ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE

Serie A: 7 οικονομικές ερωτήσεις που εξηγούν την μεταγραφική καμπάνια

Serie A: 7 οικονομικές ερωτήσεις που εξηγούν την μεταγραφική καμπάνια

Ρίχνοντας μια ματιά στους ισολογισμούς και τα οικονομικά των ιταλικών ομάδων, ορίστε η εξήγηση για τη μεταγραφική στρατηγική του κάθε κλαμπ.

Το καλοκαίρι που διανύουμε, είναι η αλήθεια, οι Ιταλοί το απολαμβάνουν, αφού η Γιουβέντους έφερε ακόμη ένα μεγάλο όνομα στη Serie A, η Ιντερ έχει κάνει ως τώρα την πιο ακριβή μεταγραφική καμπάνια της ιστορίας της, η Νάπολι είναι πιο... large σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, οι μικρομεσαίοι κάνουν καλές -και ακριβές για τα δεδομένα τους- κινήσεις. Παράλληλα, είναι το καλοκαίρι στο οποίο ο όρος plusvalenza έχει έρθει σε πρώτο πλάνο, αφού το ψάχνουν όλοι και ειδικά οι μεγάλοι (όπως η Γιούβε). Και επειδή στις παρακάτω γραμμές θα διαβάσετε αρκετές φορές τον συγκεκριμένο όρο, καλό θα είναι να παραθέσουμε -όπως το εξήγησε o Αλμπέρτο Φραντσέζε, οικονομικός αναλυτής Banca Imi- τι σημαίνει plusvalenza.

«Ας υποθέσουμε ότι μια ομάδα αγοράζει έναν παίκτη για 100 εκατ. ευρώ και του κάνει 5ετές συμβόλαιο. Αυτό σημαίνει ότι σπάει τα 100 εκατ. ευρώ σε 5 χρόνια, άρα ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής βαραίνει τον ισολογισμό της ομάδας για 20 εκατ. ευρώ ετησίως. Αν μετά τα πρώτα τρία χρόνια η ομάδα τον πουλήσει, για παράδειγμα, με 70 εκατ. ευρώ, στα βιβλία της θα γράψει κέρδος 30 εκατ. ευρώ, γιατί είχαν απομείνει άλλα 40 εκατ. ευρώ από την αγορά του, ενώ τα πρώτα 60 τα έβγαλε. Είναι μια πρακτική που ακολουθούν όλα τα κλαμπ και ειδικά τα μεγάλα, τόσο στην Ιταλία όσο και στις άλλες χώρες, προκειμένου να φτιάχνουν εύκολα τους λογαριασμούς τους και να μην έχουν θέματα με τους ισολογισμούς τους», ήταν τα λόγια του.

Και αφού το εξηγήσαμε αυτό, πάμε να κάνουμε επτά οικονομικές ερωτήσεις και να δώσουμε ισάριθμες απαντήσεις, ώστε να εξηγηθεί η φετινή μεταγραφική καμπάνια της Serie A και οι κινήσεις που έκαναν, κάνουν ή θέλουν να κάνουν οι ομάδες μέχρι και τις 2 Σεπτεμβρίου, όταν ολοκληρώνεται η μεταγραφική περίοδος.

1. ΓΙΟΥΒΕΝΤΟΥΣ: Γιατί πρέπει να πουλήσει τώρα;

Μετά τη βόμβα Ρονάλντο, φέτος ήρθε ο Ντε Λιχτ. Το πλάνο για την παγκόσμια ανάπτυξη του brand της Γιούβε συνεχίζεται, με τα έσοδα πλέον να ετοιμάζονται να ξεπεράσουν τα 500 εκατ. ευρώ. Μπορεί ο CR7, όμως, να έφερε άμεσα αύξηση εσόδων στον εμπορικό τομέα, αλλά αυξήθηκαν αρκετά και τα κόστη. Για να διατηρηθεί η βιωσιμότητα του πλάνου, υπολογίζοντας και τα όρια του Financial Fair Play, η Γιούβε τώρα θα πρέπει να κάνει ξεσκαρτάρισμα. Οικονομικοί λόγοι, πέρα από την λίστα του Champions League, στην οποία δε χωράνε όλοι. Αυτοί που είναι προς πώληση, υπολογίζοντας και τον Ντιμπάλα που μπορεί να φέρει μια πλούσια plusvalenza, βαραίνουν με σχεδόν 100 εκατ. ευρώ αυτή τη στιγμή τον ισολογισμό των Μπιανκονέρι, με τα συμβόλαια τους και την εφορία. Προς το παρόν, με τις μεταγραφικές κινήσεις που έχουν γίνει ως τώρα, το "αχρείαστο" κόστος για το 2019-20 είναι στα 70 εκατ. ευρώ, τα οποία γίνονται 100 με την επιστροφή του Ιγουαΐν. Να γιατί είναι πολύ σημαντικό για τη Γιουβέντους να πουλήσει κάποιους, γράφοντας plusvalenze και μειώνοντας το κόστος.

