Top-5: Οι καλύτεροι παίκτες της Αρσεναλ στην ιστορία της Premier League

Top-5: Οι καλύτεροι παίκτες της Αρσεναλ στην ιστορία της Premier League

Οι Κανονιέρηδες είναι σε καλό φεγγάρι και ετοιμάζονται για την επιστροφή τους στο Champions League, οπότε εστιάζουμε στους καλύτερους τους σε αυτά τα χρόνια της Premier League.

5. ΙΑΝ ΡΑΪΤ

Αν έπρεπε να διδάξετε σε ένα μικρό παιδί πώς θα πρέπει να παίζεται το παιχνίδι, θα έπρεπε να του δείξετε βίντεο από την καριέρα του Ράιτ. Αν και η συμπεριφορά του δεν ήταν πάντα υποδειγματική, ο ενθουσιασμός του ήταν... κολλητικός: Λάτρευε να παίζει για την Αρσεναλ, λάτρευε να σκοράρει και -για τη διάρκεια της καριέρας του- έδειχνε να λατρεύει να ζει. Οσο ανταγωνιστικός κι αν ήταν, ο Ράιτ έδινε πάντα την εντύπωση ότι καταλάβαινε το προνόμιο του. Ηταν ένας συνδυασμός απειλής, κακίας και ικανότητας, οπότε είτε τον λάτρευες είτε τον μισούσες, δεν μπορούσες να αδιαφορήσεις.

Τίποτα από όλα αυτά, όμως, δεν θα είχε σημασία, αν δεν ήταν ο φορ που ήταν. Αφήνοντας στην άκρη τα στατιστικά, ο Ράιτ είναι ένας δύσκολος παίκτης ως προς το να τον "εκτιμήσεις" συνολικά. Τα ασύλληπτα στάνταρντ του Τιερί Ανρί μπορεί να κάνουν τον Ιαν να μοιάζει σχετικά φυσιολογικός και το στυλ παιχνιδιού του αρχαίο, αλλά κανείς δεν θα μπορούσε να επιβιώσει σε μια τέτοια αντιπαράθεση: Ο Ανρί ήταν γενικά διαφορετικού τύπου αθλητής.

Στην πάροδο του χρόνου, όμως, ο Ράιτ ήταν εκπληκτικός. Ηταν "κυνηγός" και μέχρι σήμερα παραμένει ένας από τους πιο αξιόπιστους εκτελεστές που είδε το αγγλικό ποδόσφαιρο, αλλά ήταν παραπάνω από αυτό. Αρκεί να δει κάποιος το γκολ που έβαλε στο Elland Road κόντρα στη Λινς τον Οκτώβριο του 1995 ή αυτό με την Οσέρ στο κύπελλο Κυπελλούχων ένα χρόνο νωρίτερα, για να διαπιστώσει και τη φινέτσα αλλά και τον "θυμό" του Ράιτ. Ανεξάρτητα από το τι έγινε μετά, ο Ράιτ ήταν ένας εκλεκτικός σκόρερ του υψηλότερου επιπέδου. Ενας σπουδαίος παίκτης και ζωηρός χαρακτήρας, μπορεί να μην έχει πλέον τον τίτλο του κορυφαίου σκόρερ στην ιστορία της Αρσεναλ, αλλά παραμένει ένας σύμβολο του ενθουσιασμού των 90's και της "αριστείας" των πρώτων χρόνων της Premier League.

4. ΤΟΝΙ ΑΝΤΑΜΣ

Εχουν περάσει 17 χρόνια από την κυκλοφορία του, αλλά το Addictive παραμένει ένα βιβλίο που αξίζει να διαβάσει κανείς. Πολύ καιρό πριν γίνει ένας ωραίος τρόπος για να αποφεύγει τις συνέπειες, ο Ανταμς χρησιμοποίησε την αυτοβιογραφία του για να "επικρατήσει" οριστικά των αποτυχιών του όταν ήταν νεότερος. Η εξάρτηση του από το αλκοόλ συνεχίστηκε παρά το τροχαίο ατύχημα που θα μπορούσε να βάλει τέλος στη ζωή του ή την ποινή φυλάκισης, με την ποδοσφαιρική του καριέρα να επιβιώνει αποκλειστικά λόγω της ικανότητας του.

