχα πουλήσει το γυμνό κορμί μου τότε; Όσο πιο ακριβά, τόσο πιο εξευτελισμένη. Η αντίδραση της Αννας Συνοδινού ήταν υπερβολική, αλλά περασμένα ξεχασμένα. Πιστεύω ότι και αυτή το χάρηκε. Αφού, κι εγώ που έβλεπα τον εαυτό μου γυμνό, τρελάθηκα, μάλιστα η Μελίνα Μερκούρη είχε πει το αμίμητο «αυτή θα έπρεπε να είναι για πάντα η διαφήμιση του ΕΟΤ»!

Πώς μπλέχτηκαν  –για να μην ξεχνιέμαι- ο Γκάλης και η αφεντιά μου στα... μπούτια της Ζωής; Απλούστατα ανήκα στην ομάδα των συνεργατών του Playboy από το οποίο μου παρήγγειλαν μια συνέντευξη του Νικ. Πήγα λοιπόν στα γραφεία του περιοδικού, στην οδό Χερσίφρονος 22 στο Παγκράτι για τα διαδικαστικά της υπόθεσης και εκεί έτυχε να δω τα δοκίμια των σελίδων και έπαθα ταράκουλο!  

Δεν ξέρω εάν χρήζει διευκρίνισης, ωστόσο οφείλω να επισημάνω ότι (για εκείνη τη συνέντευξη) ο Γκάλης φωτογραφήθηκε ντυμένος, όχι γυμνός...  

Τώρα αναγκαστικά η κουβέντα πρέπει να οδηγηθεί από τον Γκάλη στον Αρη και από τη Ζωή Λάσκαρη στον Νίκο Λάσκαρη!  

Ασφαλώς πρόκειται για μια σατανική συνωνυμία, άλλωστε η Ζωή δεν λεγόταν Λάσκαρη (αυτό ήταν το καλλιτεχνικό επώνυμο της), αλλά Κουρούκλη, όπως και η πρώτη εξαδέλφη της που έκανε καριέρα ως τραγουδίστρια.  

Ως νεαρά λοιπόν η Ζωή, ούσα γέννημα θρέμμα της Θεσσαλονίκης, έπαιξε μπάσκετ στον Άρη, στον οποίο μεταγράφηκε από τον ΒΑΟ σε ηλικία 13 ετών.  

Για την Ιστορία, το τμήμα γυναικών του Άρη ιδρύθηκε το 1946 από τον (τότε παίκτη της ομάδας ανδρών) Φαίδωνα Ματθαίου και στη δεκαετία του ’50 κατέκτησε έξι πρωταθλήματα Θεσσαλονίκης. Την ίδια στιγμή στην ομάδα ανδρών μεσουρανούσαν ο Ανέστης Πεταλίδης, ο Στέργιος Μπουσβάρος, ο Στέλιος Γούσιος, ο Νίκος Μακρής, ο Πέτρος Πετράκης, ο Θόδωρος Μπαλίδης, ο Κώστας Διονυσόπουλος και άλλοι τρεις παίκτες οι οποίοι αργότερα πρωταγωνίστησαν σε άλλους τομείς: ο καρδιοχειρουργός Χρήστος Λόλας, ο νευροχειρουργός Μανώλης Παπαδάκης και ο δημοσιογράφος Νίκος Στάγκος.  

«Μου άρεσε το μπάσκετ και έλεγαν ότι ήμουν κιόλας καλή, αλλά θυμάμαι ότι αντιδρούσε ο παππούς μου και έλεγε ότι αυτό δεν είναι άθλημα για κορίτσια» αποκάλυψε η ίδια σε μια συνέντευξη της στον Θοδωρή Φελάνη και στο «Goal News», στις 10 Φεβρουαρίου του 2015, στο «Nick Gallis Hall», στο περιθώριο του αγώνα  Άρης-Αρμάνι Μιλάνο 83-68, στο πλαίσιο του Εurocup.  

Εκείνο το βράδυ η Ζωή Λάσκαρη εμφανίσθηκε στο γήπεδο, προσκεκλημένη της (συζύγου του ιδιοκτήτη της ΚΑΕ Άρης, Νίκου Λάσκαρη) Τζόρτζιας Ευσεβίου, μαζί με την κόρη της, Μαρία Ελένη Λυκουρέζου και μάλιστα το καταχάρηκε. Φόρεσε ένα κασκόλ του Άρη, τραγούδαγε και η ίδια τα συνθήματα των φιλάθλων και παραδέχθηκε ότι «όχι μόνο δεν μετάνιωσα που ήρθα, αλλά έζησα κιόλας μια υπέροχη εμπειρία».  

Α, για να μην το ξεχάσω: Η Λάσκαρη που δήλωνε ότι εκτός  του Άρη υποστήριζε επίσης και τον Ολυμπιακό, πέρα από το δικό της μπασκετικό υπόβαθρο, άνοιξε και κάμποσες άλλες αθλητικές παρτίδες στη ζωή της...  

Υπήρξε από το 1976 σύζυγος του διαπρεπούς ποινικολόγου Αλέξανδρου Λυκουρέζου, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος της ΕΠΑΕ το 2005, ενώ σε δυο ταινίες εμφανίζεται σε γήπεδα: στον «Κατήφορο» ως Ρέα Νικολάου παρακολουθεί τον Βουλγαρίδη να παίζει μπάσκετ ενώ στο «Μια κυρία στα μπουζούκια» ως  Αννα Μασούρου είναι ερωτευμένη με τον Φαίδωνα Γεωργίτση που είναι συμπαίκτης του αδερφού της Κώστα Βουτσά σε μια ποδοσφαιρική ομάδα.  

Μέσα στην αυγουστιάτικη φωτολουσιά του 2017 η Ελλάδα αποχαιρετά την καλλονή που εισέβαλε δυναμικά και γοητευτικά στη ζωή της χώρας ένα Σάββατο πριν από πενήντα οκτώ χρόνια. Στις 20 Ιουνίου του 1959, όταν –όπως έγραφε η «Απογευματινή» στο ρεπορτάζ των καλλιστείων- «εις την φαντασμαγορικήν χοροεσπερίδα εις τα Aστέρια της Γλυφάδας, εξελέγη «Σταρ Eλλάς 1959" η 18ετίς δεσποινίς Ζωΐτσα Kουρούκλη, με το ψευδώνυμον "Aμαρυλλίς" (αριθμός 12), υπό τας επευφημίας του πλήθους που είχε κατακλύσει το κέντρον. Η Aμαρυλλίς εγεννήθη εις την Θεσσαλονίκην· έχει ύψος 1,68 μ.· βάρος 57 κιλά· περίμετρο θώρακος 0,88· μέσης 0,62 και λεκάνης 0,93».

ΥΓ: Ζωή σε λόγου μας, που λέμε σε τέτοιες περιπτώσεις. Στην κυριολεξία, για τη Ζωή (Λάσκαρη) που χθες στο Πόρτο Ράφτη έβαλε τους σκοτεινούς τίτλους τέλους στη φωτολουσμένη ταινία της δικής της ζωής... 

Best of internet