2. ΙΝΤΕΡ: Πώς μπόρεσε να ξοδέψει τόσα πολλά;

Από όταν ήρθε η Suning (Ιούνιος 2016) η Ιντερ μπορεί να βασίζεται στις δυνατές πλάτες μιας πλούσιας και φιλόδοξης ιδιοκτησίας. Από την αρχική αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της τάξης των 142 εκατ. ευρώ, συν άλλα 105 εκατ. ευρώ στην πορεία αλλά και τον δανεισμό (από τη Suning) του ποσού των 227 εκατ. ευρώ, φτάσαμε στον Ιούνιο του 2018 να έχουν βάλει οι Κινέζοι 474 εκατ. ευρώ για να βελτιώσουν τα οικονομικά του κλαμπ. Επιπλέον, υπογράφηκαν νέες εμπορικές συμφωνίες, είτε απευθείας με την Suning είτε με συνεργάτες της στην Ασία, οι οποίες έφτασαν στα 100 εκατ. ευρώ το 2017-18. Η αύξηση των εσόδων, τα οποία έφτασαν στα 350 εκατ. ευρώ την περσινή σεζόν, συν τις plusvalenze που έγραψε το κλαμπ στα βιβλία του, έφεραν ξανά την ισορροπία και η Ιντερ βγήκε από τις παραμέτρους του Financial Fair Play. Το φετινό καλοκαίρι, υπολογίζοντας τις μεταγραφές ή αυτούς που ήταν δανεικοί και αποκτήθηκαν με την καταβολή των ποσών που είχαν συμφωνηθεί, το νέο (δηλαδή με βάση αποκλειστικά τις κινήσεις που έχουν γίνει ως τώρα στην τρέχουσα μεταγραφική περίοδο) κόστος που προέκυψε είναι στα 85 εκατ. ευρώ, αλλά αν υπολογίσουμε κάποιες αποχωρήσεις, συμπεριλαμβανομένης αυτής του Πέρισιτς, η καθαρή αύξηση του ετήσιου κόστους (2019-20) είναι στα 40 εκατ. ευρώ. Η Ιντερ, έχοντας ισορροπήσει ξανά την κατάσταση, έχει ένα περιθώριο κίνησης, αλλά θα χρειαστεί τις plusvalenze -πέρα από τα σχεδόν 20 εκατ. ευρώ από τους Καραμό και Πούσκας- για να κάνει κάποια άλλη δυνατή κίνηση.

3. ΜΙΛΑΝ: Γιατί ποντάρει στους νεαρούς;

Μετά το δραματικό καλοκαίρι 2018, η Μίλαν άνοιξε ένα νέο κύκλο, με πιο μακροχρόνια προοπτική. Η μυστηριώδης παρένθεση του Γιόνγκχονγκ Λι ολοκληρώθηκε πριν ένα χρόνο: Το κλαμπ χρειαζόταν οπωσδήποτε οξυγόνο αφού υπήρχε μεγάλος κίνδυνος μετά τις τρελές σπατάλες του καλοκαιριού του 2017. Ετσι, ήρθαν στο προσκήνιο οι Αμερικάνοι του Elliott, βάζοντας αρχικά το ποσό των 200 εκατ. ευρώ για να αποφευχθούν στη συνέχεια και ξεκινώντας στη συνέχεια από το μηδέν, με νέο management, νέο προπονητή και μεταγραφές νεαρών ποδοσφαιριστών, τους οποίους μπορεί να αντέξει το κλαμπ οικονομικά, υπολογίζοντας και τους καταστροφικούς τελευταίους ισολογισμούς (-126 για το 2017-18, τουλάχιστον -80 εκατ. ευρώ για το 2018-19). Ο στόχος είναι η αναγέννηση του brand των Ροσονέρι μέσω ενός τριετούς πλάνου ανάπτυξης, για να μπορεί το Elliott να πουλήσει την Μίλαν για περισσότερο από ένα δισ. ευρώ. Για να το πετύχει αυτό, είναι πραγματικά απαραίτητη η επιστροφή στο Champions League, προκειμένου να ανοίξουν οικονομικοί πόροι που έχουν κλείσει τα τελευταία χρόνια. Ολα, επομένως, εξαρτώνται από το τι θα κάνει η ομάδα αγωνιστικά.