Επαιξε το καλύτερο του ποδόσφαιρο μετά τα 30 του χρόνια, όταν και κατάφερε να νικήσει τους δαίμονες του. Η έμφαση που έδωσε ο Αρσέν Βενγκέρ στη δίαιτα και γενικά τη διατροφή και την εκγύμναση σίγουρα βοήθησε, αλλά η αποφασιστικότητα του Ανταμς στο να γίνει καλύτερος άνθρωπος, του επέτρεψε να γίνει η προσωπικότητα που ήταν. Υπάρχουν ελάχιστοι αρχηγοί στην ιστορία της Premier League που να είχαν έναν τόσο δυνατό ψυχολογικό έλεγχο των συμπαικτών του, ως απόδειξη του τι παίκτης και άνθρωπος ήταν. Ο Αγγλος στόπερ ήταν αρχηγός της Αρσεναλ από μικρή ηλικία, αλλά υπάρχει σίγουρα ένα "πριν" και "μετά" σε αυτή την πορεία: Ο Ανταμς ήταν πάντα ηγέτης, αλλά στην πορεία έγινε και παράδειγμα.

Η εμφάνιση του για την Αγγλία στο Σεντ Ετιέν το 1998 παραμένει η καλύτερη στιγμή του, αλλά ήταν επίσης ο ηγέτης σε ένα αμυντικό σύστημα που θα ανήκει για πάντα στο Πάνθεον της Premier League.

3. ΠΑΤΡΙΚ ΒΙΕΪΡΑ

Με την πάροδο του χρόνου, η ελπίδα μας είναι ότι οι αναμνήσεις από τον Βιεϊρά θα διατηρούνται και ότι η ποδοσφαιρική του αξία θα υπερβαίνει, στο μυαλό όλων, αυτό το βίντεο με τον Ρόι Κιν στη φυσούνα του Highbury. Ναι, ήταν τρομακτικός και ο Βιεϊρά αναμφίβολα είχε... δυνατό δάγκωμα. Αλλά ενώ είναι απολύτως λογικό να γιορτάσουμε και αυτή την πλευρά του, όπως και το να αναγνωρίσουμε ότι μερικές φορές ξεπέρασε τους κανόνες, ο θρύλος του θα παραμείνει καθαρός.

Ανεξάρτητα από την εποχή, όλοι οι σπουδαίοι χαφ κρίνονται όχι μόνο από όσα μπορούσαν να κάνουν οι ίδιοι, αλλά και από αυτά που δεν επέτρεψαν στους άλλους να πετύχουν. Το μέγεθος του Βιεϊρά, επομένως, δεν εκτιμάται με το πώς ισοπέδωνε τους αντιπάλους του στο χώρο του κέντρου, κάνοντας ακόμη και βετεράνους να μοιάζουν με ανυπεράσπιστα παιδιά. Η πραγματική αξία του Βιεϊρά έγκειται στον σεβασμό με τον οποίο τον έχουν περιγράψει όσοι έπαιζαν στα χρόνια του.

Μιλήστε με κάθε παίκτη της Αρσεναλ από την εποχή των Invincibles, από τον τερματοφύλακα ως τον σέντερ φορ, και όλοι θα σου πουν όχι μόνο ότι ο Γάλλος ήταν το πιο σημαντικό κομμάτι, αλλά θα σου αποκαλύψουν και ένα διαφορετικό τρόπο επιρροής που είχε και που ποτέ δεν ήξερες. Ολοι μαζί, ήταν μια υπέροχη ομάδα. Χωρίς τον Βιεϊρά, όμως, ίσως να μην συζητούσαμε ακόμη και σήμερα για αυτούς.

2. ΝΤΕΝΙΣ ΜΠΕΡΓΚΑΜΠ

Είναι πειρασμός το να αναφέρεις απλά τις κορυφαίες στιγμές της καριέρας του ή να δεις τα καλύτερα του γκολ, για να καταλάβεις για τι μιλάμε. Ο Μπέργκαμπ, όμως, περιγράφεται καλύτερα μέσα από τα λόγια συμπαικτών και αντιπάλων. Ο Πολ Μέρσον κάποτε είπε ότι «ειλικρινά δεν πίστευα ότι ένας επαγγελματίας παίκτης μπορούσε να είναι τόσο καλός» και ο Πέτερ Σμάιχελ τόνισε ότι ο Ολλανδός «έπαιζε ποδόσφαιρο σαν να ήταν ένα όνειρο, δεν μπορούσες καν να φανταστείς κάποια από τα πράγματα που ήταν ικανός να κάνει με την μπάλα». Ο novelist Νικ Χόρνμπι αναρωτήθηκε κάποτε αν ο Ολλανδός «είχε τρία πόδια».

