Μπερνάρντο Σίλβα: Η... ασθενική ιδιοφυΐα ενός “κεφάλα”

Μπερνάρντο Σίλβα: Η... ασθενική ιδιοφυΐα ενός “κεφάλα”

Ο Γιώργος Καραμάνος γράφει για το όνειρο του πιο μικρόσωμου ball boy, που περίμενε 10 χρόνια για μία ευκαιρία και τη λατρεία του Γκουαρδιόλα για τον μόνιμο MVP κάθε φετινού τελικού.

Η ικανότητα είναι άχρηστη δίχως την ευκαιρία. Κι εκείνο το παιδάκι, το πιο μικροκαμωμένο από κάθε άλλο στη “Σεϊσάλ”, την ξακουστή ακαδημία της Μπενφίκα, θα έπρεπε να περιμένει καρτερικά για 10 χρόνια, ώστε να πάρει τη δική του. Και πάλι αυτή θα του την έδιναν λειψή. Το πρόβλημα του Μπερνάρντο Μότα Βέιγκα ντε Καρβάλιο και Σίλβα δεν ήταν ποτέ η απουσία ταλέντου. «Ηταν τόσο πιο κοντός και αδύναμος από τους συνομίλικούς του, που έπρεπε πάντοτε να σκέφτεται και να λειτουργεί πιο γρήγορα από εκείνους, κάτι που τελικά τον έκανε σήμερα αυτό που είναι. Ενας υπέροχος ποδοσφαιριστής», αποτυπώνει την αρχική δυσκολία ο πρώτος προπονητής του, Ελένιο Κόστα. Πώς όμως εκείνος ο ασθενικός πιτσιρικάς κατάφερε να εξελιχτεί σε ένα εκπληκτικό πολυεργαλείο που αποθεώνουν οι πάντες;

Από τα 7 χρόνια του που βρέθηκε στην οικογένεια της Μπενφίκα ως ball boy, έως και τα 17 του που του έδωσαν τη δυνατότητα να ξεδιπλώσει τις ικανότητές του, ο Μπερνάρντο Σίλβα θα μάθαινε να διαχειρίζεται τη νεανική ανυπομονησία του και να τιθασεύει με υπομονή τις εφηβικές εξάρσεις του. Είχε ζητήσει να φύγει, να πάει έστω δανεικός κάπου όπου θα έπαιζε. Ωστόσο, ήταν η στιγμή που ο τότε κόουτς της Μπενφίκα Β', Ζοάο Τραλιάο αποφάσισε να του δώσει την ευκαιρία. Και ο νεαρός Σίλβα την άρπαξε για τα καλά. Αφού με 18 γκολ σε 36 ματς οδήγησε την U-19 ομάδα στην κατάκτηση του τίτλου, προβιβάστηκε στην U-23, πήρε θέση βασικού και εκείνο το καλοκαίρι του 2013 βρέθηκε στην all star 11άδα του EURO U-19. Ηταν η εποχή που ο Τύπος τον κατέγραψε ως “Messizinho” (σ.σ.: μικρός Μέσι), αλλά οι συμπαίκτες του τον αναγνώριζαν ως “Cabecas” (σ.σ.: κεφάλας) για τον ευρηματικό τρόπο σκέψης του στο γήπεδο.

Κάπου εκεί μπήκε στη ζωή του και ο Ζόρζε Μέντες. Είχε φτάσει πλέον η στιγμή για το επόμενο βήμα και την πρώτη ομάδα. Μόνο που ο τότε προπονητής Ζόρζε Ζέσους θεώρησε ότι ο Μπερνάρντο Σίλβα είχε χαρακτηριστικά αριστερού μπακ και τον... χαντάκωνε σε εκείνη τη θέση, όπου δεν μπορούσε με τίποτα να λειτουργήσει. Πήρε μόλις 31 αγωνιστικά λεπτά με την αγαπημένη του Μπενφίκα, έως ότου ο Μέντες αποφάσισε να τον πάει στη φιλική του Μονακό. Εκεί ανέλαβε για τα υπόλοιπα ο Λεονάρντο Ζαρντίμ. Ο Μπερνάρντο Σίλβα ξεδίπλωσε το ταλέντο του και ξαφνικά από το να παίζει αντίπαλος με ομάδες όπως η Τροφένσε, μπήκε στο χορτάρι για να κοντραριστεί με τη Γιουβέντους στα προημιτελικά του Champions League.