4. ΝΑΠΟΛΙ: Πώς ξόδεψε τόσα πολλά φέτος;

Σε αυτά τα χρόνια η Νάπολι ήταν μία από τις ελάχιστες ομάδες της Serie A που δεν προχώρησαν σε τραπεζικό δανεισμό. Στα χρόνια του Αουρέλιο Ντε Λαουρέντις, μετά τις σεζόν σε Serie C και Serie B, υπήρξε ένα σερί θετικών ισολογισμών, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα οι Παρτενοπέι να έχουν σε μετρητά το ποσό των 119 εκατ. ευρώ (στις 30 Ιουνίου 2018) στη UniCredit. Αν η Νάπολι ήταν συχνά σφιχτή στις μεταγραφικές περιόδους, ήταν επειδή αυτή είναι η επιχειρηματική φιλοσοφία του κινηματογραφικού παραγωγού που τη διοικεί. Ισορροπία στους ισολογισμούς και βιώσιμη ανάπτυξη, προσέχοντας να μη χαλάσει ορισμένες ισορροπίες, υπολογίζοντας ότι τα σταθερά έσοδα του κλαμπ, πλην εκτάκτων γεγονότων, παραμένουν ουσιαστικά χαμηλά. Οχι τυχαία ο ισολογισμός για το 2017-18 έκλεισε με απώλειες της τάξης των 6,4 εκατ. ευρώ. Δεν είναι λάθος να υποθέσει κανείς ότι η σταθερή, πλέον, παρουσία στο Champions League οδήγησε τον Ντε Λαουρέντις στο να κάνει ένα βήμα μπροστά φέτος. Ετσι εξηγείται η επιθετική φετινή μεταγραφική καμπάνια (με το ρεκόρ των 42 εκατ. ευρώ για τον Λοσάνο, _5 εκατ. ευρώ σε σχέση με όσα είχαν δοθεί για την απόκτηση του Ιγουαΐν το 2013), μερικώς χρηματοδοτούμενο από τις πωλήσεις, μερικώς χρηματοδοτούμενο από την... καβάτζα στο ταμείο του κλαμπ.

5. ΡΟΜΑ: Ποια είναι τα περιθώρια κίνησης;

Η Ρόμα έχει μόλις αναχρηματοδοτήσει το χρέος της με ένα ομόλογο της τάξης των 275 εκατ. ευρώ, ακολουθώντας τον δρόμο των Ιντερ και Γιουβέντους. Το κλαμπ απέκτησε έτσι ρευστό της τάξης των 57,5 εκατ. ευρώ προκειμένου να καλύψει τα λεφτά του Champions League που δε θα μπουν φέτος στο ταμείο, αλλά και για να μπορεί κάπως να κινηθεί μεταγραφικά. Μια μεταγραφική καμπάνια που -όπως παραδοσιακά γίνεται- χρηματοδοτείται από ακριβές πωλήσεις. Την τελευταία σεζόν οι plusvalenze ανήλθαν στα περίπου 130 εκατ. ευρώ, συμπεριλαμβανομένων των πωλήσεων των Κώστα Μανωλά και Λούκα Πελεγκρίνι τον Ιούνιο: Απαραίτητες κινήσεις για τον ισολογισμό του 2018-19. Πρέπει να σημειωθεί, βέβαια, ότι το κόστος της ομάδας (συμβόλαια, εφορία κλπ) αυξήθηκαν πάρα πολύ τις τελευταίες σεζόν (159 εκατ. ευρώ το 2017-18 και +31% στο πρώτο μέρος του 2018-19), οπότε... ορίστε η εξήγηση για τον λόγο που μια από τις προτεραιότητες των Τζαλορόσι είναι το ξεσκαρτάρισμα του ρόστερ (ο Ενζονζί είναι ένα παράδειγμα) ώστε να μειωθεί το κόστος και να βγαίνουν οι αριθμοί. Είναι ένα περίπλοκο παιχνίδι ισορροπιών: Από τη μία πλευρά η υποχρέωση να σεβαστεί η Ρόμα το Financial Fair Play, από την άλλη η επιθυμία επένδυσης για να είναι πιο ανταγωνιστική η ομάδα.

