Ε, Σάντι, τώρα πιστεύεις στα παραμύθια;

Ε, Σάντι, τώρα πιστεύεις στα παραμύθια;

Οι ουλές στο τατουάζ για τον γιο του, οι μαγικές ιστορίες της κόρης του, η χαμένη πίστη και το παιχνίδι με την μπάλα που τον έκανε αθάνατο. Ο Γιώργος Καραμάνος ακούει τον Καθόρλα να μιλάει για το... θείο μέσα του.

«Αγγιξα την μπάλα».

«Και πώς ήταν;»

«Πόνεσα, αλλά τι σημασία έχει. Ούρσουλα, το καταλαβαίνεις αυτό που σου λέω; Αγγιξα την μπάλα».

«Μα εγώ στο είχα πει Σάντι και δεν με άκουγες. Οτι υπάρχει Θεός. Και εάν δεν μπορείς να πιστέψεις σε εκείνον, άκου την κόρη σου με πόση πίστη σου διαβάζει τα παραμύθια της. Τουλάχιστον πίστεψε στη μαγεία των παιδιών σου».

«Η γυναίκα μου είναι αλήθεια ότι μου το φώναζε διαρκώς, μα εγώ δεν ήξερα εάν είχα πλέον κουράγιο να δεχτώ τη μεταφυσική βοήθεια. Νόμιζα ότι με τον καιρό τα έχανα όλα. Οτι άδειαζα μέσα μου. Πόσες φορές δεν σκέφτηκα να ουρλιάξω στην Ούρσουλα ότι τα παρατάω. Αλλωστε τι σημασία να είχε πια το ποδόσφαιρο; Αυτό που με ένοιαζε, ήταν μονάχα να μπορέσω να φτάσω ξανά στο σημείο να περπατήσω χέρι χέρι με τα μικρά μου»!

Για τις μισές από τις 635 ημέρες μακριά από το χορτάρι, οι σκέψεις του Σαντιάγο -Σάντι- Καθόρλα είχαν καθηλωθεί στις τελευταίες λέξεις του γιατρού πριν κάνει εισαγωγή για το τελευταίο και μακάρι ύστατο χειρουργείο: «Θα σε συμβούλευα να μην σε απασχολεί τώρα η μπάλα. Συγκεντρώσου καλύτερα στο να καταφέρεις τα βασικά. Οπως το να μπορείς να σταθείς όρθιος και να παίξεις για λίγο στην αυλή με τον γιο σου».

Ο πρώτος τραυματισμός στον αστράγαλο τον Σεπτέμβριο του 2013. Οι λάθος διαγνώσεις, ο κακός χειρισμός και η μόλυνση που του έτρωγε αργά και βασανιστικά επί τρία χρόνια τον αχίλλειο τένοντα, ώσπου να λυγίσει εντελώς από τον πόνο τον Νοέμβριο του 2016. Ο Καθόρλα έμελλε να γίνει την ίδια στιγμή παράδειγμα προς αποφυγή και προς μίμηση.

Μόνο που τελικά κάθε φορά που γονάτιζε, έβρισκε ξανά τον δρόμο της επιμονής. «Απλά ξύπνησα μία μέρα και είπα ότι θα το κάνω. Θα ξαναπαίξω. Το φοβερό είναι ότι δεν θυμάμαι καν ποια μέρα ήταν αυτή. Δεν είχε σημασία. Εκείνο που μετρούσε, ήταν το συναίσθημα της πίστης. Οτι υπάρχουν τα παραμύθια κι εγώ μπορώ να είμαι μέρος μία όμορφης ιστορίας με χαμογελαστό τέλος. Απλά κοίταξα το τατουάζ στο χέρι με το όνομα της κόρης μου, Ιντια και αμέσως μετά εκείνο με το όνομα του γιου μου, Εντσο. Μόνο που αυτό είχε πλέον χαθεί από τις ουλές. Ηταν πάνω στο χτύπημα. Ηρθε κοντά μου ο μικρός, το χάιδεψε και τότε σκέφτηκα πως θα πρέπει να το ξαναφτιάξω. Αφού όμως πρώτα σκοράρω».

Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούσε να αποφύγει όλη τη μαγεία που τον περικύκλωνε. Ηταν λες και το ήξεραν στη Βιγιαρεάλ, όταν αποφάσισαν να τον παρουσιάσουν στο κοινό μέσω μία μαγικής κάψουλας, στην οποία εκείνος εμφανίστηκε από το πουθενά και μέσα από καπνούς. Και με τον καιρό στο γήπεδο, βάλθηκε να γίνει ολοένα και καλύτερος. Ωσπου να φτάσει σε αυτό το βράδυ της Πέμπτης και να βάλει τα δύο γκολ στη Ρεάλ Μαδρίτης, με το πρώτο να είναι πλασεδάρα βγαλμένη από τις πιο δικές του γαμάτες στιγμές.

«Κάποια μέρα είμαι βέβαιος ότι η περίπτωση του Καθόρλα θα διδάσκεται στα μαθήματα ιατρικής», εξηγούσε ο γιατρός του, Μικέλ Σάντσεθ. Το θέμα όμως στην πραγματικότητα με τον Σάντι, είναι ότι αυτό που αξίζει πραγματικά να διδαχθεί ο κόσμος από αυτήν, δεν έχει να κάνει μόνο με την επιτυχία του νυστεριού. Είναι στην ουσία αυτό που εκείνος πήρε ως μάθημα: «Είναι αυτή η δύναμη της πίστης στον Θεό. Οχι όμως με την έννοια της θρησκείας, αλλά του θείου που κρύβουμε μέσα μας». Και όποιος δεν μπορεί να φτάσει μέχρι εκεί, ας μείνει τουλάχιστον στη γλύκα των παραμυθιών ή ακόμα καλύτερα, στο ίδιο το παιχνίδι με την μπάλα. Αυτό που μπορεί από μόνο του να σου γιατρέψει τις πληγές και να σε κάνει έστω και για λίγο να νιώσεις αθάνατος...

Follow me: @jorgekaraman