Εναν χρόνο αργότερα θα ερχόταν η μαγική χρονιά με τον τίτλο της Ligue1 και την απίστευτη πορεία στην Ευρώπη. Κόντρα στη Μάντσεστερ Σίτι θα άφηνε με το στόμα ανοικτό τον Πεπ Γκουρδιόλα, κάτι που όπως παραδέχεται συχνά πυκνά ο Καταλανός κόουτς, εξακολουθεί να κάνει. Εννοείται ότι δεν θα έχανε την ευκαιρία να τον αποκτήσει και παρά τις δυσκολίες της πρώτης του χρονιάς στο “Ετιχαντ”, ο Πεπ ήξερε ακριβώς τι είχε αγοράσει. “Τον αγαπάω”. Το έχει δηλώσει δύο φορές μόνο φέτος ο Πεπ, μιλώντας όχι μόνο για την αγωνιστική ικανότητά του, αλλά περισσότερο για το πώς πανηγυρίζει τα γκολ των συμπαικτών του, για το πώς στεναχωριέται σε μία χαμένη ευκαιρία, ένα δικό του, σπάνιο, λάθος.

Η σεζόν που ολοκληρώθηκε και τυπικά το βράδυ της Κυριακής, ήταν η κορυφαία της ζωής του Μπερνάρντο Σίλβα. Το φοβερό είναι ότι είχε ξεκινήσει μαγικά. Σε εκείνο το αυγουστιάκο 2-0 επί της Τσέλσι για το “Community Shield”, ο Γκουαρδιόλα είχε καταδείξει ως “masterpiece” την εμφάνιση του πουλέν του. Οι ευλογίες καθ' όλη τη χρονιά ήταν διαρκείς. «Αυτή τη στιγμή για μένα είναι ο Μπερνάρντο και άλλοι 10 παίκτες», φώναζε με καμάρι ο προπονητής της Σίτι και εξηγούσε: «Δεν μπορώ να σας πω ακριβώς τι έχει κάνει φέτος αυτός ο τύπος. Παίζει στο κέντρο, 10άρι, στα πλάγια και στις δύο πλευρές. Σε κάθε αγώνα είναι τέλειος. Παίρνει τις σωστές αποφάσεις στις πιο δύσκολες στιγμές. Παλεύει, επιθετικά, αμυντικά. Ζει για το παιχνίδι, τα δίνει όλα κάθε φορά».

Η αλήθεια είναι ότι ο Πεπ δεν τα είπε όλα. Ο παικταράς του έχει βρεθεί να παίζει ακόμα και full back, false-9 ή ακόμα και αυτό που οι Ιταλοί αποκαλούν μαεστρικά ως trequartista, θέση που ίσως να είναι αυτή που του ταιριάζει καλύτερα από κάθε άλλη. Η φανταστική αυτή χρονιά του έκλεισε με την κατάκτηση πέντε τίτλων. Πρωτάθλημα, Κύπελλο, League Cup, Community Shield και το Nations Cup. Και ο Πορτογάλος μέτρησε με σύλλογο και Εθνική 59 αγώνες, 15 ασίστ, 14 γκολ. Ωστόσο, όλα τα υπόλοιπα που έκανε στο γήπεδο, το πάθος, η άρνηση της ήττας, δεν έχουν να κάνουν με την ανάγνωση των στατιστικών. Ταυτόχρονα όμως η πολυτιμότητά του αποτυπώνεται στο ότι ψηφίστηκε MVP της χρονιάς για την ομάδα του, αλλά και όλων των τελικών όπου αγωνίστηκε.

Ωσπου φτάσαμε στο βράδυ της Κυριακής. Στη στιγμή που ανακοινώθηκε ότι ο Πορτογάλος μεσοεπιθετικός αναδείχτηκε κορυφαίος παίκτης του Nations League και ο φακός απαθανάτισε τον Κριστιάνο Ρονάλντο να ξινίζει και να χαλιέται για το ότι δεν πήρε ο ίδιος το ατομικό αγαλματάκι. Για τον CR7 θα ήταν ακόμα ένα βραβείο από τα πολλά. Για εκείνο το μικροκαμωμένο παιδάκι όμως ήταν η τρανή απόδειξη ότι τα όνειρα ενός ball boy μπορούν να απογειωθούν και να γίνουν πραγματικότητα. Ακόμα και εάν πρόκειται για ένα κορμί λιγότερο δυνατό από τα άλλα. Μικρός στο μέγεθος, μεγάλος στη σκέψη, την καρδιά και την προσωπικότητα, ο Μπερνάρντο Σίλβα με ταπεινό τρόπο απολαμβάνει το ταξίδι από τη Λισσαβώνα, στο Μονακό και από εκεί στο Μάντσεστερ και στην κορυφή του κόσμου της μπάλας...

Follow me: @jorgekaraman