6. ΑΤΑΛΑΝΤΑ: Ισορροπία παρά το Champions League. Πώς;

Η οικονομική ισορροπία είναι ένα... mantra για τον πρόεδρο Περκάσι. Είναι αλήθεια ότι η συμμετοχή στο Champions League σημαίνει 30 εκατ. ευρώ μπόνους από την UEFA, τα οποία θα προστεθούν στα σχεδόν 80 εκατ. ευρώ σταθερών εσόδων του κλαμπ. Προσοχή όμως, γιατί -εκτός κι αν συμβούν νέα θαύματα- θα πρέπει αυτά τα λεφτά της UEFA να θεωρηθούν εφάπαξ, με δεδομένο ότι το σημερινό σύστημα πρόσβασης στο Champions League δεν επιτρέπει στις μεσαίου μεγέθους ομάδες να αναπτυχθούν διαρθρωτικά μέσω της σταθερότητας των ευρωπαϊκών εσόδων. Κάτι ξέρει, σχετικά, ο Αγιαξ... Ετσι, η Αταλάντα συνεχίζει να είναι ένα κλαμπ με την ταμπέλα της «ομάδας που φτιάχνει παίκτες για να τους πουλάει», κάτι που είναι η δύναμη της αυτά τα χρόνια. Οι Νερατζούρι προέρχονται από τρεις σερί σεζόν με θετικούς ισολογισμούς: +0,3 εκατ. ευρώ το 2016, +26,7 εκατ. ευρώ το 2017, +24 εκατ. ευρώ το 2018. Και θα γίνουν τέσσερις στις 31 Δεκεμβρίου, υπολογίζοντας τα λεφτά που θα μπουν από τις πωλήσεις των Κεσί, Κριστάντε και Πετάνια. Η Αταλάντα συνέχισε να έχει έσοδα από πωλήσεις παικτών που η ίδια έφτιαξε (πούλησε τον Μαντσίνι στη Ρόμα φέτος) και έκανε προσεκτικές κινήσεις για την ενίσχυση της (ο Μουριέλ κόστισε 15 εκατ. ευρώ συν μπόνους, ο Μαλινκόφσκι 13,6, ο Σκρτελ αποκτήθηκε ως ελεύθερος), χωρίς να διαταράσσει τα οικονομικά της.

7. ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ: Γιατί είναι τόσο δραστήριοι μεταγραφικά;
Οι λόγοι διαφέρουν. Αφήνοντας στην άκρη τα μεγάλα κλαμπ, το μεγαλύτερο αρνητικό υπόλοιπο στη σύγκριση μεταγραφών-πωλήσεων είναι αυτό της Μπολόνια: 33-34 εκατ. ευρώ σχεδόν (και τα 10 που πήρε από την πώληση του Πούλγκαρ θα επενδυθούν άμεσα). Ο ιδιοκτήτης Τζόι Σαπούτο, ο οποίος μέχρι και το περσινό οικονομικό έτος είχε βάλει 130 εκατ. ευρώ στο ταμείο του κλαμπ μετά την άφιξη του το 2014, αποφάσισε να ανοίξει ξανά το πορτοφόλι του για την ενίσχυση της ομάδας, με στόχο να κάνει κάτι καλύτερο φέτος. Ευμετάβλητη είναι η μεταγραφική καμπάνια της Κάλιαρι, η οποία προήλθε από την ακριβή πώληση του Μπαρέλα στην Ιντερ (45 εκατ. ευρώ συνολικά, μαζί με τα μπόνους που προβλέπονται). Οι αγορές παικτών, με το ρεκόρ που έγινε για τον Νάντες (18 εκατ. ευρώ), έγιναν από τα έσοδα των πωλήσεων. Η Κάλιαρι, άλλωστε, κινείται με προσοχή στα οικονομικά της: Με τον πρόεδρο Τζουλίνι έχει τέσσερις σερί θετικούς ισολογισμούς από το 2014 ως το 2018. Αλλη μεταγραφική καμπάνια που έγινε με αυτοχρηματοδότηση είναι αυτή της Τζένοα (καθοριστικά τα έσοδα από την πώληση του Ρομέρο, ο οποίος παραμένει στην ομάδα ως δανεικός από τη Γιουβέντους).

ΠΗΓΗ: Gazzetta dello Sport