Πάνω κι από αυτά, όμως, ο Αρσέν Βενγκέρ -και άλλοι- συχνά αναφερόταν στον επαγγελματισμό του. Οι ικανότητες του Μπέργκαμπ μπορεί να ήταν ένα δώρο από τους ουρανούς, αλλά ήταν επίσης και ένα τέλειο παράδειγμα για τους υπόλοιπους: Οταν ήρθε στην Αρσεναλ από την Ιντερ το 1995 το επίπεδο της προετοιμασίας του ήταν ήδη μπροστά από την εποχή του. Μετά, σκεφτείτε την αξία του Bergkamp the Evangelist. Τα αποδυτήρια της Αρσεναλ είχαν ταλέντο την δεκαετία του '90, αλλά η άνοδος του κλαμπ βασίστηκε σε κάτι περισσότερο από ό,τι -απλά- οι ακριβές μεταγραφές και μια διαφορετική τακτική προσέγγιση.

Ο Βενγκέρ σωστά αποθεώνεται ως ο αρχιτέκτονας όλου αυτού, αλλά θα ήταν μεγάλο λάθος να αρνηθούμε την επίδραση του Μπέργκαμπ. Τα γκολ είναι η λάμψη της καριέρας του, αλλά η επιρροή του στο παιχνίδι είναι ο θεμέλιος λίθος του θρύλου του.

1. ΤΙΕΡΙ ΑΝΡΙ

Πόσες φορές ένας ποδοσφαιριστής έκανε την Premier League... παιχνιδότοπο του; Ο Κριστιάνο Ρονάλντο δεν το έκανε, ο Ερίκ Καντονά δεν το έκανε. Αυτού του είδους η κυριαρχία συμβαίνει μια φορά σε κάθε γενικά και -μέσω των 258 εμφανίσεων του στο πρωτάθλημα με τη φανέλα της Αρσεναλ- αυτό είναι που πέτυχε ο Ανρί. Εκανε το ποδόσφαιρο να μοιάζει εύκολο. Οχι σε κάποιες στιγμές, αλλά σε ολόκληρους αγώνες, εβδομάδες και μήνες. Ηταν πιο γρήγορος από όλους, ήταν ο πιο αξιόπιστος σκόρερ στην Αγγλία και συχνά έδειξε πράγματα με τρόπους που δεν μπορούσαν ούτε να φανταστούν οι άλλοι.

Το περίφημο γκολ του κόντρα στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, εκείνο το ασύλληπτο σουτ ενώ πρώτα σήκωσε ο ίδιος την μπάλα, ήταν το πιο ξεκάθαρο παράδειγμα της διαφοράς του με τους υπόλοιπους: Ηταν τόσο απόλυτη η αυτοπεποίθηση του, η πίστη στις δυνατότητες του, ώστε μερικές φορές πραγματικά να είναι αδύνατο να τον μαρκάρεις. Αυτό αποδείκνυε, μαζί με δεκάδες άλλα παραδείγματα, ότι για όλα τα σωματικά προτερήματα του, ο Ανρί είχε μια μοναδική ικανότητα να αναγνωρίζει τις ευκαιρίες μέσα στους αγώνες. Εβλεπε γωνίες, εκμεταλλευόταν τις θέσεις των τερματοφυλάκων και είχε μια τρομερή ικανότητα να διαβάζει και να εκθέτει τις αδυναμίες των αντιπάλων. Σε συνδυασμό με την εκτέλεστική δεινότητα του, ήταν απλά ασταμάτητος.

Είναι ο Βασικός παίκτης της Αρσεναλ σε ό,τι αφορά τη γενιά του. Οι σύγχρονες παραδόσεις του κλαμπ είναι όλες βασισμένες σε όσα "εκπροσώπησε": Στυλ, ομορφιά και επιτυχία. Σπάνια μια τέτοια τεράστια δύναμη παρουσιάζεται σε μια τόσο κομψή μορφή και -τόσο με την αισθητική που δημιούργησε όσο και με τα γκολ που έβαλε- ήταν ικανός να πετύχει το κεντρικό σημείο ανάμεσα σε αυτά τα ιδανικά.

ΠΗΓΗ: FourFourTwo