Η διαρκής μάχη του Ντεουλοφέου

Η διαρκής μάχη του Ντεουλοφέου

Το super project της Μπαρτσελόνα δεν ακολούθησε ποτέ τον δρόμο των μεγάλων της Μασία, όμως έδειξε στο Γουέμπλεϊ γιατί κάποτε πίστεψαν ότι μπορεί να φορέσει τα παπούτσια τους. Του Θάνου Σαρρή.

100% Επιστροφή* χρημάτων Μίλαν - Λάτσιο! (21+, *Ισχύουν Όροι και Προϋποθέσεις) 

Ήταν Δεκέμβριος του 2015. Η Έβερτον υποδεχόταν την Στόουκ και λίγο πριν το ημίχρονο ο Ντεουλοφέου βγήκε απέναντι στον Μπάτλαντ. Προς απογοήτευση των συμπαικτών του, αποφάσισε να βουτήξει για να εκβιάσει το πέναλτι που θα εξασφάλιζε το εύκολο. Την ανενόχλητη εκτέλεση από την άσπρη βούλα. Ο διαιτητής τον κατάλαβε και τον τιμώρησε με κίτρινη κάρτα. Στο 71΄ της ίδιας αναμέτρησης, ακολούθησε κάθετα όλη τη φάση που έφτιαξαν οι συμπαίκτες του από τα αριστερά για να σπρώξει τη μπάλα στα δίχτυα. Ένα ματς, οι δύο πλευρές του Ντεουλοφέου. 

To παιδί από την Καταλονία με τα τρομακτικά χαρίσματα μπήκε στη Μασία σε ηλικία μόλις 9 ετών και από νωρίς τράβηξε πάνω του τα βλέμματα, τις ελπίδες για το επόμενο μεγάλο προϊόν της ακαδημίας και της εθνικής Ισπανίας. Όμως δεν έδειξε ποτέ την απαραίτητη σταθερότητα στην απόδοσή του για να καθιερωθεί, έχοντας σχεδόν μονίμως μπροστά του αντιμέτωπο τον κακό του εαυτό και την αμφισβήτηση. Οι δανεισμοί ξεκίνησαν από την Έβερτον, συνεχίστηκαν στη Σεβίλλη και το 2015 τα «Ζαχαρωτά» αποφάσισαν να επενδύσουν στην περίπτωσή του, αγοράζοντάς τον με μεταγραφή και δαπανώντας μόλις 4.2 εκατομμύρια λίρες.

 Ήταν εμφανές ότι η λάμψη που τον συνόδευε στις ακαδημίες είχε ξεκινήσει να σβήνει. Η πορεία του με τον Ρομπέρτο Μαρτίνεθ έδειχνε ότι μπορεί να χτίσει ξανά το όνομά του στο Μέρσεϊσαϊντ, όμως η συνέχεια ήταν διαφορετική. O «Ντέουλο» επέστρεψε στην Έβερτον μετά από μια άσχημη σεζόν ως δανεικός στη Σεβίλλη του Έμερι, παρότι ο Λουίς Ενρίκε έδειχνε στην αρχή της προετοιμασίας να τον πιστεύει για τη Μπάρτσα. Η Ανδαλουσία δεν του ταίριαξε καθόλου. Η Marca τον επέλεξε στη χειρότερη 11άδα της σεζόν, ενώ ο ίδιος άκουγε τον προπονητή του να λέει ότι δεν θα παίξει ποτέ στο επίπεδο που αξίζει. 

Η επιστροφή στην Αγγλία, αυτή τη φορά ως μόνιμος, έκρυβε νέες δυσκολίες και ο λόγος δεν ήταν άλλος από τον Ρόναλντ Κούμαν. Ο Ολλανδός τον έβαλε στο περιθώριο, θεωρώντας ότι το ταλέντο από μόνο του δεν είναι αρκετό. Και η περιθωριοποίηση άνοιξε τον δρόμο για τον δανεισμό στη Μίλαν. Kι εκεί, παρά το αρκούντως πειστικό δείγμα γραφής του, η μεταγραφή του δεν ευοδώθηκε ποτέ. Λίγο η διοικητική μετάβαση, λίγο η υψηλή ρήτρα και φυσικά η απόφαση της Μπαρτσελόνα να ενεργοποιήσει τη ρήτρα επαναγοράς του και να του δώσει δεύτερη ευκαιρία στο Καμπ Νόου.

Ήταν στα μέσα του δεύτερου ανεπιτυχούς περάσματος από τη Βαρκελώνη, όταν εμφανίστηκε η Γουότφορντ. Δεν είχε σημασία το όνομα, ήταν Premier League, ήταν κοντά στο Λονδίνο, με έναν προπονητή που μόλις είχε έρθει και μιλούσαν την ίδια γλώσσα. Ο «Ντέουλο» στάθηκε ξανά άτυχος. Τον Φεβρουάριο έσπασε το πόδι του, επιστρέφοντας ουσιαστικά μόνο για το φινάλε της σεζόν. Συνολικά, επτά παιχνίδια με ένα γκολ. Κι όμως, η Γουότφορντ αποφάσισε να δώσει τα 13 εκατομμύρια και να τον κάνει δικό της. Ήταν κάτι που έδωσε και στον ίδιο την αυτοπεποίθηση για να απελευθερώσει το ταλέντο του. Το σημείο καμπής.

Στο τρομερό φετινό ξεκίνημα της ομάδας του Χάβι Γκράθια, ο Ντεουλοφέου ήταν πάλι εκτός με τραυματισμό στο πόδι. Έπαιξε πρώτη φορά τον Οκτώβριο, όμως πλέον ήταν πιο ήρεμος. Δούλεψε υπομονετικά μέχρι να είναι 100% έτοιμος και επέστρεψε, έχοντας ήδη 7 γκολ. Για την ακρίβεια, μόνο ο Τρόι Ντίνι έχει μεγαλύτερη συμμετοχή στα γκολ (15) στους φετινούς Χόρνετς. Ο Καταλανός, με 13 (οκτώ γκολ πέντε ασίστ), βρίσκεται στο κατόπι του. 

Για το δικό του πικ, όμως, περίμενε το σημαντικότερο μέχρι στιγμής φετινό ματς της Γουότφορντ. Ημιτελικός στο Γουέμπλεϊ με τους ισχυρούς Γουλβς, οι οποίοι προηγήθηκαν 2-0. Mάλλον δεν του άρεσε που έμεινε στον πάγκο. Αλλαγή στο 66' στη θέση του Χιουζ. Δύο σουτ, αμφότερα στην εστία. Δύο γκολ, το ένα εκ των οποίων να παίζει στο repeat σε εκατομμύρια υπολογιστές και να βάζει τους Άγγλους στο τριπάκι να αποφανθούν αν πρόκειται για το γκολ της χρονιάς. Έμπνευση, τεχνική, κλάση. Σε 35 λεπτά ο Ντεουλοφέου είχε οδηγήσει την Γουότφορντ σε τελικό Κυπέλλου για μόλις δεύτερη φορά στην ιστορία της. «Νομίζω ότι ο Ζεράρ ήταν θυμωμένος όταν αρχίσαμε να παίζουμε. Μου αρέσει να βλέπω τους παίκτες μου έτσι, όταν νιώθουν οργή να δείχνουν τι μπορούν να κάνουν», τόνισε μετά το ματς ο Γκράθια. Ο 24χρονος έμαθε πια να διοχετεύει τα συναισθήματα όπως ο θυμός στο χορτάρι.

Στις 18 Μαΐου, ο Ντεουλοφέου και η ομάδα του επιστρέφουν στο Γουέμπλεϊ για να αντιμετωπίσουν στον τελικό τη Σίτι του Πεπ Γκουαρδιόλα. Θα τεθεί αντιμέτωπος σε ματς που κρίνει κούπα με τον άνθρωπο που του χάρισε το ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα της Μπαρτσελόνα, σε ηλικία 17 ετών. Τον προπονητή που πριν τεθεί αντίπαλός του ως manager πλέον της Μάντσεστερ Σίτι, δήλωσε χωρίς ίχνος υπερβολής στο επίσημο site των «Πολιτών»: «Είναι ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα που έχω δει στο ένας εναντίον ενός, κάποιοι του ασκούν κριτική λόγω της αδυναμίας του στην άμυνα, όμως έχει προχωρήσει ένα βήμα μπροστά και είναι ένας special ποδοσφαιριστής». 

Στα όνειρά του μάλλον η δήλωση αυτή θα γινόταν από τον Πεπ, έπειτα από μια κατάκτηση Champions League στη Μπαρτσελόνα. Ο Καταλανός εξτρέμ κατάλαβε τελικά με αρκετούς τρόπους ότι η πραγματική ζωή στο ποδόσφαιρο είναι διαφορετική. Μετά από πολλά χρόνια, έχει ξανά την εμπιστοσύνη του περιβάλλοντος στο οποίο ζει ποδοσφαιρικά κάθε μέρα. Δεν χρειάζεται να αποδεικνύει συνεχώς ότι κάποτε θεωρήθηκε η μεγάλη ελπίδα της Μασία. Ότι είναι σκληρός, ότι μαρκάρει, ότι έχει προσωπικότητα, ότι η σκέψη του είναι στο ίδιο επίπεδο με το ταλέντο, ότι αξίζει να φοράει το έμβλημα στο στήθος. Στη Γουότφορντ βρήκε ηρεμία, αυτοπεποίθηση. Και αυτά που έκανε στον ημιτελικό του Κυπέλλου τον έβαλαν μια για πάντα στην καρδιά των Hornets. Μένει να δούμε αν η παραμονή του στο ευρύτερο Λονδίνο θα αποτελέσει το εφαλτήριο για ακόμα περισσότερα πράγματα...